Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawierała uzasadnionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w granicach w niej wskazanych.
W przedmiotowej sprawie spór dotyczy ustalenia czy Naczelnik Urzędu Skarbowego K. [...] prawidłowo skierował decyzję z dnia 8 lutego 2024 r., w której orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe Spółki, jako członka jej zarządu, na adres ustalony na podstawie danych widniejących w Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników (CRP-KEP).
Przechodząc do zarzutów skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 151 p.p.s.a. i art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 148 § 1 O.p. i art. 9 ust. 1d ustawy o zasadach ewidencji należy uznać, że nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ powinien, kierując się art. 148 § 1 O.p., doręczać skarżącemu pisma pod adres miejsca jego zamieszkania - który niekoniecznie musi być tym adresem, który znajduje się w CRP- KEP.
Zgodnie z art. 148 § 1 O.p. pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko, że adresem zamieszkania osoby fizycznej, o którym mowa w art. 148 § 1 O.p., jest miejsce, w którym ona przebywa z zamiarem stałego pobytu w rozumieniu art. 25 k.c. Ustalając, jaki adres jest właściwy, organ powinien korzystać z wszelkich dostępnych informacji, w pierwszej kolejności z dostępnych danych rejestrowych, w tym szczególne znaczenie mają informacje wskazane w pismach pochodzących od samej strony.
W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że do "osób trzecich" nie mają zastosowania przepisy ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. Jeżeli więc w sprawie jako strona postępowania występuje osoba fizyczna, to pisma powinny być kierowane zgodnie z regułami określonymi w art. 148 o.p. (zob. wyroki NSA z 26 maja 2023 r., III FSK 591/22 oraz III FSK 658/22).
Słusznie więc Sąd I instancji uznał, że regulacje ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników nie mają zastosowania do osób trzecich ponoszących odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki. Dotyczą one bowiem podatników i płatników, co wprost wynika z art. 1 pkt 1 tej ustawy, który stanowi, iż ustawa określa zasady ewidencji: podatników, płatników podatków, płatników składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenia zdrowotne. Również w art. 2 określającym podmioty podlegające obowiązkowi ewidencyjnemu mowa jest o osobach (jednostkach organizacyjnych), które są podatnikami lub płatnikami na podstawie odrębnych ustaw.
W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego K. - [...] decyzją z dnia 8 lutego 2024 r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności W.S., za zaległość podatkową A. sp. z o.o. z siedzibą w K. Decyzja ta została doręczona skarżącemu dnia 13 marca 2024 r. w trybie art. 150 O.p. - na adres przy ulicy K. w K., który został oznaczony jako adres rejestracyjny. Natomiast adresem do doręczeń był adres przy ulicy K. – i tym adresem skarżący posługiwał się w kontaktach z organem w ramach innych postępowań. Na podstawę prawną decyzji z dnia 8 lutego 2024 r. składały się art. 107 § 1 oraz art. 108 § 1 i art. 116 § 1 O.p. Jak zasadnie argumentuje Sąd I instancji, wskazując na systematykę przepisów O.p., gdzie odpowiedzialność skarżącego uregulowana jest w rozdziale 15 "Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich" a nie w rozdziale 2 "Odpowiedzialność podatnika, płatnika i inkasenta". Ten argument dodatkowo wzmacnia przyjęty przez Sąd I instancji kierunek wykładni ww. przepisów O.p.
Skarżącego obciążono solidarną odpowiedzialnością za zaległości spółki w tym podatku. W świetle przepisów działu III, rozdział 15 Ordynacji podatkowej, za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem osoby trzecie. Bezsprzecznie skarżący nie jest w niniejszej sprawie podatnikiem, lecz osobą trzecią. Jak już wykazano, do osób trzecich nie mają zastosowania przepisy ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. Skarżący występuje w tej sprawie jako osoba fizyczna, więc pisma powinny być kierowane zgodnie z regułami określonymi w art. 148 O.p., który normuje doręczanie pism właśnie takim osobom.
W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, iż art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 9 ust. 1 i 1d ustawy NIP nie nakładają na osoby trzecie odpowiadające za zaległości podatkowe podatnika i płatnika obowiązku aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym i z tego powodu nie można obciążać ich skutkiem braku aktualizacji danych w zakresie doręczenia im pism w postępowaniu podatkowym (zob. wyrok NSA z 19 marca 2026 r. o sygn. akt III FSK 101/25).
W związku z powyższym należy uznać za chybiony zarzut naruszenia art. 150 § 1 O.p.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 187 § 1 i art. 191 O.p wyjaśnić trzeba, że uchylają się one spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż wbrew wymogom art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 i art. 183 § 1 p.p.s.a. w ogóle nie zostały uzasadnione.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach niniejszej sprawy, skierowanie decyzji Naczelnika US z dnia 8 lutego 2024 r. orzekającej o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu spółki za zaległości tej spółki, na adres widniejący w systemie rejestracyjnym podatników CRP KEP było nieprawidłowe. Stwierdzić zatem należy, że decyzja nie została doręczona skutecznie i tym samym nie doszło do uchybienia terminu odwołania.
Niezasadny był także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił stan sprawy, podniesione przez skarżącego zarzuty oraz stanowisko organu. W uzasadnieniu wyroku wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, co czyni go w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej. Polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.
SNSA Sławomir Presnarowicz SNSA Dominik Gajewski SWSA(del.) Cezary Koziński