Wyrok NSA z dnia 04 grudnia 2025, sygn. III FSK 1219/24

c. art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1, 3 i 9 u.p.b. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że oświetlenie terenu, znajdujące się na terenie centrum handlowego jest urządzeniem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 9 u.p.b., zapewniającym możliwość użytkowania parkingu (będącego budowlą), dróg oraz centrum handlowego zgodnie z ich przeznaczeniem, podczas gdy parking jest urządzeniem budowlanym wymienionym wprost w art. 3 pkt 9 u.p.b. jako plac postojowy, zaś urządzenia budowlane mogą zapewniać możliwość użytkowania zgodnie z przeznaczeniem wyłącznie konkretnego obiektu budowlanego (tj. budynku / budowli / obiektu małej architektury) a nie ich zbioru i nie może zapewniać możliwości użytkowania innego urządzenia budowlanego (tj. parkingu).

d. art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 9 u.p.b. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że oznakowanie organizacji ruchu (na które składają się znaki poziome - linie namalowane na asfalcie oraz znaki pionowe) jest urządzeniem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 9 u.p.b., będąc jednocześnie częścią składową dróg dojazdowych i parkingów, stanowiąc z nimi jeden obiekt budowlany, zapewniający możliwość użytkowania centrum handlowego - na które składają się budynek, drogi dojazdowe, parkingi (place postojowe) - zgodnie z jego przeznaczeniem, podczas gdy oznakowanie organizacji ruchu: - nie stanowi części składowej budowli zlokalizowanych na terenie centrum handlowego, - w części w jakiej stanowi znaki poziome nie stanowi obiektu budowlanego, a - w pozostałej części, ze względu na pełnione przez nie funkcje oraz niewielki rozmiar powinno zostać zakwalifikowane jako obiekt małej architektury, a w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

e. art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości powinna podlegać konstrukcja klatki schodowej zewnętrznej, znajdująca się na terenie centrum handlowego, podczas gdy nie jest ona urządzeniem budowlanym, wymienionym w art. 3 pkt 9 u.p.b., z uwagi na to, że nie jest urządzeniem technicznym, a ponadto nie zapewnia możliwości użytkowania centrum handlowego zgodnie z jego przeznaczeniem, a wyłącznie ułatwia jego eksploatację. Przeznaczeniem centrum jest prowadzenie sprzedaży towarów, która nie jest uzależniona w żaden sposób od możliwości wejścia na jego dach - a w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Skarga kasacyjna nie zawierała uzasadnionych podstaw.

3.2. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.

Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

3.3. W przedmiotowej sprawie sposób sformułowania podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów i ich uzasadnienie wskazują na konieczność poczynienia uwag dotyczących wymagań stawianych pełnomocnikom zawodowym przy sporządzaniu skargi kasacyjnej.

Przypomnienia wymaga fakt, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r., II OSK 909/14). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto (zob. wyrok NSA z 25 listopada 2014 r., II GSK 1253/13). Nie ma on kompetencji do konkretyzowania czy uzupełniania zarzutów kasacyjnych, bądź ich uzasadnienia, a brak konkretnego i popartego stosowną argumentacją zakwestionowania stanowiska wyrażonego w danej kwestii przez wojewódzki sąd administracyjny powoduje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem sądu pierwszej instancji w danym zakresie i niemożność zbadania jego zasadności (zob. wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r., II FSK 3171/12; por. też wyrok NSA z 6 grudnia 2012 r., II OSK 1426/11).

W orzecznictwie wielokrotnie powtarzano w związku z powyższym, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego kasacyjnie - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

3.4. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest zatem poprawne określenie, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyroki NSA: z 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08; z 22 września 2010 r., II FSK 764/09; z 16 lipca 2013 r., II FSK 2208/11). Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa procesowego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej, zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania, wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (zob. wyrok NSA z 29 kwietnia 2016 r., I OSK 2490/14; wyrok NSA z 14 stycznia 2015 r., I OSK 2096/13; wyrok NSA z 16 listopada 2012 r., I OSK 892/12). Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane (zob. wyrok NSA z 5 sierpnia 2014 r., II FSK 2021/12,). Wskazuje się, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może uchylić zaskarżonego orzeczenia nawet wówczas, jeżeli dostrzega naruszenie przepisów prawa, które jednak nie zostało podniesione w zarzutach skargi kasacyjnej ani nie powoduje nieważności postępowania. Oddalenie skargi kasacyjnej nie oznacza zatem zawsze podzielenia wywodów sądu pierwszej instancji, lecz świadczy o nieusprawiedliwionym charakterze zarzutów skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z 28 listopada 2017 r., I OSK 1567/17).

3.5. W przedmiotowej sprawie należało uznać jako bezzasadne wszystkie zarzuty naruszenia prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że za pomocą zarzutów naruszenia prawa materialnego skarżąca kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy. Podnoszenie takich zarzutów w oparciu o podstawy wymienione w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. nie jest skuteczne w przypadkach, gdy strona skarżąca chce zakwestionować wadliwe, jej zdaniem, ustalenia stanu faktycznego. Wykazywanie naruszenia prawa materialnego nie polega bowiem na kwestionowaniu przez nią ustaleń w zakresie okoliczności sprawy. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych, uznanych za prawidłowe w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku, nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Kwestionując ocenę stanu faktycznego nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, również w wyniku jego błędnej wykładni, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie, tj. w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię - niezasadny.

W tej sytuacji należy uznać, że w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny nie został zakwestionowany, tak w zakresie jego ustalania, jak i badania na podstawie właściwych w jego zakresie unormowań. W konsekwencji powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny nie był uprawniony do merytorycznego rozpoznania zarzutów naruszenia prawa materialnego.

3.6. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Jacek Pruszyński Bogusław Woźniak Anna Dalkowska