Wyrok NSA z dnia 13 maja 2025, sygn. III FSK 132/25

3) art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm., dalej: u.p.e.a.) w związku z art. 76 K.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisu przez organ, poprzez to, że w okolicznościach niniejszej sprawy wydał dokument urzędowy, który nie spełnia przesłanek określonych w art. 76 K.p.a. Organ podatkowy uchybił ww. przepisom w ten sposób, że protokół z przebiegu licytacji nie został sporządzony w formie i treści dokładnie określonych powołanymi ustawami i tak sporządzony, że następnie winien być doręczony zobowiązanemu.

Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie niewłaściwego i niepełnego uzasadnienia wyroku polegającego na sporządzeniu uzasadnienia wyroku, w sposób niepełny i niewystarczający, polegający na pominięciu w rozważaniach istotnych dla sprawy okoliczności, co uniemożliwia jednoznaczne ustalenie podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Granice niniejszej sprawy wyznacza zaskarżone do WSA postanowienie. Przedmiotem zawartego w nim rozstrzygnięcia jest przewlekłość postępowania, jako że zostało wydane na skutek wniesionej przez Skarżącego skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego.

Materię dotyczącą przewlekłości postępowania egzekucyjnego normuje art. 54a u.p.e.a. Dlatego sprawa ze skargi na przewlekłość postepowania została rozpoznana przez organy na podstawie tego przepisu. Zatem wyłącznie poprzez pryzmat regulacji zawartej w art. 54a u.p.e.a. sprawa mogła być i była badana przez WSA i Naczelny Sąd Administracyjny.

Tymczasem w skardze kasacyjnej nie zarzucono naruszenia tego przepisu. Wobec zaś braku zarzutu naruszenia art. 54a u.p.e.a. nie jest możliwa ocena prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji wyrażonego na jego podstawie.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogą być rozpoznane, gdyż nie dotyczą przedmiotu zaskarżonego rozstrzygnięcia; wykraczają poza granice niniejszej sprawy.

Wadliwość skargi kasacyjnej wskazuje na konieczność przypomnienia, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroków sądu pierwszej instancji, dlatego ustanowiono obowiązek sporządzania jej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe.

Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 P.p.s.a., jest związany granicami skargi kasacyjnej, jednak wyłącznie wówczas, gdy zarzuty kasacyjne dotyczą przedmiotu sprawy. Wskazać też trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny nie tylko nie ma obowiązku, ale przede wszystkim prawa domyślania się i uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej oraz argumentacji służącej ich uzasadnieniu. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Jeśli zaś zarzuty dotyczące przedmiotu rozstrzygnięcia nie zostaną postawione, czyli tak jak w niniejszej sprawie, Sąd odwoławczy nie może poddać kontroli zaskarżonego wyroku

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

sędzia B. Woźniak sędzia S. Presnarowicz sędzia J. Sokołowska