c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 180 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 197 § 1 w zw. z art. 122 O.p., poprzez błędne uznanie, że Organ podatkowy II instancji nie naruszył wskazanych przepisów postępowania poprzez ustalenie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w sposób niepełny i niewyczerpujący na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, w wyniku zaniechania powołania biegłego w celu uzyskania opinii w przedmiocie właściwości technicznych tablic reklamowych będących przedmiotem niniejszego postępowania oraz ich trwałości związania z gruntem, podczas gdy informacje te stanowią informacje o charakterze specjalistycznym, które wymagają oceny osoby dysponującej wiadomościami specjalnymi z zakresu budownictwa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ Sąd I instancji uznał błędnie w konsekwencji tego naruszenia, że wszystkie tablice reklamowe będące przedmiotem niniejszego postępowania podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako wolno stojące tablice reklamowe trwale związane z gruntem, zaś Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty tego podatku;
d) ewentualnie, jeżeli zarzuty podniesione w lit. a-c petitum niniejszej Skargi Kasacyjnej nie zostaną uwzględnione przez Sąd, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 w zw. z art. 180 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 197 § 1 w zw. z art. 122 O.p., poprzez błędne uznanie, że Organ podatkowy II instancji nie naruszył wskazanych przepisów postępowania podatkowego poprzez ustalenie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w zakresie posiadania przez Skarżącą statusu właściciela tablic reklamowych będących przedmiotem niniejszego postępowania oraz posadowionych na gruntach prywatnych (należących do podmiotów innych niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego), podczas gdy Organ podatkowy II instancji powinien był ustalić na podstawie zgromadzonych umów dzierżawy tych gruntów, że właścicielem oraz podatnikiem podatku od nieruchomości w stosunku do tych tablic reklamowych nie jest Skarżąca, ale właściciele tych gruntów, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ Sąd I instancji uznał w konsekwencji tego naruszenia, że Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty podatku od nieruchomości w stosunku do tych tablic reklamowych.
Ponadto działając na podstawie art. 174 § 1 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 P.b., poprzez błędną wykładnię terminu "trwale związane z gruntem" polegającą na uznaniu, że przez trwałość związania z gruntem należy rozumieć posadowienie obiektu budowlanego na gruncie w sposób zapewniający odporność na czynniki atmosferyczne, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego terminu powinna polegać na uznaniu, że przez trwałość związania z gruntem należy rozumieć posadowienie obiektu budowlanego na gruncie na tyle trwale, że nie można go odłączyć od gruntu bez uszkodzenia jego konstrukcji;
b) art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 P.b., poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i błędne uznanie, że tablice reklamowe będące przedmiotem niniejszego postępowania podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako wolno stojące tablice reklamowe trwale związane z gruntem, zaś Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty tego podatku ze względu na posiadanie statusu właściciela tych tablic reklamowych, podczas gdy przywołane przepisy nie powinny znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie, zaś Skarżąca nie powinna być zobowiązana do zapłaty tego podatku;
c) ewentualnie, jeżeli zarzuty podniesione w lit. a i b petitum niniejszej Skargi Kasacyjnej nie zostaną uwzględnione przez Sąd, art. 3 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 P.b., poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i błędne uznanie, że Skarżąca jest zobowiązania do zapłaty podatku od nieruchomości w stosunku do tablic reklamowych będących przedmiotem niniejszego postępowania oraz posadowionych na gruntach prywatnych (należących do podmiotów innych niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego), podczas gdy Skarżąca nie posiada statusu podatnika od nieruchomości w stosunku do tych tablic reklamowych.
Wskazując na powyższe naruszenia pełnomocnik skarżącej wniósł na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. o zasądzenie od organu podatkowego II instancji na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a także o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej skarżącej oraz jednocześnie w pełni podzielił pogląd Sądu wyrażony w wyroku, a także podtrzymał swoje stanowisko zawarte w decyzji z dnia 19 października 2023 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest zasadna.
Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił zarzuty naruszenia przepisów postępowania, uznając iż zarówno sąd pierwszej instancji, jak też SKO w swojej decyzji, zaprezentowały zbyt uproszczone podejście do oceny zagadnienia trwałego związania z gruntem spornych tablic reklamowych (nazywanych w decyzji również "nośnikami reklamowymi"), a także nie wyjaśniły swojego stanowiska w zakresie wskazania podatnika podatku od tablic reklamowych (zagadnienie własności, o którym będzie mowa niżej).
Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 p.b. za budowlę należy uznać m.in.: "wolno stojące, trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe". Z powyższego wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają jako budowle wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe. W sprawie nie było sporu co do tego, że opodatkowane tablice reklamowe są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz, że są wolno stojące. Zatem kluczowe - i zarazem sporne - było ustalenie, czy tablice reklamowe należące do skarżącej spełniają warunek "trwałego związania z gruntem".
Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację wyrażoną w wyroku z 22 września 2021 r., sygn. akt III FSK 594/21, gdzie wskazano, że dokonując analizy wyrażenia "trwale związany z gruntem" należy przyjąć, że "trwały" to "istniejący przez dłuższy czas lub nieulegający szybkim zmianom" bądź "zdatny do użytku przez dłuższy czas" (www.sjp.pl). Cecha trwałego związania z gruntem oznacza takie posadowienie obiektu, które zapewnia mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce. Nie można jednak utożsamiać trwałości ze stabilnością; stabilność może i powinna być rozpatrywana jako swoiste dopełnienie trwałości. O tym, czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, decyduje w danej sprawie technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce. Nie można przy tym abstrahować od konkretnej konstrukcji danego urządzenia, jego wielkości i przeznaczenia, które determinują rodzaj związania z gruntem (por. wyrok NSA z 4 września 2009 r., II OSK 1361/08). O trwałym związaniu z gruntem nie decyduje (nie przesądza) posiadanie przez dany obiekt fundamentu. Fundament jest elementem konstrukcyjnym, którego funkcją jest przenoszenie obciążeń obiektu na grunt, a nie jego wiązanie z gruntem. Dopiero ustalenie sposobu w jaki fundament posadowiony jest na gruncie (w gruncie) daje asumpt do konkluzji o ewentualnym związaniu z gruntem. Przyjąć bowiem należy, że o ile fundament nie jest zagłębiony w gruncie a tylko na nim posadowiony nie można mówić o trwałym związaniu z gruntem, skoro poprzez proste jego uniesienie, bez uszkodzenia fundamentu i bez istotnej ingerencji w grunt, można przesunąć go w inne miejsce. Odwoływanie się w tym kontekście tylko do stabilności obiektu nie jest decydujące. Stabilność obiektu budowlanego (tablicy reklamowej), której fundament stanowi element, w takiej sytuacji wynika nie z trwałego związania z gruntem, ale masy i kształtu fundamentu obliczonej i zaprojektowanej dla konkretnej tablicy reklamowej i normatywnie określonych warunków bezpieczeństwa.
W tym zakresie należy zgodzić się ze stanowiskiem przedstawionym w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 2021 r., sygn. akt II FPS 1/21, że pojęcie "trwałego związania z gruntem" oznacza zarówno posiadanie przez budynek fundamentów, które są usytuowane poniżej poziomu terenu (wkopane w grunt), jak i trwałego (sztywnego, stabilnego, ciągłego, niezmiennego) powiązania obiektu z tymi fundamentami. Nie będzie trwale związany z gruntem taki obiekt budowlany, w którym dolna płaszczyzna postumentu (podbudowy) znajduje się na poziomie terenu, a jego przeniesienie lub rozebranie nie wiąże się z wykonaniem robót ziemnych.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zatem poglądu, według którego wystarczającym wyznacznikiem trwałego związania z gruntem są wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa. Wielkość, kształt i masa obiektu budowlanego same w sobie mogą decydować, że obiekt jest oparty na gruncie w sposób stabilny, co oznacza dla konstrukcji lub przedmiotu – utrzymujący stałą pozycję. Ale osiągnięta w ten sposób stabilność nie oznacza trwałego związania z gruntem.
W niniejszej sprawie nie zweryfikowano w sposób należyty kwestii "trwałego związania z gruntem" spornych tablic reklamowych. W szczególności nie uwzględniono informacji wynikających z dokumentacji projektowej złożonej przez Spółkę do akt administracyjnych i nie oceniono wpływu informacji na prawidłowość ustaleń faktycznych. Kolegium powołuje się na ustalenie w zakresie istnienia fundamentów "osadzonych na gruncie" lub w innych przypadkach "naziemnych", w żaden sposób nie odnosi się do sposobu tego osadzenia, co pozwoliłoby zweryfikować niczym w istocie niepopartą tezę o istnieniu trwałego związania z gruntem wszystkich nośników reklamowych, będących przedmiotem sporu.
Chociaż sama dokumentacja projektowa nie jest dokumentem urzędowym, należy mieć na uwadze, że jej sporządzenie następuje według wiedzy specjalnej oraz według zasad określonych przez przepisy prawa. Zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) opis techniczny, o którym mowa w ust. 1, sporządzony z uwzględnieniem § 7, powinien określać m.in. warunki i sposób jego posadowienia (podobnie § 23 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1679). Nie może więc budzić wątpliwości, że dokumentacja projektowa zawiera informacje istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
W skardze kasacyjnej zasadnie zwrócono uwagę na następujące zapisy projektów budowlanych:
- w projekcie budowlanym [...] – "[...]";
- w projekcie budowlanym [...] – "[...]";
- w projekcie budowlanym [...] – "[...]";
- w projekcie budowlanym [...] – "[...]" wskazano, że "Podstawowym założeniem jest, aby fundamentowanie konstrukcji nie było trwale związane z gruntem i umożliwiało posadowienie i montaż bez wykonywania robót ziemnych." (zob. str. 3 projektu budowlanego).
W decyzji Kolegium nie rozróżnia typów tablic, wskazuje zaś ogólnie, z czego one wszystkie się składają (s. 8 decyzji). Jeśli chodzi o ich powiązanie z gruntem, wskazano jedynie, że składają się m.in. z "betonowego fundamentu/stopy fundamentowej posadowionego w lub na gruncie, o znacznych gabarytach i masie obiekty skonstruowane w oparciu o projekty posiadają fundamenty osadzone w gruncie, lub fundamenty naziemnej" (cytat dosłowny, pisownia oryginalna - przyp. NSA). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w istocie nie wiadomo i nie sposób tego z decyzji SKO wywnioskować, na czym Kolegium opiera kategoryczne twierdzenie o trwałym związaniu z gruntem wszystkich tablic reklamowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że jeśli mamy do czynienia z posadowieniem obiektu budowlanego na gruncie, a nie następuje zagłębienie fundamentu w gruncie - to Kolegium musiałoby wyraźnie wskazać co świadczy o trwałym związaniu z gruntem, ponieważ zapewnienie stabilności obiektowi budowlanemu samo w sobie nie może stanowić o trwałym związaniu z gruntem.
Powyższe wskazuje na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 oraz w zw. z art. 124 o.p., poprzez niepoparte analizą materiału dowodowego i argumentacją uznanie, że wszystkie opodatkowane tablice reklamowe posiadają cechę trwałego związania z gruntem. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego warunek trwałego związania z gruntem jest spełniony w przypadku tablic reklamowych, których konstrukcja jest trwale powiązana z fundamentami zagłębionymi w gruncie. Jednak w sytuacji, gdy fundament taki znajduje się na poziomie terenu, a przeniesienie lub rozebranie tablicy reklamowej nie wiąże się z wykonaniem robót ziemnych, organy podatkowe winny zweryfikować swoje ustalenia. Trudno mówić o trwałym związaniu z gruntem w sytuacji, gdy stopa fundamentowa lub balast są jedynie stawiane na przygotowanym podłożu. Za nieistotny należy uznać też argument o konieczności używania specjalistycznego sprzętu. Cecha, jaką jest trwałe związanie z gruntem dotyczy samej konstrukcji obiektu budowlanego, a nie narzędzi, przy pomocy których obiekt ten zostanie wykonany albo będzie przenoszony.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie zarzucono też naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w zakresie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 210 § 1 pkt 5 i 6 oraz § 4 w zw. z art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 oraz w zw. z art. 124 o.p. Miało miejsce zarzucane niewyczerpujące rozpatrzenie całego zebranego materiału dowodowego oraz pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności istnienia istotnych różnic techniczno-konstrukcyjnych pomiędzy poszczególnymi rodzajami tablic reklamowych będących przedmiotem niniejszego postępowania, niewyczerpujące uzasadnienie motywów decyzji w stosunku do poszczególnych rodzajów tablic reklamowych, a także dokonanie łącznej oceny prawnej w stosunku do wszystkich tablic reklamowych. Spółka trafnie zarzuciła, że organ podatkowy drugiej instancji nie wskazał w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji choćby rodzajów tablic reklamowych posiadanych przez spółkę. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie było koniecznym precyzyjne odniesienie się do każdego obiektu z osobna, lecz koniecznym było odniesienie się chociażby do poszczególnych typów obiektów.
Należy podkreślić to, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze swoją decyzją w całości uchyliło (!) decyzję Prezydenta i samodzielnie określiło wysokość zobowiązania podatkowego Spółki za rok 2019. Skoro decyzja Prezydenta została w całości uchylona, to zaskarżona decyzja SKO jest jedynym (!) pozostającym w obrocie prawnym rozstrzygnięciem dotyczącym opodatkowania spornych obiektów w roku 2019. Nie może być zatem tak powierzchowna i ogólnikowa, jak to wynika z jej lektury. Decyzja SKO nie wymienia ani poszczególnych obiektów, ani nawet typów obiektów, tylko sumarycznie obejmuje wszystkie nośniki reklamowe, w żaden sposób ich nie tylko nie indywidualizując, ale nawet nie różnicując ani nie kategoryzując.
W decyzji SKO nie ma żadnych ustaleń faktycznych (poza ustaleniem faktu niezłożenia deklaracji dotyczącej spornych obiektów - s. 6 decyzji SKO), a jedynie znajduje się przytoczenie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ pierwszej instancji (s. 8). Kolegium obszernie zacytowało też fragment wyroków NSA z 4 listopada 2021 r., sygn. akt II FSK 307/21 i II FSK 308/21 dotyczących opodatkowania obiektów należących do Spółki w latach 2015-2017. Wszystko to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie było wystarczające do zajęcia przez Kolegium jednozdaniowo wyrażonego stanowiska merytorycznego: "Biorąc pod uwagę powyższe Kolegium stwierdziło, że będące w posiadaniu Spółki wolnostojące nośniki reklamowe zlokalizowane w 2019 r. na terenie miasta R. stanowiły budowle i podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości". Uchybienie jest tym bardziej rażące, że już w odwołaniu Spółka zarzucała "dokonanie łącznej oceny prawnej w stosunku do wszystkich tablic reklamowych, podczas gdy poszczególne rodzaje tablic reklamowych posiadają różne właściwości techniczne i zostały wykonane w odmienny sposób". Zarówno SKO, jak i sąd pierwszej instancji w nieuprawniony sposób przeszły nad tą kwestią do porządku dziennego.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie zasługuje również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 w zw. z art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 oraz w zw. z art. 124 o.p. w zakresie braku ustalenia, czy Skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości w stosunku do wszystkich tablic reklamowych będących przedmiotem niniejszego postępowania, a zatem czy jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym tablic reklamowych, które zostały posadowione na gruntach należących lub posiadanych przez podmioty inne niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym Skarżącej nieposiadające osobowości prawnej, będące: (1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych; (2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; (3) użytkownikami wieczystymi gruntów; (4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: (a) wynika z umowy zawartej z właścicielem. Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości; (b) jest bez tytułu prawnego. Według art. 3 ust. 3 u.p.o.l. jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym.
Stosownie do art. 47 § 1-3 k.c. część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych. Zgodnie z art. 48 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Z kolei według art. 191 k.c. własność nieruchomości rozciąga się na rzecz ruchomą, która została połączona z nieruchomością w taki sposób, że stała się jej częścią składową.
Skoro podatnikiem podatku od nieruchomości może być w analizowanym przypadku podmiot będący właścicielem nieruchomości lub obiektów budowlanych, bądź posiadacz samoistny nieruchomości lub obiektów budowlanych, w sprawie należało wyjaśnić, czy Skarżąca jest jednym z tych podmiotów. W kontekście przedstawionych przepisów, w przypadku stwierdzenia, że tablice reklamowe są trwale z gruntem związane, własność gruntu rozciąga się na te tablice reklamowe jako części składowe gruntu, chyba, że zostały one połączone z gruntem tylko dla przemijającego użytku (art. 47 § 3 k.c., zob. też wyrok SN z 5 listopada 2015 r., V CSK 78/15). Organ podatkowy winien zatem ustalić, czy sporne nośniki reklamowe są trwale związane z gruntem, a jeśli tak, to kto jest ich właścicielem (lub samoistnym posiadaczem). Takich ustaleń w sprawie dotychczas nie poczyniono, pomijając konsekwencje własnościowe wynikające z ustaleniem trwałego związania z gruntem tablic reklamowych.
Mając na względzie wyżej zaprezentowaną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a., uwzględnił skargę kasacyjną uchylając zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zaś uznając, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach w tej części, w jakiej Kolegium orzekło co do istoty sprawy, określając wysokość zobowiązania podatkowego.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1, art. 205 § 2, art. 207 § 2 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265).
sędzia Agnieszka Olesińska sędzia NSA Jacek Pruszyński sędzia NSA Sławomir Presnarowicz