Wyrok NSA z dnia 13 maja 2025, sygn. III FSK 1416/23

2. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 120 O.p. poprzez jego niezastosowanie,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niezastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie i oddalenie skargi, mimo że zachodziły podstawy do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt SK 39/19, Dz. U. z 2021 r. poz. 401),

4. art. 75 § 4a w zw. z art. 81b § 2a i art. 121 O.p. oraz art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez nieprawidłowe zastosowanie, a to przyznanie kluczowego znaczenia deklaracji na podatek złożonej w wykonaniu przepisów, które zostały następnie uznane za niekonstytucyjne, podczas gdy nigdy nie zostanie ona złożona w takiej treści, gdyby obowiązywały przepisy zgodnie z Konstytucją,

5. art. 75 § 4a w zw. z art. 74 i art. 81b § 2a O.p. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, a to odmowę stwierdzenia nadpłaty w zakresie wynikającym z wniosku Spółki,

6. art. 75 § 4a w zw. z art. 74 i art. 81b § 2a i art. 121 O.p. oraz art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, a to kierowanie się przez organy pierwszej i drugiej instancji przesłankami innymi niż przepisy prawa - interesem gospodarczym jednostki samorządu terytorialnego mającej ten sam organ co organ pierwszej instancji.

Mając na uwadze przywołane powyżej zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA, o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od organu drugiej instancji na rzecz Skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto w powołaniu na art. 176 § 2 p.p.s.a. wniósł o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie oraz rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym.

Zarządzeniem wydanym w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a. Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej skierował sprawę na posiedzenie niejawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

W niniejszej sprawie sporne jest, jaka stawka podatku od nieruchomości powinna zostać zastosowana względem działek gruntu po zlikwidowanej linii kolejowej. Kwestia ta była już wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. w wyrokach: z dnia 6 czerwca 2023 r. sygn. akt III FSK 1008/22; z 7 czerwca 2023 r., sygn. akt III FSK 1280/22 i III FSK 1281/22; z dnia 14 grudnia 2023 r. sygn. akt III FSK 1243/23, a ponieważ Sąd rozpoznający tę sprawę podziela stanowisko w nich wyrażone, posłuży się tożsamymi argumentami.

Z uwagi na sposób sformułowania zarzutów w skardze kasacyjnej, w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na zasadnicze kwestie dotyczące wymogów, jakie powinna spełniać skarga kasacyjna oraz istoty i zakresu postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w analizowanej sprawie nie występuje. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez jej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem to autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone i dlaczego. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, może on uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Ponadto zarzuty kasacyjne powinny zawierać precyzyjne uzasadnienie, w czym wnoszący autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia powołanych w niej przepisów.

Jak już podkreślono, spór w sprawie dotyczył zaklasyfikowania, należących do podatnika, gruntów po zlikwidowanej linii kolejowej do gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podstawę prawną rozstrzygnięcia organów podatkowych w tym zakresie stanowił art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którym gruntami, budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej są grunty, budynki i budowle, które pozostają w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. W zaskarżonym wyroku dokonano wykładni tego przepisu z uwzględnieniem wniosków wypływających z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, jak również stanowiska przedstawionego w wydanych następnie wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na tej podstawie Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, że niezależnie od kryterium posiadania przez przedsiębiorcę, w ustalonym stanie faktycznym zachodziły podstawy do stwierdzenia, że sporne grunty są związane z działalnością gospodarczą podatnika.

W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Nie sformułowano również zarzutów naruszenia przepisów regulujących postępowanie dowodowe przed organami podatkowymi. W konsekwencji, wobec niezakwestionowania ustalonego stanu faktycznego, jak też niezakwestionowania dokonanej wykładni i prawidłowości zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi kasacyjnej, dotyczących naruszenia - art. 34 ust. 1 uPKP, art. 301 k.s.h., art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b u.t.k. i art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f., w których jej autor kwestionuje przyjęcie, że sporne nieruchomości pozostają związane z działalnością gospodarczą.

Kwestia prawidłowości zastosowania wskazanych w skardze kasacyjnej art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i c u.p.o.l. wiąże się z także z ustaleniem, że przedmiotowe nieruchomości są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Brak podważenia tego ustalenia uniemożliwia zatem stwierdzenie naruszenia ww. przepisów.

Zarzuty naruszenia art. 75 § 4a w zw. z art. 81b § 2a i art. 121 O.p. oraz art. 2 Konstytucji RP, jak też art. 74 O.p. dotyczą odmowy stwierdzenia nadpłaty. W tym przypadku również, bez zakwestionowania ustalenia, że nieruchomości kolejowe są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, w sprawie nie było podstaw do stwierdzenia nadpłaty. Konsekwentnie ww. zarzuty są niezasadne.

Skarżący nie wyjaśnił na czym opiera zarzut naruszenia art. 120 O.p. poprzez jego niezastosowanie. Powyższe uniemożliwia dokonanie jego oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny. W postępowaniu kasacyjnym nie ma podstaw do zastępowania strony i domyślania się przez Sąd drugiej instancji, na czym miałoby polegać zarzucane naruszenie.

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 151 p.p.s.a., gdyż są to przepisy o charakterze "wynikowym", przyznającym wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu kompetencje do wydania wyroku określonej treści, przy spełnieniu wymienionych przesłanek. Mogłyby one zatem zostać naruszone jedynie wówczas, gdyby wojewódzki sąd administracyjny stwierdził, że istnieją podstawy do uchylenia zaskarżonego aktu, lecz skargę oddalił, bądź też w razie stwierdzenia, iż są podstawy do uchylenia zaskarżonego aktu i wbrew takiemu stanowisku, skarga podlegałaby oddaleniu. Okoliczności takie w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą, gdyż wyraźnie zostało stwierdzone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że skarga podlega oddaleniu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

s. Krzysztof Przasnyski (spr.) s. Sławomir Presnarowicz s. Bogusław Woźniak