Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA) wyrokiem z 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/GI 1257/22 oddalił skargę R. O. (dalej: Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie (dalej: SKO, organ) z 12 sierpnia 2022 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2022 r.
Skargę kasacyjną na powyższy wyrok wniósł pełnomocnik Skarżącego, na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm., dalej "p.p.s.a"), zaskarżając ww. wyrok, wniesiono o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi w przypadku zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 188 p.p.s.a., bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
I) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
1) art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 z późn. zm., dalej: u.p.o.l.) poprzez ich błędną wykładnię, polegające na przyjęciu, że budynek salonu samochodowego z częścią biurową i zapleczem technicznym jest związany z działalnością gospodarczą skarżącego i podlega opodatkowaniu według najwyższej stawki, w sytuacji gdy osoba fizyczna jest przedsiębiorcą tylko wówczas, gdy wykonuje zorganizowaną działalność zarobkową we własnym imieniu i w sposób ciągły,
2) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię, polegające na przyjęciu, że za związane z działalnością gospodarczą można uznać nieruchomości, stanowiące własność osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, jeżeli ujęła je w prowadzonej ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa, w sytuacji gdy majątek prywatny osoby fizycznej nie wchodzi w skład przedsiębiorstwa,
3) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię, polegające na przyjęciu, że wystarczającą przesłanką opodatkowania gruntów, budynku lub budowli według najwyższej stawki jest ich posiadanie przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, bez względu na to, czy są one faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej,
4) art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez ich zignorowanie i w konsekwencji zaakceptowanie stanowiska organów podatkowych, że w rozumieniu przepisów prawa budowlanego ogrodzenie działki zabudowanej oraz grunt utwardzony kostką brukową z przeznaczeniem na dojazd do budynku, miejsca postojowe i parkingowe oraz place pod śmietniki związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem spełniają kryteria bycia budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od budowli, w sytuacji gdy nie posiadają one samodzielnego bytu prawnego,
5) art. 2 w związku art. 64 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3, art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich zignorowanie, w sytuacji gdy Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej, a przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej;
II) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo że została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, w szczególności art. 120, 121 § 1, 122, 187 § 1 i 3 oraz art. 191 O.p. i oddalenie skargi, a tym samym zaakceptowanie działania organów podatkowych w sposób sprzeczny z prawem,
2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 1, art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 1 i art. 133 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na skutek przyjęcia, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, zgromadziły materiał dowodowy oraz uwzględniły w swoim rozstrzygnięciu interpretację art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przy uwzględnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, w sytuacji gdy przeprowadziły postępowanie w oderwaniu od realiów sprawy i obowiązujących w tym zakresie przepisów oraz nie udowodniły związku nieruchomości stanowiących własność skarżącego z działalnością gospodarczą,
3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wydanego wyroku, polegające na jego sporządzeniu w sposób niepoddający się kontroli kasacyjnej z powodu nie zawarciu w nim jasnego i logicznego stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, nie odniesieniu się do zarzutów skargi mających istotne znaczenie w sprawie, w szczególności co do podstawy opodatkowania całego budynku według najwyższej stawki oraz co do podstawy opodatkowania tego samego gruntu podatkiem od gruntu oraz podatkiem od budowli oraz nie odwołaniu się do treści przepisów i wyjaśnienia ich zastosowania,
4) art. 2a O.p. poprzez jego zignorowanie i w konsekwencji przyjęcie, że niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa rozstrzyga się na korzyść organu podatkowego.
W niniejszej sprawie brak jest odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu, biorąc pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 i 2 p.p.s.a.), nie stwierdził podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, a zarzuty kasacyjne nie podważają prawidłowości zaskarżonego wyroku. Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego została oddalona.
Przedmiot sporu w niniejsze sprawie odnosi się do sformułowanych w treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. definicji pojęcia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej".
Otóż zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 5 ust. 3 u.p.o.l. za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Sąd I instancji, wskazując na wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15 oraz z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, dotyczące art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. wyjaśnił, iż w ocenie Trybunału, przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów, budynków i budowli - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznał, iż art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi instrument służący celom innym niż fiskalne, będący nieproporcjonalnym obciążeniem podatkowym polegającym na nieodróżnianiu sytuacji podatkowej podatników posiadających nieruchomości, ale niewykorzystujących i niemogących ich wykorzystać do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników wykorzystujących posiadane nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej.