Uzasadnienie
1. Wyrok sądu pierwszej instancji.
Wyrokiem z 18 września 2024 r., I SA/Op 627/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę D. G. (dalej: "Skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 20 maja 2024 r., nr 1601-IEW.720.18.2024, w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie z 15 lutego 2024 r., o stwierdzeniu niedopuszczalności zarzutu z art. 33 § 2 pkt 1 oraz o oddaleniu zarzutów z art. 33 § 2 pkt 4 i art. 33 § 2 pkt 2 lit. a i c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505, dalej jako: "u.p.e.a.").
Kontrolując zaskarżone postanowienie sąd zaznaczył na wstępie, że działa w warunkach związania wynikającego z wydanych uprzednio w tej sprawie wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2023 r., III FSK 118/22 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 6 października 2023 r., I SA/Op 208/23. Zdaniem sądu, w ostatnim z wymienionych wyroków zostały już rozstrzygnięte zarzuty dotyczące: braku określenia w tytule wykonawczym wysokości odsetek z uwzględnieniem przerw w ich naliczaniu (art. 33 § 2 pkt 2 lit. a i c w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.); błędnego określenia daty naliczenia odsetek (art. 33 § 2 pkt 1 w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.); a także braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.).
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 33 § 2 pkt 2 lit. a i c w zw. z art. 27 § 1 pkt 12 u.p.e.a., sąd stwierdził, że brak podania w tytule wykonawczym konkretnej jednostki redakcyjnej aktu prawnego, z którego wynikał brak konieczności doręczenia zobowiązanemu upomnienia, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Zdaniem sądu, organy nie naruszyły też art. 34 § 2 pkt 3 lit. a u.p.e.a., uznając za niedopuszczalny zarzut z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., dotyczący nieistnienia obowiązku z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2013 r. z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego. Zarzut ten był przedmiotem rozpoznania w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 28 sierpnia 2020 r., w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sierpień 2013 r., jak również w postępowaniu przed WSA w Opolu zakończonym nieprawomocnym wyrokiem z 18 lutego 2021 r., I SA/Op 306/20.
W konkluzji sąd stwierdził, że organy prawidłowo i w zgodzie z obowiązującym prawem wyjaśniły kwestie, które legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia. Nie naruszyły przy tym reguł postępowania, ponieważ wzięły pod uwagę i prawidłowo odniosły się do wszystkich wskazań zawartych w wyroku z 6 października 2023 r., I SA/Op 208/23.
Wyrok wraz z uzasadnieniem, a także inne powoływane w dalszej części orzeczenia sądów administracyjnych, są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
2. Skarga kasacyjna.
Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji złożył pełnomocnik Skarżącego. Zaskarżonemu w całości wyrokowi zarzucił:
I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:
1) art. 33 § 2 pkt 2 lit. c w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w zw. z art. 54 § 1 i art. 53 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm.) oraz art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775; dalej "k.p.a."), poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na dowolnym i w przekonaniu podatnika wadliwym stwierdzeniu dopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie, pomimo powzięcia wiedzy w przedmiocie realizacji czynności egzekucyjnych na podstawie tytułu wykonawczego pozbawionego elementów wymaganych, tj. brak określenia wysokości odsetek z uwzględnieniem wyraźnego zakreślenia przerw w ich naliczaniu; tj. przepisów prawa: art. 103 § 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361: dalej: "ustawa VAT") i art. 54 o.p. Nadto poprzez uznanie, że tytuł wykonawczy sporządzony przez organ egzekucyjny prawidłowo uwzględniał kwotę odsetek, mimo że w decyzji wymiarowej nie wskazano przerw w ich naliczaniu ani podstaw prawnych dla ich wyłączenia, co uniemożliwiło podatnikowi zapoznanie się z nimi na wcześniejszym etapie postępowania. Przedstawiona w tytule wykonawczym kwota odsetek do egzekucji nie uwzględniała prawidłowo okresów nienaliczania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych;
2) art. 33 § 2 pkt 1 w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w zw. z art. 103 ustawy o VAT i art. 54 o.p., poprzez jego błędną wykładnię skutkującą wadliwym dopuszczeniem sytuacji, w której w tytule wykonawczym w stosunku do którego wniesiono zarzut, egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią orzeczenia, albowiem w tytule wykonawczym wskazano nieistniejące zobowiązanie podatkowe mające wynikać z przepisów prawa podatkowego i na tej podstawie zezwolenie na funkcjonowanie w obrocie prawnym tytułu wykonawczego, na podstawie którego egzekwowano odsetki w podwójnej wysokości;
3) art. 34 § 2 pkt 3 lit. a u.p.e.a. w zw. z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. i art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 o.p. oraz w zw. z art. 6 i art. 7a k.p.a., poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji prowadzenie postępowania administracyjnego z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony i dowolne pominięcie rozpoznania wywiedzionego przez podatnika w treści zarzutów faktu nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym z uwagi na kwestię przedawnienia zobowiązania podatkowego, co implikowało błędne przyjęcie, że kwestia nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego była już przedmiotem rozstrzygnięcia w ramach innego postępowania, w każdym zaś przypadku czy wszczęcie postępowania karnego miało charakter instrumentalny nie mieści się w obszarze rozpoznania sprawy dotyczącej zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, a ostatecznie skutkowało wadliwym stwierdzeniem niedopuszczalności zarzutu z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., podczas gdy: