Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 października 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 276/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: WSA) oddalił skargę H. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie (dalej: SKO) z dnia 8 marca 2024 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r.
Skargę kasacyjną wniosła Skarżąca. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1) art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 70 ze zm., dalej: u.p.o.l.) oraz § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a), pkt 2 lit. b) i d) oraz pkt 3 uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta [...] (Dz. U. Woj. Zach, z 2019 r., poz. 5815), poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące błędnym przyjęciem, że wskazane przez Skarżącą, w deklaracji dotyczącej podatku od nieruchomości za rok 2021, części nieruchomości związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, w zakresie w jakim są wykorzystywane w pewnym zakresie również w ramach innej działalności, nie korzystają ze stawki podatku od nieruchomości, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l., podczas gdy właściwa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że do skorzystania z tej stawki podatku od nieruchomości wystarczające jest związanie danej części nieruchomości z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, a nie zajęcie tej części nieruchomości wyłącznie na rzecz świadczeń zdrowotnych.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna jest niezasadna. Wniesiono w niej zarzut naruszenia wielu przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. oraz § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a), pkt 2 lit. b) i d), pkt 3 uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 5 listopada 2019 r., ale w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skupiono się na regulacji z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. Wyjaśnić więc należy, że wynikającym z art. 176 § 1 w związku z art. 174 i art. 183 § 1 P.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie. W przypadku wniesienia zarzutu na podstawie na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., należy wskazać na czym polegała jego błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Błędna wykładnia przejawia się w nieprawidłowym zrekonstruowaniu normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) polegającym na mylnym zrozumieniu jej treści lub znaczenia albo na niezrozumieniu intencji prawodawcy bądź też zastosowaniu normy nieobowiązującej. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego wymaga wykazania i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy albo dlaczego ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być on stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być on w sprawie zastosowany. Naruszenie prawa materialnego przez jego błędne zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w mającej zastosowanie w sprawie normie prawnej. W orzecznictwie podkreśla się, że nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Wynika to z okoliczności, że błędne zastosowanie (niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości.