Wyrok NSA z dnia 06 maja 2025, sygn. III FSK 132/24

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przepisów art. 240 § 1 pkt 5, art. 122, art. 128, art. 187 § 1 o.p., w szczególności polegającym na błędnym ustaleniu przez organ podatkowy stanu faktycznego w sprawie, a także art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego;

3. art. 2a o.p., przez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść organu podatkowego a na nie korzyść podatnika;

4. art. 180 § 1 o.p., poprzez przyjęcie wybiórcze dowodów a pominięcie ścisłej i pełnej delegacji ustawodawcy wskazującej przyjęcie "wszystkich" dowodów.

SKO nie skorzystało z możliwości złożenia odpowiedzi na powyższą skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna

z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.

Istota sporu w rozpatrywanej sprawie, sprowadza się do oceny zasadności odmowy Skarżącemu uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r., z uwagi na brak istnienia przesłanki wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p.

Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisu postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. zawartego w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., poprzez błędne uznanie, że w sprawie nie doszło do spełnienia przesłanki wznowieniowej.

Stosownie do postanowień art. 240 § 1 pkt 5 o.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Powyższy zapis wskazuje, że aby można było mówić o zaistnieniu tej przesłanki, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności:

1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody;

2) musimy mieć do czynienia z nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami;

3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji;

4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję.

W rozpatrywanej sprawie, ostatnia okoliczność – wymieniona w pkt 4, statuująca przesłankę wznowienia postępowania, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p., nie została spełniona. Okoliczności faktyczne, na które powoływał się Skarżący w swoim wniosku z dnia 17 grudnia 2022 r. (zob. k. nr 2 akt adm.), istniejące w dniu wydania decyzji, były znane organowi podatkowemu I instancji, który wydał decyzję w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że z informacji dotyczących postępowania podatkowego zawartych zarówno w wyroku NSA z dnia 3 marca 2022 r., III FSK 349/21, jak również w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 14 czerwca 2022 r., I SA/Bd 288/22 jednoznacznie wynika, że tereny znajdujące się we W., przy ul. [...], zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako (...) (inne tereny zabudowane). Ponadto nieruchomość to, nie była w 2017 r. wykorzystywana przez podatnika do prowadzenia działalności gospodarczej. W 2015 r. Skarżący zaprzestał wykorzystywania dwóch budynków (wagi i hydroforni) do działalności gospodarczej. Natomiast na dzień 1 stycznia 2017 r. w ewidencji środków trwałych Skarżącego, nie znajdowały się budynki hydroforni i wagi samochodowej oraz wskazane tam grunty. Skarżący podkreślał fakt niedokonywania odpisów amortyzacyjnych i nieuwzględniania kosztów uzyskania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej, wydatkami związanymi z utrzymaniem oraz modernizacją danej nieruchomości. Dlatego też, zasadnie przyjął WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że okoliczności związane z faktycznym wykorzystaniem nieruchomości położonej we W., przy ul. [...], na cele działalności gospodarczej były znane organowi podatkowemu I instancji, od co najmniej 2017 r. Rację ma również WSA, że nie zgadzając się z wydaną decyzją wymiarową za 2018 r., Skarżący powinien wnieść od niej odwołanie, podobnie jak to uczynił od decyzji wymiarowej za 2017 r. Brak skorzystania z podstawowego środka ochrony prawnej, jakim jest odwołanie od decyzji w toku postępowania zwyczajnego, nie oznacza w każdej sprawie istnienie możliwości prawnych, podważania dokonanych w takim postępowaniu ustaleń w ramach postępowania nadzwyczajnego (np. uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym).

Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznaje zarzut naruszenia przez WSA, przepisów prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 6 i 7 u.p.o.l. w zw. z art. 165 § 1 oraz art. 165 § 5 pkt 1 o.p. Tak sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut, mógłby zostać uznany za skutecznie prawnie postawiony, po uwzględnieniu zarzutu naruszenia przez WSA przepisu postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. zawartego w art. 240 § 1 pkt 5 o.p.

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny za nietrafne uznaje zarzuty naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przepisów art. 240 § 1 pkt 5, art. 122, art. 128, art. 187 § 1 o.p., w szczególności polegającym na błędnym ustaleniu przez organ podatkowy stanu faktycznego w sprawie, a także art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego. Również pozostałe zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej, należy uznać za chybione.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.

s. Agnieszka Olesińska s. Paweł Borszowski s. Sławomir Presnarowicz (spr.)