2) naruszenie art. 151 w związku art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przejawiające się oddaleniem skargi na rozstrzygnięcie, które nie odpowiadało prawu i zostało wydane z jego naruszeniem (a więc istniały przesłanki do uchylenia).
Mając na uwadze powyższe zarzuty naruszenia prawa strona skarżąca wniosła o: 1) przyjęcie niniejszej skargi kasacyjnej do wspólnego rozpoznania i odrębnego orzekania wraz ze skargą kasacyjną złożoną w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 776/23; 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu; 3) przeprowadzenie rozprawy (również, z wykorzystaniem urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku); 4) zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego, wraz z kosztami zastępstwa świadczone go przez doradcę podatkowego, stosownie do norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Brak było podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.
Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego pierwszej instancji było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 15 września 2023r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia spółki (dalej "spółka" lub "skarżący") z 8 sierpnia 2023 r., na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z 28 czerwca 2023 r. nr [...], w sprawie zatwierdzenia w całości tymczasowego zajęcia ruchomości. W zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazywał, że zażalenie z 8 sierpnia 2023 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z 28 czerwca 2023 r. jest niedopuszczalne, albowiem zażalenie na to postanowienie zostało już rozpoznane ostatecznym postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 25 lipca 2023 r. nr[...]. Podniesiono przy tym okoliczność doręczenia spółce, 28 czerwca 2023 r., postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28.06.2023 r. oraz wniesienia na nie przez spółkę zażalenia, z zachowaniem terminu - pismem z 30 czerwca 2023 r. (uzupełnionym pismem z 13 lipca 2023 r.).
O ile stan sprawy w powyższym zakresie jest zasadniczo niesporny, o tyle skarżący w istocie podnosi, że w zakresie i w czasie wydawania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 czerwca 2023 r. nie został mu doręczony Protokół Tymczasowego Zajęcia Ruchomości. W powyższym skarżący upatruje istotnego dla sprawy naruszenia prawa w przedmiocie Tymczasowego Zajęcia. Kolejne zażalenie na wymienione postanowienie skarżący wniósł po doręczeniu wskazanego Protokołu, które nastąpiło jednak dopiero po ostatecznym załatwieniu sprawy – wyczerpaniu toku instancji administracyjnych w sprawie, o której orzeczono postanowieniem z 28 czerwca 2023 r.
Argumentacja kasacyjna strony skarżącej, stanowiąca istotę i podstawę wniesionej w sprawie skargi kasacyjnej, jest nietrafna. Sprawa niniejsza została rozpoznana w dniu 24 czerwca 2025 r., przez ten skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego, na tym samym posiedzeniu Sądu, co sprawa (sygn. akt) III FSK 1322/24, która dotyczyła Tymczasowego Zajęcia Ruchomości i do której skarżący odwołuje się w sprawie niniejszej. W sprawie III FSK 1322/24 Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni oraz oceny możliwości zastosowania prawa i na tej podstawie stwierdził, że z treści art. 96n§ 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.) i art. 94zd ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 615 ze zm.) wynika prawo organu egzekucyjnego do wydania postanowienia w przedmiocie zatwierdzenia tymczasowego zajęcia ruchomości po otrzymaniu cyfrowego odwzorowania protokołu tymczasowego zajęcia ruchomości, nie wynika natomiast obowiązek polegający na doręczeniu dowodu w postaci protokołu tymczasowego zajęcia ruchomości stronie postępowania przed wydaniem wymienionego postanowienia lub w razem z wydanym postanowieniem organu egzekucyjnego pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również i nadal konsekwentnie podnosi, że w powoływanych przez skarżącego przepisach statuujących określone zasady prawa europejskiego ani też w przywoływanych kasacyjnie wyrokach TSUE instytucja tymczasowego zajęcia ruchomości nie została zakwestionowana, tak więc brak jest podstaw aby na tej podstawie zmieniać – weryfikować – uzupełniać treść obowiązujących w analizowanych przedmiocie unormowań.
Z powyższego wynika, że zasadniczy powód i uzasadnienie argumentowanego przez stronę skarżącą prawa do wniesienia kolejnego zażalenia w tej samej rozpoznanej już sprawie Tymczasowego Zajęcia Ruchomości są nieuzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko prawne przedstawione w wydanym w tym samym składzie i na tym samym posiedzeniu wyroku (sygn. akt) III FSK 1322/24, zauważając ponadto, że wymieniony prawomocny wyrok posiada znaczenie prawne na podstawie art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.).
Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. i art. 204 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.
sędzia NSA Wojciech Stachurski sędzia NSA Jacek Brolik sędzia NSA Jolanta Sokołowska