Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 452/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: "WSA", "Sąd I instancji") oddalił skargę A.sp. z o.o. z siedzibą w W.(dalej: "Skarżąca", "Strona", "Spółka") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: "SKO") z dnia 28 lutego 2024 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2018 r.
Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).
Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji wskazał, że zaskarżonym postanowieniem SKO utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta R. (dalej: "Prezydent") z dnia 8 grudnia 2023 r. w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Prezydenta z dnia 18 sierpnia 2023 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r., należnego od Skarżącej. SKO w pełni zgodziło się ze stanowiskiem Prezydenta, który wyraził przekonanie, że istnieje graniczące z pewnością prawdopodobieństwo, że Spółka nie wykona decyzji. Zaznaczono, że
Spółka złożyła odwołanie od nieostatecznej decyzji zaś rozstrzygnięcie odwołania może nie nastąpić przed upływem terminu przedawnienia. Organy obu instancji swoje rozstrzygnięcie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji oparły na wystąpieniu przesłanki wynikającej z art. 239b § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej: "o.p."), tj. okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.
Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, że okoliczność wniesienia odwołania od decyzji nieostatecznej stanowi w niniejszej sprawie uprawdopodobnienie, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane.
W konsekwencji zasadnym było nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie przesłanek z art. 239b § 1 pkt 4 o.p. w zw. z art. 239b § 2 o.p.
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżąca zaskarżyła go
w całości i domagając się przeprowadzenia rozprawy, wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonemu wyrokowi Skarżąca zarzuciła:
1) na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 219 w zw. z art. 239b § 2 w zw. z art. 239b § 1 pkt 4 w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej: "o.p."), poprzez błędne uznanie, że organ podatkowy nie naruszył wskazanych przepisów postępowania, poprzez nieprzedstawienie w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji określającej Skarżącej zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, podczas gdy organ podatkowy był zobowiązany do przedstawienia w zaskarżonym postanowieniu okoliczności uzasadniających takie prawdopodobieństwo, na podstawie których podjął decyzję o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zobowiązaniu podatkowemu wynikającemu z nieostatecznej decyzji, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w konsekwencji tego naruszenia Sąd l instancji uznał błędnie, że organ podatkowy prawidłowo nadał rygor natychmiastowej wykonalności zobowiązaniu podatkowemu wynikającemu z nieostatecznej decyzji;