z tych przesłanek. Procedura postępowania przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości przeprowadzenia postępowania dowodowego, za wyjątkiem uzupełniającego, wykorzystywanego jedynie pomocniczo, dowodu z dokumentu
w trybie i na zasadach przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. Z tej przyczyny, stosując wykładnię funkcjonalną uznać należy, że wykazanie istnienia faktów uzasadniających twierdzenie o spełnieniu warunków przyznania ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania decyzji w toku postępowania przed sądem administracyjnym powinno odbywać się poprzez ich uprawdopodobnienie, które zezwala na przyjęcie za wiarygodne istnienia faktów, z którymi określony przepis wiąże skutki prawne, na podstawie oświadczenia strony, złożonego we wniosku (por. postanowienie NSA
z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. akt II FZ 489/06). Obowiązek przedstawienia okoliczności, które uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy, który musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo powtórzenie przez stronę treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się bowiem do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności
w stosunku do wnioskodawcy, jest zasadne.
Z ugruntowanej już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony, uregulowanej w tym przepisie p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA
z 3 października 2011 r., I FSK 1427/11; CBOSA).
W sytuacji, gdy chodzi o orzeczenie rodzące obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację finansową oraz wykazanie, że uszczuplenie majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia w konkretnej rozpatrywanej sprawie.
Skarżący nie wykazał, że w sprawie zaistniało ryzyko wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Swoje stanowisko uzasadnił okolicznościami przedmiotowej sprawy, które dotyczą jego merytorycznego rozpatrywania w związku z wniesioną skargą kasacyjną. Obowiązkiem Strony było przedstawienie konkretnych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji,
a także poparcie ich stosownymi dokumentami. Skarżący nie wywiązał się
z powyższego obowiązku. Strona we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ograniczyła się do twierdzeń związanych z trudną sytuacją materialną związaną
z brakiem majątku pozwalającego na pokrycie egzekwowanych należności oraz zły stan zdrowia psychicznego.
Analiza materiału znajdującego się w aktach wskazuje, że Skarżący do wniosku nie załączył również jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałoby jaka jest jego aktualna sytuacja majątkowa i finansowa. W konsekwencji, zdaniem NSA, w niniejszej sprawie Skarżący nie przedstawił takich okoliczności, które mogłyby przemawiać za udzieleniem ochrony tymczasowej. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wstrzymanie wykonania decyzji nie jest zasadne
z powodu braku przesłanek, świadczących o zagrożeniu Skarżącego znaczną szkodą lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Dodatkowo stwierdzić należy, że na obecnym etapie postępowania Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga tylko zagadnienie incydentalne, nie wypowiadając się w zakresie głównej sprawy merytorycznej, w przedmiocie której orzekał będzie w związku z wniesioną skargą kasacyjną.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzeczono jak w sentencji orzeczenia.