Uzasadnienie
Wyrokiem z 27 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/Ol 242/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę "J. [...]" sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z 26 marca 2025 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za styczeń 2024 r.
Powyższy wyrok dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl (dalej: CBOSA).
Skarżąca w skardze kasacyjnej zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.: art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 70 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), poprzez jego wadliwą interpretację i uznanie stanowiska organu, iż sam fakt przysługiwania skarżącej prawa własności nieruchomości stanowi o związaniu ich z działalnością gospodarczą spółki i na tej podstawie właściwe jest zastosowanie stawek podatku dotyczących nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności;
II. naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm., dalej: "O.p.") poprzez pominięcie tez wskazanych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r. SK 39/19 o stwierdzeniu niezgodności z Konstytucją RP przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. rozumianego w ten sposób, że o związaniu z gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, z którego to wyroku wynika, że przedmiotowy przepis jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP.
Dodatkowo zarzucono naruszenie art. 121 § 1 O.p poprzez naruszenie zasad postępowania, tj. zasady legalizmu i praworządności oraz zasady postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na zaaprobowaniu stanowiska organu polegającego na oparciu swojej argumentacji na hipotetycznym wskazaniu iż nieruchomość, która mogła być potencjalnie wykorzystywana w działalności gospodarczej uznać ją należało za związaną z prowadzeniem tej działalności.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty od pełnomocnictwa) według norm przepisanych. Ponadto skarżąca na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzekła się rozpoznania skargi na rozprawie.
Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Zarządzeniem z 15 maja 2026 r. Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., skierował sprawę na posiedzenie niejawne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Spór w tej sprawie dotyczy prawidłowości opodatkowania nieruchomości skarżącej stawką przewidzianą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Koncentruje się na wykładni zwrotu "nieruchomość zajęta na prowadzenie działalności". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd zaprezentowany w wyroku NSA z 6 maja 2026 r., III FSK 491/25, LEX nr 4107933, zgodnie z którym: "Nieruchomość, która potencjalnie może zostać wykorzystana w prowadzonej działalności jest nieruchomością związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą.".