Uzasadnienie
Decyzją z 22 listopada 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (dalej: "Organ pierwszej instancji") ustalił M.R. (dalej: "Skarżący") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. W wyniku wniesionego odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu decyzją z 30 kwietnia 2025 r. utrzymał w mocy decyzję Organu pierwszej instancji.
Zaskarżonym wyrokiem z 20 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Po 481/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "Sąd pierwszej instancji") uchylił decyzje Organów obu instancji i zasądził na rzecz Skarżącego zwrot kosztów sądowych.
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu zaskarżył go w całości zrzekając się przeprowadzenia rozprawy. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie m.in.:
- art. 4a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 1813 ze zm., dalej: u.p.s.d.) poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwą ocenę zastosowania, polegające na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że w stanie faktycznym sprawy, w sytuacji gdy środki pieniężne tytułem darowizny zostały wpłacone na rachunek bankowy osoby trzeciej, a nie na rachunek bankowy obdarowanego, zostały spełnione warunki do zastosowania zwolnienia z podatku od spadków i darowizn, o którym mowa w art. 4a ust. 1 pkt 2 u.p.s.d., co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że darowizna jest zwolniona od ww. podatku;