Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 13 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 423/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę K. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 19 października 2023 r., nr SKO.410.180.2023 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a."
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku złożyła K. S., zaskarżając ten wyrok w całości i zarzucając:
1. Rażące i mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszenie przepisów prawa materialnego art. 3 pkt 3 prawa budowlanego oraz przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70 ze zm.) – dalej jako: "u.p.o.l." poprzez błędną interpretację - art. 1a pkt 2, a w konsekwencji art. 2 pkt 3 w zw. z art. 145a § 1 lit. a p.p.s.a. i przyjęcie, że obiekt nie jest budowlą w rozumieniu prawa budowlanego, a tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
2. Rażące i mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszenie przepisów prawa art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.) – dalej jako: "O.p." w zw. z art. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. art. 145a § 1 lit. a p.p.s.a. w zakresie odmówienia skarżącej prawa do legitymowania się statusem strony w postępowaniu o ustalenie podatku od nieruchomości dla obiektu budowlanego będącego przedmiotem jej własności.
Mając powyższe na uwadze Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Ponadto oświadczyła, że wnosi o rozpoznanie sprawy na rozprawie i o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy WSA w Gdańsku [...] - w nieprawomocnym wyroku z [...] r. WSA w Gdańsku wskazał, że przedmiotowy obiekt budowlany jest budowlą. W aktach sprawy znajduje się opinia biegłego rozstrzygająca o charakterze prawnym obiektu budowlanego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.
Z uwagi na sposób sformułowania podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, w pierwszej kolejności wskazać należy na pewne podstawowe wymogi prawa związane ze skargą kasacyjną. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Konstrukcja art. 174 p.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić sąd pierwszej instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą i powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 1688/07, LEX nr 1095923). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej, czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. I OSK 1420/14, LEX nr 1658243). Z przepisów art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wynikają także sposoby naruszenia prawa, a są nimi błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie prawa. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie nie tylko konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył sąd pierwszej instancji, lecz także precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wskazanie tych samych naruszeń prawa procesowego połączone z wykazaniem istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji.