Uzasadnienie
Wyrokiem z 23 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 1207/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 12 marca 2025 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych.
Powyższy wyrok dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl (dalej: CBOSA).
Skarżąca w skardze kasacyjnej, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:
I. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie:
a) art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r., poz. 132 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") poprzez przyjęcie przez sąd nieprawidłowej wykładni, co doprowadziło do niesłusznego uznania, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 29 § 1 u.p.e.a., tj. brak było podstaw do przeprowadzania dopuszczalności prowadzenia egzekucji z majątku skarżącej oraz w konsekwencji uznania za prawidłowe stanowiska organu, iż nie prowadził on wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego, przed wszczęciem którego byłaby konieczność badania dopuszczalności egzekucji, w sytuacji gdy organ wprost uznał skarżącą za stronę postępowania w zakresie nadanego tytułu trzeciodłużnika, co stanowiło okoliczność warunkującą konieczność przeprowadzenie weryfikacji w zakresie ustalenia czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna oraz czy tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony;
b) art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 89 § 1 u.p.e.a. poprzez nieprawidłowe uznanie przez sąd, że organ nie naruszył ww. normy, w sytuacji gdy pomiędzy skarżącą, a spółką O. sp. z.o.o. w chwili zajęcia wierzytelności nie istniał jakikolwiek stosunek zobowiązaniowy, przez co skierowane zawiadomienie o zajęciu wierzytelności nie doprowadzało do realizacji hipotezy normy prawnej, co spowodowało niezasadne podtrzymanie stanowiska organu, iż skarżąca została prawidłowo uznana za dłużnika zajętej wierzytelności oraz w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania normy prawnej;
c) art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 89 § 1 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe uznanie przez sąd, iż fakt niezłożenia przez skarżącą oświadczenia w zakresie nieuznania zajętej wierzytelności oraz dokonania żądanych przez organ transakcji stanowi wyłączną okoliczność warunkującą prawidłowość wydanego przez organ zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, w sytuacji gdy ustalanie dłużnika zajętej wierzytelności powinno być precyzyjne i pewne oraz wymaga określenia czy zobowiązanemu przysługiwała wobec podmiotu mającego być uznanym za trzeciodłużnika wierzytelność, co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania normy prawnej;