Uzasadnienie
Wyrokiem z 17 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 538/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.W. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 12 grudnia 2024 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości spółki z tytułu wpłat na PFRON za 2022 r.
Powyższy wyrok dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl (dalej: CBOSA).
Skarżący w skardze kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:
I. na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") poniższych przepisów prawa materialnego, co miało wynik na rozstrzygnięcie sprawy:
1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm., dalej: "O.p.") w zw. z art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 44, dalej: "ustawa o rehabilitacji") poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie za udowodnione okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w postaci ustalenia okresu pełnienia przez skarżącego obowiązków członka zarządu oraz zaistnienia po stronie spółki przesłanki niewypłacalności na podstawie wybiórczo wskazanych w decyzji dowodów, podczas gdy na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, w tym niepodjęcia się przez organ wizytacji magazynów spółki w D. okoliczności te nie znajdują potwierdzenia;
2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 116 § 1 pkt 1 ppkt b O.p. w zw. z art. 49 ust 1 ustawy o rehabilitacji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że skarżący jako członek zarządu nie wykazał spełnienia po swojej stronie przesłanki egzoneracyjnej w postaci niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości bez jego winy;
3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 116 § 2 O.p. w zw. z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji poprzez jego nieprawidłową wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, że skarżący jako członek zarządu odpowiada za zaległości powstałe w czasie formalnego pełnienia przez niego mandatu członka zarządu, pomimo że nie odpowiadał za kwestie finansowe w spółce.
II. na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poniższych przepisów postępowania, co miało wynik na rozstrzygnięcie sprawy:
1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 49 ust 1 ustawy o rehabilitacji poprzez błędną wykładnię przepisu art. 151 p.p.s.a. i jego zastosowanie, a w konsekwencji niezastosowanie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z nieuwzględnieniem zarzutu naruszenia przepisu art. 122 O.p. w zw. z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji przez organ, a wcześniej Prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Błędna wykładnia i nieuwzględnienie przepisu art. 122 O.p. w zw. z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji i w konsekwencji niezastosowanie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegało na nieuwzględnieniu naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej - w tym przypadku Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Organ ten był bowiem zobowiązany w trakcie prowadzonego przed nim postępowania do podjęcia działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, jednakże w postanowieniu z 28 marca 2024 r. odmówił przeprowadzenia następujących dowodów m.in.:
- przesłuchania w charakterze świadka Dyrektora Finansowego spółki – A.W. na fakt sytuacji finansowej spółki za pierwsze 7 miesięcy 2022 r.;
- przesłuchania w charakterze świadka Głównej Księgowej spółki – M.K. na fakt sytuacji finansowej spółki za pierwsze 7 miesięcy 2022 r.;
- zwrócenia się o dokumentację finansową spółki za okres od 1 stycznia 2022 r. do 31 lipca 2022 r.
2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 49 ust 1 ustawy o rehabilitacji poprzez błędną wykładnię przepisu art. 151 p.p.s.a. jego zastosowanie i w konsekwencji niezastosowanie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., ponieważ organ w trakcie prowadzonego postępowania nie rozpatrzył całego zawnioskowanego przez skarżącego materiału dowodowego, w tym dowodów przedłożonych i zawnioskowanych przez skarżącego w pismach: z 23 lutego 2024 r. oraz z 8 stycznia 2024 r.
i w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, a następnie także Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej stanu faktycznego co do zaistnienia przesłanek ogłoszenia upadłości spółki w okresie sprawowania funkcji członka zarządu przez skarżącego.
3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 66 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a.") poprzez błędną wykładnię przepisu art. 151 p.p.s.a. i dalej jego zastosowanie, a w konsekwencji niezastosowanie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 66 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 7 k.p.a. Błędna wykładnia i nieuwzględnienie przepisu art. 7 k.p.a. i w konsekwencji niezastosowanie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegało na nieuwzględnieniu naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej, który był zobowiązany do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co w konsekwencji przybrało formę odmowy przeprowadzenia dowodów bezpośrednio w postanowieniu organu z 28 marca 2024 r. w zakresie m.in.: