Wyrok NSA z dnia 23 października 2025, sygn. III FSK 1282/25

Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 5 sierpnia 2025 r., III FSK 877/25).

Na skarżącym ciąży więc obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., co wiąże się z przedstawieniem okoliczności uprawdopodobniających, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Tymczasem w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie spełnia powyższych wymogów. We wniosku podniesiono, że w przypadku wykonania decyzji i przymusowej egzekucji należności objętych decyzją zachodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżący jest zatrudniony na umowę o pracę i uzyskuje dochód w wysokości 3 124 zł netto. Ponadto leczy się po przebytym w 2017 r. zawale serca. Okoliczności te, biorąc pod uwagę wielkość spornego zobowiązania podatkowego, powodują, że jej ewentualne ściągnięcie od skarżącego mogłoby skutkować jego niepowetowaną stratą i odbywać się z uszczerbkiem dla utrzymania jego i najbliższych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, argumenty te nie zostały dostatecznie wyjaśnione, a na ich poparcie nie złożono żadnej dokumentacji. Rozstrzygnięcie, czy realizacja decyzji spowoduje uszczuplenie majątku skarżącego, skutkujące powstaniem poważnej szkody lub wywołujące trudne do naprawienia konsekwencje, nie może ograniczać się jedynie do samego żądania wstrzymania aktu. Argumentacja powinna opierać się na konkretnych danych dotyczących faktycznej sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawcy. Zwięzłe wyjaśnienia zawarte we wniosku, a także brak stosownej dokumentacji nie potwierdzają, że wykonanie decyzji niesie ryzyko poważnej szkody bądź skutków trudnych do odwrócenia.

Ewentualne działania organów zmierzające do wyegzekwowania należności z zaskarżonych decyzji nie powinny doprowadzić do istotnej i trwałej zmiany sytuacji majątkowej skarżącego. Przepisy zawarte w art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.) przewidują ograniczenie dopuszczalności prowadzenia egzekucji do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, lecz wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed ewentualnymi i jakimikolwiek skutkami egzekucji, ale jedynie przed takimi, których wygranie sporu sądowego by nie naprawiło.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.