3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym (art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.), a co uczyniono w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.), nie stwierdził podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. W sprawie nie zachodzą bowiem przesłanki nieważności postępowania, a zarzuty kasacyjne nie podważają prawidłowości zaskarżonego orzeczenia.
Przedmiotem sprawy jest orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. Wobec tego przypomnieć należy, że granice odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki kapitałowej (spółki z o.o.) określają przepisy rozdziału 15 działu III Ordynacji podatkowej. W art. 116 § 1 i 2 o.p. określone zostały zarówno pozytywne przesłanki odpowiedzialności podatkowej osób trzecich w zakresie działalności spółek kapitałowych, jak i przesłanki negatywne, które przy orzekaniu o tej odpowiedzialności nie mogą wystąpić.
Przesłanki pozytywne to:
a) powstanie lub upływ terminu płatności zobowiązania w czasie pełnienia przez daną osobę obowiązków członka zarządu spółki,
b) bezskuteczność egzekucji w stosunku do spółki w całości lub części.
Przesłanki negatywne to:
a) wykazanie, że we właściwym czasie złożono wniosek o ogłoszenie upadłości,
b) wykazanie, że we właściwym czasie wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe),
c) wykazanie, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez winy członka zarządu,
d) wskazanie mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych spółki.
Wskazane powyżej przesłanki determinują kierunek i sposób prowadzenia postępowania podatkowego w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności osoby
trzeciej za zobowiązania podatkowe spółki kapitałowej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że w każdym wypadku wydania decyzji na podstawie art. 116 o.p. to przede wszystkim organ podatkowy jest uprawniony i zobowiązany do samodzielnych, autonomicznych ustaleń co do zaistnienia wszystkich przesłanek uzasadniających orzeczenie o odpowiedzialności osoby trzeciej (zob. wyrok NSA z 17 maja 2022 r., III FSK 32/22). Jednakże ciężar wykazania którejkolwiek z okoliczności uwalniających od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu (zob. np. wyroki NSA z: 13 kwietnia 2016 r., II FSK 394/14; 7 kwietnia 2016 r., I GSK 892/14; 4 sierpnia 2017 r., II FSK 1955/15; 24 kwietnia 2018 r., II FSK 1044/16; 12 kwietnia 2018 r., II FSK 2429/17). Organ podatkowy zobowiązany jest zatem ustalić pozytywne przesłanki odpowiedzialności omawianej kategorii osób trzecich oraz zbadać, czy nie zachodzą przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność (tzw. przesłanki egzoneracyjne), a nierozważenie przez organ którejkolwiek z tych przesłanek skutkuje wadliwością takiej decyzji (zob. wyrok NSA z 13 lutego 2008 r., II FSK 1605/06). Przy czym postępowanie w tym zakresie winno zaś być prowadzone z poszanowaniem zasad przewidzianych w Dziale IV o.p. Wedle owych zasad – w szczególności – organy podatkowe są zobligowane do działania na podstawie przepisów prawa (art. 120 o.p.) w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.), podejmując wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 o.p.), w tym poprzez zebranie, rozpatrzenie i ocenienie w sposób wyczerpujący i obiektywny całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 191 o.p.). W tym miejscu podkreślić należy, że wynikająca z art. 121 o.p. zasada zaufania nie oznacza bynajmniej zobowiązania organów podatkowych do dokonywania wyłącznie ustaleń zgodnych ze stanowiskiem podatnika z jednoznacznym pominięciem wszystkich okoliczności wynikających z zebranego materiału dowodowego (por. wyrok NSA
z 23 sierpnia 2024 r., I FSK 255/20), a wyrażony w przepisie art. 122 o.p. obowiązek nie ma charakteru bezwzględnego i nie stanowi o obciążeniu organów podatkowych nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym przeprowadzaniem każdego żądanego przez stronę dowodu (art. 188 o.p.). Co więcej, wynikającej z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 o.p. zasady nie należy identyfikować z postulatem rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z wolą strony.
Z treści skargi kasacyjnej jednoznacznie wynika, że skarżący nie kwestionuje stanowiska Sądu I instancji, który – tak jak organy podatkowe – uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. za jej zaległości podatkowe, o których mowa w art. 116 § 1 ab initio o.p. i art. 116 § 1 pkt 2
i § 2 o.p., tj.: bezskuteczność egzekucji prowadzonej do majątku spółki; sprawowanie przez skarżącego obowiązków prezesa zarządu spółki w czasie, gdy powstały zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za I i III kwartał 2019 r.; niewskazanie przez niego mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Spór w sprawie sprowadza się natomiast do rozstrzygnięcia, czy Sąd I instancji zasadnie przyjął za organami podatkowymi, że w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu spółki wystąpiły przesłanki do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie jej upadłości, oraz że skarżący nie wykazał braku swojej winy w niezłożeniu takiego wniosku.
Analiza treści zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienia prowadzi do wniosku, iż zasadniczym celem skarżącego było wykazanie, że zaskarżony wyrok był wadliwy, gdyż Sąd I instancji bezkrytycznie zaakceptował to, że organy podatkowe: a) nie przeprowadziły jakichkolwiek rozważań co do sytuacji finansowej spółki; b) nie zbadały, czy i kiedy rzeczywiście wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości spółki; c) nie dokonały ustalenia, że przesłanki do ogłoszenia upadłości spółki zaistniały w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji Prezesa Zarządu; d) nie udowodniły, że oprócz Skarbu Państwa były także inni wierzycieli spółki; e) nie udowodniły, że to skarżący jest odpowiedzialny za niezłożenie wniosku o ogłoszenia upadłości spółki (ponosi winę). Tym samym, w ocenie skarżącego, nie stwierdzono wystąpienia okoliczności, które są punktem wyjścia dla badania istnienia przesłanek ezgoneracyjnych z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i b o.p.
Wykładnia art. 116 § 1 pkt 1 o.p., a w tym ocena, czy "we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości" spółki, jak również kwestia braku zawinienia podatnika w niezłożeniu takiego wniosku powinna być dokonywana z uwzględnieniem przesłanek do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, określonych w przepisach ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (t.j. Dz.U.2017.2344 ze zm.; dalej: "u.p.u.").
Jak stanowi art. 10 u.p.u., upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Pierwszy rodzaj niewypłacalności został określony w art. 11 ust. 1 u.p.u.n., zgodnie z którym dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań. Przy czym, w myśl art. 11 ust. 1a u.p.u. domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. Drugi rodzaj niewypłacalności wynika z art. 11 ust. 2 u.p.u. stanowiącego, że dłużnik będący osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, jest niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące. We wskazanych przypadkach, zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.u., dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości.
Wymienione w art. 11 u.p.u. przesłanki zgłoszenia wniosku o upadłość mają charakter alternatywny i równorzędny i dlatego zaistnienie jednej z nich pozwala na ogłoszenie upadłości. Dla stwierdzenia podstaw do ogłoszenia upadłości, fundamentalne znaczenie ma wyłącznie ustalenie, że dłużnik nie wykonuje wymagalnych zobowiązań (por. wyrok NSA z 11 maja 2022 r., III FSK 533/21). Nie ma zaś znaczenia, z jakiego powodu dłużnik (spółka) nie wypełnia swoich wymagalnych zobowiązań, ani też jaka jest wysokość długu w porównaniu do stanu jego aktywów, gdyż nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność. Nie ma również znaczenia, czy są to zobowiązania publicznoprawne czy cywilnoprawne oraz to czy są one stwierdzone tytułem egzekucyjnym czy wykonawczym. Niewypłacalność istnieje zarówno wtedy, gdy dłużnik nie ma środków finansowych, jak i wtedy, gdy nie wykonuje zobowiązań z innych powodów (por. wyrok NSA z 11 maja 2022 r., III FSK 533/21).
Dokonując interpretacji art. 116 § 1 pkt 1 lit. a o.p., należy mieć także na względzie, że wykładnia gramatyczna przesłanki niewykonywania wymagalnych zobowiązań
z art. 11 ust. 1 u.p.u. pozwala na wyprowadzenie wniosku, iż ziszcza się ona po upływie dnia wymagalności drugiego z niewykonanych zobowiązań – niezależnie od tego, czy powinny być one wykonane na rzecz dwóch wierzycieli, czy też tylko jednego (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2023 r., III FSK 1913/21). Ustawodawca we wskazywanym przepisie odnosi się bowiem do wielości zobowiązań, a nie wielości wierzycieli, dlatego to przepis ten znajdzie zastosowanie przy braku spłaty drugiego zobowiązania, bez względu na to, czy nastąpiło ono wobec jednego wierzyciela, czy też dwóch wierzycieli (zob. wyrok NSA z 11 września 2024 r., III FSK 1038/23). Zaakcentować przy tym należy, że w kwestii wielości wierzycieli w judykaturze prezentowany jest obecnie jednolity pogląd, że z niewypłacalnością dłużnika, o czym mowa jest w art. 10 i art. 11 ust. 1 i 2 u.p.u., mamy również do czynienia, gdy dłużnik ten nie zaspakaja jednego tylko wierzyciela (zob. np. wyroki NSA z: 20 maja 2025 r., III FSK 1228/23; 11 września 2024 r., III FSK 1038/23; 20 kwietnia 2023 r., III FSK 1913/21; 3 marca 2022 r.,
III FSK 335/21; 18 września 2020 r., II FSK 729/20; 21 lipca 2020 r., II FSK 1099/20; 6 marca 2020 r., II FSK 2144/19; 12 lutego 2019 r., II FSK 3336/18; 5 grudnia 2018 r., II FSK 1686/18; 23 października 2018 r., II FSK 3005/16; 6 czerwca 2017 r., I FSK 1951/15; 28 kwietnia 2017 r., I FSK 1624/15; 10 stycznia 2017 r., II FSK 3737/14). Przyjęcie, że członek zarządu zwolniony jest z obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w sytuacji, gdy spółka zalega z płatnościami wyłącznie w odniesieniu do jednego wierzyciela, stawiałoby w uprzywilejowanej pozycji tych członków zarządu, których spółki miałyby tylko jednego wierzyciela - Skarb Państwa w stosunku do tych, których spółki miałyby co najmniej dwóch wierzycieli. Doszłoby zatem do oczywistego nierównego traktowania członków zarządu (osób trzecich) w zależności od tego, ilu wierzycieli miały zarządzane przez nich spółki oraz do osłabienia funkcji gwarancyjnej odpowiedzialności osób trzecich (por. wyrok NSA z 29 czerwca 2022 r., III FSK 646/21). Stanowisko, że o braku winy w niezgłoszeniu wniosku nie może świadczyć opisana powyżej okoliczność posiadania przez dłużnika tylko jednego wierzyciela (np. Skarbu Państwa) zostało ostatnio potwierdzone także w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zob. wyrok TSUE
z 30 kwietnia 2025 r. w sprawie C-278/24, ECLI:EU:C:2025:299).
W judykaturze wskazuje się również, że przesłanka egzoneracyjna wymieniona art. 116 § 1 pkt 1 lit. a o.p. odnosi się do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, a nie do pozytywnego skutku tego wniosku, jakim jest ogłoszenie upadłości (zob. np. wyrok NSA z 20 kwietnia 2023 r., III FSK 1928/21; wyrok NSA z 4 kwietnia 2023 r., III FSK 1807/21 i przywołane tam orzeczenia). Wniosek taki należy złożyć wówczas, gdy zaistnieją przesłanki niewypłacalności dłużnika, określone w art. 10 i art. 11 u.p.u. Dłużnik ma bowiem jedynie obowiązek dokonania oceny, czy wykonuje swoje wymagalne zobowiązania, natomiast oceny, czy faktycznie zaistniały przesłanki do ogłoszenia upadłości władny jest dokonać wyłącznie sąd właściwy w sprawach upadłości (por. wyrok SN z 7 listopada 2016 r., III UK 13/16, LEX nr 2183503). Jeżeli zatem dłużnik (spółka) nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań, to członek zarządu spółki
– przejawiając nawet postawę asekurancką – powinien taki wniosek zawsze złożyć
i to bez względu na jego skutek.
Z omawianego obowiązku nie zwalnia członka zarządu spółki kapitałowej nie tylko fakt, że spółka ma jednego wierzyciela, ale m.in. także okoliczność, że stan niewypłacalności spółki powstał wcześniej, tj. przed objęciem funkcji członka zarządu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie akceptowany jest pogląd, w myśl którego uwalniająca członka zarządu spółki kapitałowej od odpowiedzialności przesłanka zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości w odpowiednim terminie jest spełniona wtedy, gdy członek zarządu zgłosi odpowiedni wniosek niezwłocznie po objęciu funkcji i ustaleniu, że stan interesów spółki uzasadnia zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania jej zapobiegającemu (zob. np. wyroki NSA z: 8 stycznia 2016 r., II FSK 3364/13 i II FSK 3152/13; 13 marca 2015 r., II FSK 288/13; 2 lipca 2014 r., I FSK 1127/13; 11 czerwca 2014 r., I FSK 1017/13; 24 kwietnia 2014 r., II FSK 1224/12; 13 grudnia 2012 r., II FSK 918/11; 23 października 2012 r., I FSK 1854/11 i II FSK 1855/11; 11 października 2011 r., II FSK 656/10; 25 października 2011 r., II FSK 587/10; 22 listopada 2006 r., I FSK 189/06; 17 października 2006 r., I FSK 85/06).
O przesłance "braku winy", o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p., w sytuacji niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości można mówić jedynie wtedy, gdy członek zarządu spółki, przy zachowaniu wszelkiej należytej staranności podczas prowadzenia jej spraw, wniosku takiego nie złożył z przyczyn od niego niezależnych. Dla wykazania tej przesłanki egzoneracyjnej nie wystarczy subiektywne poczucie braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość. Brak takiej winy jest kategorią obiektywną i można się na nią powoływać jedynie w sytuacji, gdy członek zarządu nie miał żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki, a brak tych możliwości wynikał z przyczyn od niego całkowicie niezależnych (zob. wyrok NSA z 18 grudnia 2024 r., III FSK 668/23).
Przekładając powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, w świetle wymogów płynących z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a o.p. w zw. z art. 10, art. 11 ust. 1 i 1a i art. 21 ust. 1 u.p.u., Naczelny Sąd Administracyjny za w pełni uzasadnione uznał stanowisko Sądu I instancji, który za organami podatkowymi przyjął, że w okresie sprawowania przez skarżącego funkcji w zarządzie ziściły się przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki oraz że wniosek taki nie został złożony.
WSA słusznie uznał, że stan niewypłacalności spółki wystąpił już w drugiej połowie 2018 r. Prawidłowo bowiem ustalono, że – z uwagi na to, iż najstarsza zaległość spółki powstała z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za sierpień 2018 r. i obejmuje zobowiązanie z terminem płatności przypadającym na 20 września 2018 r. a kolejnym zobowiązaniem pieniężnym, którego spółka nie wykonała, było zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za wrzesień 2018 r., którego termin płatności upływał 20 października 2018 r. – opóźnienie w spłacie drugiego nieuregulowanego zobowiązania przekroczyło trzy miesiące w dniu 21 stycznia 2019 r. i że w tym właśnie dniu zaistniały już okoliczności, które uzasadniały wystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki, oraz że to od tej daty winien być liczony termin 30 dni na złożenie wniosku o upadłość. Prawidłowo również wskazano, że przy ustaleniu właściwego momentu na złożenie takiego wniosku odnośnie do skarżącego należało wziąć pod uwagę fakt objęcia przez niego stanowiska prezesa zarządu spółki. Skoro – jak ustalono – nastąpiło to dopiero w dniu 5 lutego 2019 r., to wniosek taki powinien być złożony w terminie 30 dni od daty powołania skarżącego do zarządu, tj. do 7 marca 2019 r. (w wyroku omyłkowo podano 5 marca 2019 r.).
We wskazanym powyżej terminie, wymagany przepisem art. 116 § 1 pkt 1 lit. a o.p., wniosek niewątpliwie nie został złożony a skarżącemu nie udało się wykazać braku winy w niedopełnieniu tego obowiązku.
Jak już to wytłumaczono na wstępie, wbrew stanowisku przedstawionemu w skardze kasacyjnej, skarżący nie mógł odstąpić od obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości a to (cyt.) "wobec najprawdopodobniej braku innych niż Skarb Państwa wierzycieli, co również nie zostało zbadane, i jej bezspornego braku majątku, a tym samym braku możliwości osiągnięcia celu związanego z obowiązkiem złożenia wniosku, czyli zaspokojenia chociażby w nieznacznej części wierzytelności". Nie było bowiem jego rolą dokonywanie oceny i samodzielne przesądzanie o nieskuteczności tak zgłoszonego wniosku. Skarżący nie mógł również oczekiwać, że takiej
– przesadzającej kwestię skuteczności omawianego wniosku – oceny dokonywać będą organy podatkowe. Tym bardziej, że art. 116 § 1 pkt 1 lit. a o.p. nie odsyła bezpośrednio do regulacji zawartych w ustawie – Prawo upadłościowe. Stosowanie tej ostatniej ustawy jest konieczne tylko dla ustalenia takich kluczowych kwestii, jak wystąpienie stanu niewypłacalności czy terminu, w którym wniosek o ogłoszenie upadłości powinien zostać złożony (por. wyrok NSA z 23 lutego 2024 r., III FSK 4424/21).
W sprawie prawidłowo zbadano, czy i kiedy rzeczywiście wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości spółki, stwierdzając, że już w 2018 r. spółka zaprzestała regulowania swoich wymagalnych zobowiązań wobec organu podatkowego (ww. podatek dochodowy od osób fizycznych) oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (według pisma ZUS z 16 marca 2020 r.: na ten dzień spółka posiadała zadłużenie za okres 04/2018-02/2020 z tytułu FUS, FUZ i FPiFGSP). Ustalenie terminu, do którego należało złożyć wymagany wniosek, zostało uczynione zasadnie – z uwzględnieniem daty objęcia przez skarżącego funkcji prezesa zarządu spółki. W sytuacji zaś, gdy podstawę do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości stanowiło zaprzestanie wykonywania wymagalnych zobowiązań spółki, to zbędne było roztrząsanie, jaka była wartość majątku spółki i jaka była jej kondycja finansowa.
Zauważenia wymaga, że skarżący jako członek zarządu spółki musiał mieć wiedzę o ww. zaległościach, a przynajmniej wiedzę taką powinien mieć. Jednym z obowiązków członka zarządu jest monitorowanie zadłużenia spółki pozwalające na zgłoszenie w odpowiednim czasie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego, co z kolei uwalnia go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Zatem w takim przypadku niezgłoszenie we właściwym czasie stosownego wniosku jest wynikiem zawinionego zaniechania obowiązków członka zarządu.
Podsumowując powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia wymienionych w niej przepisów prawa materialnego.
Bezzasadne są też zarzuty naruszenia przepisów procesowych w zakresie dotyczącym prowadzonego postępowania podatkowego oraz ustaleń stanu faktycznego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 o.p., a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 121 o.p. i w zw. z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
W uznaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy w celu ustalenia stanu faktycznego, opierając się na dozwolonym katalogu dowodów (art. 181 o.p.), zebrały i dokonały oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, w kontekście przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. W ramach analizy tych dowodów nie naruszono zasady swobodnej ich oceny, wskazując przy tym na te istotne okoliczności faktyczne, które doprowadziły do uznania, że zostały spełnione przesłanki orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 r. i 2019 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, odsetkami od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń i marzec 2019 r.
oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Działanie organów stanowi wyraz zastosowania się do zasad postępowania wskazanych w o.p., a argumentacja skarżącego ogranicza się w głównej mierze do polemiki z ustaleniami organu odwoławczego przyjętymi przez Sąd I instancji. Skarżący nie podważył skutecznie ustalonego stanu faktycznego. Nie wykazał, że doszło do uchybienia m.in. zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego. Odmienna od woli podatnika ocena materiału dowodowego nie świadczy ani o dowolności przeprowadzonej oceny, ani o sprzeczności decyzji z obowiązującym prawem podatkowym. Tym samym nie dowodzi wadliwości zaskarżonego wyroku.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2, art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U.2023.1935 ze zm.).
/-/ P. Borszowski /-/ A. Dalkowska /-/ A.Sokołowska