Wyrok NSA z dnia 07 lipca 2026, sygn. III FSK 1190/25

3) art. 7 k.p.a. - przez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak weryfikacji, czy organ rzeczywiście spełnił obowiązek wykazania przesłanek z art. 156 § 1 pkt 5 u.p.e.a.

Wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, uchylenie postanowienia DIAS w Warszawie z dnia 17 września 2024 r., uchylenie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 20 czerwca 2024 r., zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W niniejszej sprawie brak jest odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu biorąc pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.), nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione.

Przedmiotem zaskarżenia jest wyrok na postanowienie wydane w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są wskazane w sposób enumeratywny i stanowią sformalizowany środek prawny służący ochronie zobowiązanego. Wniesienie zarzutów wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Zarzuty mogą być oparte tylko na podstawach wyczerpująco uregulowanych w art. 33 u.p.e.a. Konieczność wskazania zarzutów spoczywa na zobowiązanym.

W treści skargi kasacyjnej zostały powtórzone zarzuty sformułowane w skardze. Przede wszystkim podniesiony został zarzut, iż decyzja będąca podstawą zabezpieczenia pozostaje nieostateczna, a postępowanie podatkowe jest w toku, co prowadziło do nieuprawnionego uznania, że w sprawie istniał wymagalny obowiązek.

Jednakże należy odnotować, iż zgodnie z art. 239c O.p. decyzja o zabezpieczeniu ma rygor natychmiastowej wykonalności z mocy prawa, chyba że przyjęto zabezpieczenie, o którym mowa w art. 33d § 2. Z akt sprawy nie wynika, żeby w sprawie zostało przyjęte zabezpieczenie, o którym mowa w ww. przepisie, tym samym decyzja weszła do obrotu prawnego 16 stycznia 2024 r., tj. w dacie jej doręczenia i podlega wykonaniu. Obowiązek zabezpieczenia określony w zarządzeniu zabezpieczenia z 9.02.2024 r. istniał w dacie jego wystawienia. Nadto należy podnieść, iż podatnik będący adresatem decyzji o zabezpieczeniu nie może uznawać, że jest w procesowo lepszej sytuacji niż podatnik wobec, którego takiej decyzji nie wydano, wywodząc z tego niemożność przymusowego zaspokojenia się organu (por. wyrok NSA z 29 stycznia 2025 r., sygn. akt I FSK 2257/21; publik CBOSA).

Podobnie niezasadny jest zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 u.p.e.a. poprzez brak wskazania okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia lub udaremnienia egzekucji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że zgłoszone zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania zabezpieczającego były w niniejszej sprawie niezasadne, gdyż wierzyciel wskazał okoliczności świadczące o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji, tj. unikanie wykonania przez zobowiązanego obowiązku przez nieujawnienie zobowiązań powstających z mocy prawa lub nierzetelne prowadzenie ksiąg podatkowych. W treści zarządzenia zostało bowiem wyjaśnione z jakich przyczyn (na jakiej podstawie) zabezpieczenie zostało zastosowane. Dodatkowo należy odnotować, że przesłanką zabezpieczenia jest tylko i wyłącznie uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego.

Na uwzględnienie nie zasługują również pozostałe zarzuty w zakresie naruszenia prawa procesowego i materialnego, sformułowane w skardze kasacyjnej.

Mając na uwadze przedstawioną powyższą argumentację Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.

SNSA Jacek Pruszyński SNSA Dominik Gajewski (del.)SWSA Anna Sokołowska