Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z 6 czerwca 2024 r., III FZ 234/24; z 26 listopada 2020 r., I GSK 1391/20; z 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15).
Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 5 sierpnia 2025 r., III FSK 877/25).
Na skarżącej ciąży więc obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., co wiąże się z przedstawieniem okoliczności uprawdopodobniających, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje dla skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Tymczasem w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania postanowień obu instancji nie spełnia powyższych wymogów. Samo odwołanie się przez skarżącą do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 kwietnia 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 2265/24 zaskarżonego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie nie może przesądzać o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonych postanowień. Orzeczenie to nie jest prawomocne, a zatem nie przesądza o wyniku sprawy. Skarżąca nie wykazała, w jaki sposób wskazane orzeczenie miałoby wpływać na istnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. na wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Ewentualne negatywne konsekwencje finansowe wynikające z wykonania postanowień mają charakter odwracalny, co wyklucza uznanie, że spełniona jest przesłanka "trudnych do odwrócenia skutków". Uchylenie postanowień w wyniku kontroli sądowoadministracyjnej, które nastąpiłoby po wykonaniu lub częściowym wykonaniu tego postanowienia, rodzi obowiązek organu egzekucyjnego zwrotu na rzecz skarżącej wyegzekwowanych do tego czasu środków wraz z odsetkami.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.