1) art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a., a także w związku z art. 138a, art. 138c § 1, art. 144 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej: O.p.) oraz art. 144a § 1 pkt 3 i art. 152a § 3 O.p. (w brzmieniu: tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 1540) poprzez błędne określenie stanu faktycznego w zakresie istotnych okoliczności sprawy oraz nieuprawnione stwierdzenie podstawy do odrzucenia skargi z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, związany z brakiem doręczenia decyzji podatkowej pełnomocnikowi Skarżącej, w sytuacji, gdy z dokumentów stanowiących akta sprawy wynika, że doszło do skutecznego doręczenia korespondencji wysłanej na adres wskazany przez pełnomocnika Skarżącej;
2) art. 88 P.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 P.p.s.a. i 141 § 4 P.p.s.a., a także w związku z art. 138a, art. 138c § 1, art. 144 § 5 O.p. oraz art. 144a § 1 pkt 3 i art. 152a § 3 O. p. (w brzmieniu: tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 1540) poprzez błędne określenie stanu faktycznego w zakresie istotnych okoliczności sprawy oraz nieuprawnione stwierdzenie podstawy do odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, związany z brakiem doręczenia decyzji podatkowej pełnomocnikowi Skarżącej, w sytuacji, gdy z dokumentów stanowiących akta sprawy wynika, że doszło do skutecznego doręczenia korespondencji wysłanej na adres wskazany przez pełnomocnika Skarżącej.
Dyrektor IAS wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA oraz oświadczył, że zrzeka się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Dla wyniku niniejszej sprawy, kluczowe znaczenie ma postępowanie, które toczyło się w zakresie punktu 2. zaskarżonego postanowienia, tj. odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Postanowieniem z dnia 6 lutego 2024 r., sygn. akt III FZ 634/23, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił punkt 2 zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu pierwszej instancji oraz jego wywody odnośnie nieprawidłowości doręczenia decyzji, od której to czynności uzależnia się dopuszczalność skargi, są wadliwe. W wyniku analizy stanu prawnego i faktycznego Sąd odwoławczy stwierdził, że nie było podstaw by stwierdzić wadliwość doręczenia zaskarżonej decyzji.
W związku z powyższym rozstrzygnięciem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA rozpoznał wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i postanowieniem z dnia 31 stycznia 2025 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 3 czerwca 2025 r. oddalił zażalenie, na powyższe postanowienie Sądu pierwszej instancji.
W tym stanie rzeczy straciły na aktualności zarzuty kasacyjne, w ramach których kontestowano stanowisko WSA, iż zaskarżona decyzja nie weszła do obrotu prawnego.
Prawomocnymi orzeczeniami przesądzono, że decyzja ta weszła do obrotu prawnego i odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Prawidłowe jest zatem rozstrzygnięcie WSA o odrzuceniu skargi, aczkolwiek wadliwe jest uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Jednak zgodnie z art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.