Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 26 lipca 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 355/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę S. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 4 marca 2024 r., nr 1201-IOP1-2.4104.137.2023.10 w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a."
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł S. G., zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., czyli przepisów prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym zastosowaniu przepisów ustaw, tj.:
1) przepisów art. 2 Konstytucji RP stanowiących, iż Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, albowiem w/w Sąd wbrew sprawiedliwości społecznej w wydanym wyroku w sposób stronniczy chroni interesy fiskalne Skarbu Państwa, nie zważając na prawa podmiotowe Skarżącego jako Podatnika, mianowicie Sąd przyjął wbrew ścisłej wykładni art. 7 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 170 ze zm.) – dalej jako: "u.p.c.c.", iż de facto każde powołanie podatnika, obojętnie przed którym organem podatkowym, na fakt uzyskania pożyczki stanowi podstawę do zastosowania 20% stawki tego podatku;
2) art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) – dalej jako: "O.p." poprzez dopuszczenie się rozszerzającej wykładni materialnego prawa podatkowego tj. art. 3 ust. 1 pkt 4 i art. 7 ust. 5 pkt 1 u.p.c.c. w spornej sprawie, zapewnił Skarżącemu tylko pozory sprawiedliwości;