Wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2026, sygn. III FSK 221/24

Powyższe naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż było bezpośrednim powodem uwzględnienia skargi i uchylenia wskazanych na wstępie postanowień.

Na podstawie art. 173 i art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono także naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 103 ust. 1 u.p.t.u. w związku z art. 99 ust. 1 i ust. 12 u.p.t.u. w związku z art. 3a § 1 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. w związku z art. 59 § 1 pkt 1 o.p., przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez nieuprawnione przyjęcie przez WSA, że wpłata podatku wykazanego w deklaracji podatkowej podmiotu przejętego stanowi również wykonanie obowiązku wykazanego w deklaracji podmiotu głównego, podczas gdy nie można stwierdzić wykonania obowiązku wykazanego w deklaracji podmiotu głównego przez dokonanie wpłaty podatku wykazanego w deklaracji podatkowej podmiotu przejętego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, pełnomocnik Skarżącej wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna ma charakter szczególnie sformalizowanego środka odwoławczego. W myśl art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna między innymi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Unormowania art. 174 p.p.s.a. wskazują, iż skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Oczywiście możliwe jest także w skardze kasacyjnej podnoszenie łącznie naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania.

Wykazywana okoliczność naruszenia któregoś z przytoczonych rodzajów prawa (materialnego, procesowego) lub ich obu, powinna w swojej podstawie formułować zarzuty oraz je uzasadniać, w szczególności naruszenia przepisów (oznaczenie numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu) przywołanej ustawy. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu (art. 183 § 2 p.p.s.a.). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone (zob. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt I FSK 383/05). Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania (zob. np. wyrok NSA z dnia 12 marca 2025 r., sygn. akt II GSK 2586/21).

W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej w jej petitum oraz w uzasadnieniu podniósł zarzuty naruszenia przepisów w wyżej podanych jednostkach redakcyjnych, wskazując jedynie na ich związek z przepisem art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. Nie przywołał jednak treści regulacji prawnej zawartej w tej jednostce redakcyjnej, ani nie uzasadnił na czym polegało naruszenie przepisu zawartego w danej jednostce redakcyjnej (art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny zwraca jednak uwagę, że WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jednoznacznie stwierdził, że "Podnoszone przez stronę okoliczności świadczyły zatem nie tyle o nieistnieniu obowiązku (ten bowiem powstał, należność została wykazana w deklaracjach i opłacona), co o wygaśnięciu zobowiązań podatkowych z tytułu VAT za listopad i grudzień 2019 r. wskutek ich zapłaty (zob. art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Z tego względu za decydującą dla rozstrzygnięcia sprawy Sąd uznał ocenę zasadności zarzutu znajdującego podstawę w art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. dotyczącego wygaśnięcia obowiązku."

Powyższe w sposób jednoznaczny wskazuje, że to na autorze skargi kasacyjnej ciążył obowiązek wskazania konkretnego przepisu prawa, którego naruszenie przez WSA zarzucono w skardze kasacyjnej oraz przytoczenia argumentacji na poparcie zarzutów. W przypadku ich braku, NSA nie może merytorycznie odnieść się do tak sformułowanych zarzutów, a właściwie ich braku, we wniesionym środku zaskarżenia.

Dlatego też wniesiona skarga kasacyjna w danej sprawie, nie spełnia wymogów z wymienionych wyżej art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a.

Z tych względów niezasadne są zarzuty skargi kasacyjnej, dotyczące naruszenia wymienionych w niej przepisów prawa.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.

Dominik Gajewski Stanisław Bogucki Sławomir Presnarowicz (spr.)