Wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2025, sygn. III FSK 1254/25

Według Sądu pierwszej instancji nie można podzielić stanowiska skarżącej, że w tej sprawie organ interpretacyjny ustalił przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie domniemania istnienia budowli, wbrew regulacji art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2.04.1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) i to pomimo zamkniętego katalogu przedmiotów opodatkowanych podatkiem od nieruchomości.

Opierając się na przywołanych orzeczeniach, błędnie skarżąca przyjmuje, że w wyroku z 13.09.2011 r., P 33/09, Trybunał Konstytucyjny zawęził katalog budowli wyłącznie do wymienionych w art. 3 pkt 3 i 9 u.p.b. budowli. Pomija ona ten fragment stanowiska Trybunał Konstytucyjnego odwołującego się do innych przepisów rangi ustawowej, uzupełniających, modyfikujących czy doprecyzowujących prawo budowlane, a więc i tych przepisów ustawy – Prawo budowlane, które wymieniają stacje ładowania pojazdów. A następnie błędnie przyjmuje, że skoro stacja będzie przymocowana do fundamentu lub pływy fundamentowej, betonowej, to stanowi ona jej część, co ma w przekonaniu skarżącej wykluczać uznanie jej za obiekt wolnostojący, chociaż jednocześnie sama skarżąca przyznaje, że stacje tworzą pewną techniczną całość mająca na celu ładowanie pojazdów elektrycznych.

Ponadto stacja ta na gruncie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych nie tylko ma zapewniać możliwości użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, stanowiąc jego element, np. budynku stanowiącego stacje ładowania pojazdów elektrycznych, lecz z jej definicji może sama stanowić odrębną i wolnostojącą budowlę (art. 2 pkt 27 e.i.p.a.). Wbrew twierdzeniom skargi, organ interpretacyjny nie przyjął, że pojęcie budowli dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy interpretować w oparciu o przepisy ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych, a jedynie, stosownie do dyrektywy TK, dokonał kwalifikacji statusu opisanej we wniosku interpretacyjnym stacji ładowania w świetle jej ustawowej definicji, a więc czy może być ona uznana za wolnostojące urządzenie techniczne służące do ładowania pojazdów.

5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

5.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Łodzi do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego), która w oparciu o art. 173 § 1, art. 174, art. 177 § 1 p.p.s.a. zaskarżyła ten wyrok w całości. Sformułowała wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz naruszenie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez niesłuszne oddalenie i nieuwzględnienie skargi skarżącej na interpretację, pomimo iż interpretacja została wydana z naruszeniami przepisów prawa materialnego (art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.), prowadzącymi do niezasadnego uznania, że stacja ładowania pojazdów elektrycznych podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w całości jako budowla określona w tych przepisach i tym samym do niezasadnego uznania przedstawionego we wniosku o interpretację stanowiska skarżącej za nieprawidłowe.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła Sądowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

1) art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 i 3 u.p.b. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że sposób posadowienia stacji ładowania będącej przedmiotem wniosku o interpretację pozwala na uznanie, że stanowi ona "wolno stojące urządzenie techniczne" wskazane w art. 3 pkt 3 u.p.b. i w związku z tym stanowi w całości budowlę w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., podczas gdy z uwagi na posadowienie (na fundamencie, na powierzchni w postaci betonowej czy żelbetowej płyty parkingowej, fundamentowej lub stropowej płyty garażu wielostanowiskowego), stacja ładowania nie może zostać uznana za obiekt "wolno stojący" i tym samym, nie może zostać uznana w całości za budowlę w rozumieniu tego przepisu;

2) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i art. 3 pkt 3 oraz art. 3 pkt 1 u.p.b., przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wskazana we wniosku o wydanie interpretacji stacja ładowania stanowi w całości budowlę opodatkowaną podatku od nieruchomości, podczas gdy stacja ładowania z uwagi na sposób posadowienia nie stanowi "wolno stojącego urządzenia technicznego" wskazanego w art. 3 pkt 3 u.p.b. i konsekwentnie nie stanowi w całości budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a tym samym nie podlega opodatkowaniu w całości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.;

3) art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 2 pkt 27 lit. b e.i.p.a. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że pojęcie budowli jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości w kontekście stacji ładowania pojazdów należy interpretować w oparciu o przepisy ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych, podczas gdy ustawa o podatkach i opłatach lokalnych zawiera autonomiczne definicje przedmiotów opodatkowania, w których odwołuje się wyłącznie do ustawy - Prawo budowlane, co doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania przepisu w sprawie i uznania przez WSA w Łodzi, że stacja ładowania stanowi jako całość budowlę, podlegającą opodatkowaniu podatku od nieruchomości.

5.2. Prezydent Miasta Łodzi w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

6.1. Skarga kasacyjna skarżącej zawiera usprawiedliwione podstawy, ponieważ wyrok WSA w Łodzi nie odpowiada prawu i dlatego skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu na podstawie art. 188 § 1 p.p.s.a.

6.2. W rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., tj. na naruszeniu prawa materialnego i naruszeniu przepisów postępowania. W przypadku oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) oraz zarzutach naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ tylko wówczas, gdy stan faktyczny sprawy został poprawnie ustalony i nie doszło do mających wpływ na wynik sprawy naruszeń przepisów postępowania, można przejść do oceny zastosowania i wykładni prawa materialnego. W rozpatrywanej sprawie jednak rozpoznanie zarzutów naruszenia przepisów postępowania (art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz naruszenie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.) wymaga uprzedniego odniesienia się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, gdyż prawidłowa wykładnia tych przepisów rzutuje na ocenę stanowiska Sądu pierwszej instancji w kwestii prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy i kierunku rozstrzygnięcia. Przepisy art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. mają charakter wynikowy i określają wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez sąd pierwszej instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju przepisu w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów postępowania lub prawa materialnego (co w przypadku rozpatrywanej skargi kasacyjnej zostało zrealizowane), których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo zinterpretował Sąd pierwszej instancji wydając wyrok o określonej treści.

6.2. Sąd pierwszej instancji zaskarżonym wyrokiem - oddalając skargę - orzekał będąc związany wyrokiem NSA z 11.03.2025 r., III FSK 1300/24, którym został uchylony wyrok WSA w Łodzi z 6.08.2024 r., I SA/Łd 292/24. Skarżąca w części wstępnej skargi kasacyjnej nie formułuje zarzutu naruszenia art. 190 p.p.s.a., nie mniej Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując obecnie wniesioną skargę kasacyjną ma na względzie, że stosownie do ww. przepisu Sąd pierwszej instancji, któremu sprawa została przekazana, związany był wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie wyrokiem NSA z 11.03.2025 r., III FSK 1300/24.

Podkreślenia przy tym wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11.03.2025 r., III FSK 1300/24, co trafnie skonstatował Sąd pierwszej instancji, za zasadny uznał jedynie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Za wadę uzasadnienia wyroku WSA w Łodzi z 6.08.2024 r., I SA/Łd 292/24, Naczelny Sąd Administracyjny uznał rozważania Sądu pierwszej instancji, które abstrahują od konkluzji, do której doszedł organ interpretacyjny, a którą jest stwierdzenie, że stacje ładowania pojazdów elektrycznych, o które skarżąca planuje rozszerzyć swoją działalność, należy traktować jako wolno stojące urządzenia techniczne, w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. i w konsekwencji jako budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. To uczyniło zasadnym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak odniesienia się w uzasadnieniu tego wyroku do sposobu kwalifikacji stacji ładowania pojazdów elektrycznych jako wolnostojących urządzeń technicznych, na czym organ interpretacyjny oparł uzasadnienie wydanej interpretacji. Ujawniona wada uzasadnienia wyroku uniemożliwiła kontrolę instancyjną tego orzeczenia w kontekście pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.

6.3. Wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa nawiązują do tego samego zagadnienia, ponieważ spór w sprawie koncentruje się na zagadnieniu kwalifikacji prawnej stacji ładowania pojazdów elektrycznych w kontekście opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w szczególności na rozstrzygnięciu, czy stacja ładowania pojazdów elektrycznych stanowi budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2024 r., budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Konstrukcja definicyjna budowli i urządzeń budowlanych zawarta w art. 3 pkt 3 i 9 u.p.b. ma charakter enumeratywny, a więc do tych kategorii mogą zostać zaliczone jedynie obiekty wskazane expressis verbis w tych przepisach.

Budowlą w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Przy czym ilekroć w ustawie - Prawo budowlane jest mowa o urządzeniach budowlanych, należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

Nieuzasadnione było sięganie przez organ interpretacyjny, a także WSA w Łodzi do przepisów ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych w celu uzasadnienia tezy, że stacja ładowania stanowi budowlę (wprawdzie Sąd pierwszej instancji zastrzegł, że wbrew twierdzeniom skargi, organ interpretacyjny nie przyjął, że pojęcie budowli dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy interpretować w oparciu o przepisy ustawy elektromobilności i paliwach alternatywnych, a jedynie, stosownie do dyrektywy zawartej w ww. wyroku TK, dokonał kwalifikacji statusu opisanej we wniosku interpretacyjnym stacji ładowania w świetle jej ustawowej definicji, a więc czy może być ona uznana za wolnostojące urządzenie techniczne służące do ładowania pojazdów).

Zwrócić należy jednak uwagę, że zarówno organ interpretacyjny oraz Sąd pierwszej instancji konkretnie powołały się na definicję legalną stacji ładowania zamieszczoną w art. 2 pkt 27 e.i.p.a., zgodnie z którą stacja ładowania to: a) urządzenie budowlane obejmujące co najmniej jeden punkt ładowania o normalnej mocy lub punkt ładowania o dużej mocy, związane z obiektem budowlanym, lub b) wolnostojący obiekt budowlany z zainstalowanym co najmniej jednym punktem ładowania o normalnej mocy lub punktem ładowania o dużej mocy - wyposażone w oprogramowanie wykorzystywane do świadczenia usługi ładowania, wraz ze stanowiskami postojowymi, których liczba odpowiada liczbie punktów ładowania umożliwiających jednoczesne świadczenie tej usługi, oraz, w przypadku gdy stacja ładowania jest podłączona do sieci dystrybucyjnej w rozumieniu ustawy z 10.04.1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2022 r. poz. 1385 ze zm.), instalacją prowadzącą od punktu ładowania do przyłącza elektroenergetycznego.

Podobny problem prawny rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w szeregu orzeczeniach (zob. wyroki NSA: z 8.08.2025 r., III FSK 139/25 i III FSK 548/25, których argumentację częściowo tu wykorzystano). W ww. wyrokach, odwołując się do wyroku TK z 13.09.2011 r., P 33/09 (do którego odwołał się także WSA w Łodzi w zaskarżonym wyroku) Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że jakkolwiek nie budzi w zasadzie zastrzeżeń sformułowanie przez ustawodawcę na potrzeby regulacji prawa budowlanego definicji "budowli" i "urządzenia budowlanego" jako definicji otwartych, których zastosowanie w praktyce wymaga nierzadko posłużenia się analogią z ustawy, to nie sposób nie zauważyć, że te same definicje w odniesieniu do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie mogą funkcjonować w identyczny sposób.

W przypadku prawa daninowego gwarancje dostatecznej określoności regulacji prawnych wynikające z zasady poprawnej legislacji ulegają bowiem istotnemu wzmocnieniu ze względu na przepisy art. 84 i art. 217 Konstytucji RP. Pierwszy z wymienionych przepisów ustawy zasadniczej formułuje nakaz precyzyjnego ustalenia w ustawie wszystkich istotnych elementów stosunku daninowego, natomiast drugi z nich wskazuje, w odniesieniu do jakich elementów omawianego stosunku (podmioty, przedmiot, stawki, zasady przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorie podmiotów zwolnionych) rozważany obowiązek ma charakter szczególny. W praktyce oznacza to m.in., że przepisy prawa podatkowego nie mogą być interpretowane per analogiam na niekorzyść podatników.

W uzasadnieniu ww. wyroku Trybunał Konstytucyjny także stwierdził, że definicja wyrażenia "budowla", występująca w ustawie - Prawo budowlane ma w rzeczywistości charakter definicji zakresowej cząstkowej, a tym samym zakwalifikowanie jakiegoś obiektu jako budowli – jeżeli przedmiotem rozważanej kwalifikacji nie jest obiekt wprost wymieniony pozytywnie lub negatywnie w jej treści – wymaga odwołania się do analogii z ustawy. Jakkolwiek posłużenie się definicją tego rodzaju nie budzi zasadniczo zastrzeżeń w zakresie, w jakim jest ona wykorzystywana na potrzeby prawa budowlanego, to całkowicie wykluczyć należy możliwość identycznego jej stosowania na gruncie prawa podatkowego. Z punktu widzenia standardów konstytucyjnych nie sposób zaakceptować sytuacji, gdy jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości byłyby traktowane budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. nienależące do kategorii obiektów, które expressis verbis wymieniono w tym przepisie lub w pozostałych przepisach rozważanej ustawy albo w załączniku do niej, lecz będące obiektami jedynie do nich podobnymi. Oznacza to, że nie każdy obiekt budowlany w postaci budowli w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane może zostać uznany za budowlę w ujęciu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w konsekwencji nie każdy obiekt budowlany w postaci budowli w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane może podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Zwrócić należy uwagę w szczególności na ten fragment wypowiedzi Trybunału Konstytucyjnego, zawartego w uzasadnieniu ww. wyroku, gdzie stwierdzono, że zakwalifikowanie jakiegoś obiektu jako budowli – jeżeli przedmiotem rozważanej kwalifikacji nie jest obiekt wprost wymieniony pozytywnie lub negatywnie w jej treści – wymaga odwołania się do analogii z ustawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przez sformułowanie "obiekt wprost wymieniony pozytywnie lub negatywnie" w ustawie, należy rozumieć taki obiekt, który w ustawie został określony jako budowla lub jako niebędący budowlą. W każdym innym przypadku niedopuszczalne jest kwalifikowanie obiektu wymienionego w ustawie - Prawo budowlane jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, gdyż stanowiłoby to odwołanie się do analogii z ustawy, podczas gdy wykładnia per analogiam na niekorzyść podatnika jest zakazana w świetle standardów konstytucyjnych (zob. również wyrok NSA z 2.02.2022 r., III FSK 274/21).

Ponadto, jak wskazuje się w piśmiennictwie, definicje zamieszczone w aktach normatywnych należących do innych gałęzi prawa co do zasady nie mają mocy wiążącej przy wykładni przepisów prawa podatkowego. Podstawą tego stanowiska jest przyjęty w teorii prawa pogląd, że definicje legalne konstruowane są na potrzeby określonej dziedziny prawa, a niekiedy nawet konkretnego aktu normatywnego. Ich funkcją jest bowiem zapewnienie odpowiedniej komunikatywności tekstu prawnego, w którym zostały umieszczone. Definicja nie stanowi więc "definicji uniwersalnej", lecz pełni ściśle określoną rolę w danym kontekście normatywnym. Poszczególne definicje tworzone są przy tym w oparciu o takie właściwości przedmiotu definiowanego, które pozostają relewantne z perspektywy danej gałęzi prawa. Brak obowiązku respektowania definicji pochodzących z innych dziedzin prawa nie jest konsekwencją ich zawarcia w akcie prawnym będącym poza systemem źródeł prawa podatkowego, lecz rezultatem tego, że zostały one skonstruowane na potrzeby odmiennych regulacji prawnych, realizujących funkcje inne niż te, które przypisane są prawu podatkowemu. W razie potrzeby ustawodawca niejednokrotnie formułuje w prawie podatkowym nowe definicje pojęć, które wcześniej były już zdefiniowane na użytek innych gałęzi prawa (B. Brzeziński, Wykładnia prawa podatkowego, Gdańsk 2013, s. 73).

Ustawa o elektromobilności i paliwach alternatywnych reguluje kwestie dotyczące stosowania pojazdów wyposażonych w napęd elektryczny, jak również odnosi się do problematyki wykorzystywania paliw alternatywnych. Tym samym przepisy te mają na celu stworzenie ram prawnych dla rozwoju i upowszechniania technologii transportowych opartych na źródłach energii innych niż tradycyjne nośniki energii. Nie sposób zatem przyjąć, aby definicja stacji ładowania zawarta w tej ustawie mogła kształtować zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości, który został ściśle określony w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W przeciwnym razie doszłoby do niedopuszczalnego przenoszenia pojęć i konstrukcji prawnych między gałęziami prawa o odmiennych funkcjach normatywnych.

Ponadto warto powołać się na wyrok NSA z 13.03.2024 r., III FSK 3953/21, w którym przesądzono, że przez urządzenia budowlane należy rozumieć wyłącznie te urządzenia techniczne, które pozostają w bezpośrednim i koniecznym związku funkcjonalnym z budynkiem bądź budowlą, umożliwiając ich użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. Naczelny Sąd Administracyjny podziela to stanowisko, wskazując, że aby dane urządzenie mogło być uznane za urządzenie budowlane, nie wystarcza jedynie, że usprawnia ono eksploatację innego obiektu. Jest konieczne, aby związek funkcjonalny miał charakter służebny i niezbędny, tak aby bez urządzenia dany obiekt budowlany nie mógł być użytkowany zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Stacja ładowania pojazdów elektrycznych nie spełnia tej funkcji względem fundamentu bądź powierzchni, na której jest usadowiona – nie zapewnia bowiem użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, lecz pełni funkcję całkowicie odrębną, wynikającą z jej własnego przeznaczenia technicznego.

Z powyższych względów należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji oraz organ interpretacyjny nieprawidłowo przyjął, iż stacja ładowania pojazdów elektrycznych może zostać uznana za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Stacje te, jako urządzenia techniczne niewymienione expressis verbis w ustawie - Prawo budowlane, pozostają bowiem poza zakresem przedmiotowym podatku od nieruchomości (z zastrzeżeniem odnoszącym się do ewentualnego fundamentu lub innej powierzchni opisanej w zdarzeniu przyszłym).

6.4. Wobec uznania zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania za zasadne, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok, zaś uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał skargę, uchylając zaskarżoną interpretację indywidualną. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 188 w związku z art. 146 § 1 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie, organ interpretacyjny weźmie pod uwagę wykładnię przepisów prawa materialnego zaprezentowaną w niniejszym uzasadnieniu wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.

sędzia NSA Jacek Pruszyński sędzia NSA Stanisław Bogucki sędzia NSA Bogusław Woźniak