5.1. Na podstawie art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od przedstawienia stanu sprawy bowiem uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów tej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył zatem uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W tej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego z art. 183 § 2 p.p.s.a.
5.2. W tym miejscu należy również przypomnieć, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem prawnym dla wzruszenia rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Skarga kasacyjna musi spełniać wszystkie ustawowe wymogi, a w szczególności formalnoprawne przewidziane w art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a. Do zachowania formy skargi kasacyjnej nie wystarczy wymienienie podstaw skargi kasacyjnej, ale konieczne jest także uzasadnienie podniesionej podstawy skargi przez wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone i na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie ocena skargi kasacyjnej nie jest możliwa.
Zatem to sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku, ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym w skardze kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.
5.3. Wobec powyższego zważyć należy, że w niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej podnosi dwa zarzuty. Zarzut naruszenia art. 169 § 1 i 4 o.p. oraz art. 2a o.p. Już w tym miejscu stwierdzić należy, że drugi ze wskazanych zarzutów, tj. zarzut naruszenia art. 2a o.p. nie może zostać uwzględniony. Zarzut ten nie został bowiem w żaden sposób uzasadniony w skardze kasacyjnej, wymyka się on więc spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 169 § 1 o.p. wskazać należy, że stosownie do tej regulacji jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Obowiązek wezwania wnoszącego podanie do usunięcia braków formalnych w terminie wskazanym ustawowo powstaje zatem w sytuacji, gdy podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa. Jednocześnie ustawodawca dla tej sytuacji posługuje się sformułowaniem warunku, którego niewypełnienie spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Ponadto w art. 169 § 4 o.p. ustawodawca wskazał sposób działania organu, precyzując, iż organ ten wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie.
W doktrynie i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że do braków formalnych rodzących obowiązek organu podatkowego wzywania wnioskodawcy do ich usunięcia na podstawie art. 169 § 1 o.p. zalicza się wyłącznie braki uniemożliwiające nadanie podaniu właściwego biegu (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2016, s. 901; wyrok NSA z 15 stycznia 2020 r., II FSK 380/18), przy czym do braków podania związanych z pełnomocnictwem, uzasadniających stosowanie regulacji art. 169 § 1 o.p., zalicza się w szczególności brak złożenia wraz z podaniem dokumentu pełnomocnictwa (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2008 r., I FSK 541/07).
Jak wynika z akt sprawy, decyzją z 24 lutego 2023 r. Wójt Gminy P. określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości (łącznego zobowiązania pieniężnego) za 2018 r. Pismem z 16 marca 2023 r. adwokat M. F., powołując się na pełnomocnictwo mające stanowić załącznik do odwołania, złożył w imieniu strony odwołanie od ww. decyzji. Do odwołania nie został jednak załączony dokument pełnomocnictwa.
Postanowieniem z 19 czerwca 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze wezwało wnoszącego do przedłożenia pełnomocnictwa upoważniającego do reprezentowania podatnika w postępowaniu. Pismo to doręczono pełnomocnikowi 4 lipca 2023 r. Ponieważ wnoszący odwołanie nie odpowiedział na wskazane wcześniej wezwanie, postanowieniem z 9 listopada 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze orzekło o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy orzeczeniem organu z 19 lutego 2024 r.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, że organ prawidłowo uznał, że skoro wezwany nie wykonał obowiązku stosownie do art. 169 § 1 o.p. to prawidłowe było wydanie postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 169 § 4 o.p.
W tym miejscu należy podkreślić, że autor skargi kasacyjnej nie podniósł w złożonym środku zaskarżenia żadnego zarzutu dotyczącego zakresu pełnomocnictwa, chociażby zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138e § 1 o.p. Tym samym nie podważył on ustaleń sądu pierwszej instancji co do zasadności powzięcia przez organ wątpliwości co do umocowania pełnomocnika, wynikających z treści odwołania z 16 marca 2023 r. i treści pełnomocnictwa z 30 września 2022 r. (pełnomocnictwo zostało ograniczone jedynie do postępowania związanego z decyzją o określonym numerze). Przyjąć zatem należy, że twierdzenia strony, kwestionujące prawidłowość interpretacji treści pełnomocnictwa, wykraczają poza granice wyznaczone poprzez złożoną skargę kasacyjną.
5.4. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2) lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).
Jacek Brolik Jan Rudowski Jacek Pruszyński