Skarżący reprezentowany przez adwokata zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie w całości zarzucając orzeczeniu naruszenie:
1. przepisów postępowania, tj.:
a) art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm., zwanej dalej: "p.u.s.a.") w zw. z art. 7,77,80 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia oraz oddalenie skargi w przedmiocie oddalenia zarzutu na postępowanie egzekucyjne, pomimo że w toku postępowania Organ nie zbadał w sposób wyczerpujący niniejszej sprawy, w szczególności nie zebrał dowodów wystarczających do stwierdzenia, czy faktycznie doszło do pozostawienia zawiadomienia o nałożeniu opłaty dodatkowej za wycieraczką Skarżącego, a także przekroczył granice swobodnej oceny dowodów i dowody te ocenił dowolnie, w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego i logiki, przyjmując, że: kontroler prawidłowo wywiązał się ze swoich obowiązków i nie dając wiary wyjaśnieniom i dowodom przedstawionym przez Skarżącego, który przekazał wystawione przez I. (B. sp. z o.o., [...]) zaświadczenie oraz paragon, jak również bilet parkingowy z godziny 16.34, potwierdzające, że w czasie wystawienia zawiadomienia o opłacie dodatkowej nie mógł być obecny przy pojeździe; a bezkrytycznie uznając za wiarygodną notatkę służbową sporządzoną przez kontrolera z dnia 2 grudnia 2020 r., która nie zawiera informacji w przedmiocie godziny kontroli, a także notatkę służbową z dnia 4 stycznia 2022 r. która została sporządzona ponad 2 lata po przedmiotowym zdarzeniu, a kontroler przyznaje w niej, że nie pamięta przedmiotowego zdarzenia;
b) art. 1 § 2 p.u.s.a w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd, że Organ nie był uprawniony do wystawienia upomnienia, ponieważ nie można twierdzić, że upłynął termin do wykonania przez Skarżącego obowiązku, skoro Skarżący nie został w żaden sposób poinformowany o konieczności zapłaty opłaty dodatkowej, w szczególności z uwagi na nieotrzymanie zawiadomienia o nałożeniu tej opłaty, a co w konsekwencji doprowadziło do nieuprawnionego wszczęcia egzekucji administracyjnej i obciążenia Skarżącego dalszymi kosztami w tym zakresie;
2. przepisów prawa materialnego, tj:
a) art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068) poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na nietrafnym przyjęciu przez Sąd, że przepis ten nakłada obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej z mocy prawa, podczas gdy przepis ten wymaga konkretyzacji tego obowiązku w uchwale rady gminy, która powinna określić sposób pobierania opłaty, przy czym zasada racjonalnego prawodawcy prowadzi do wniosku, że sposób pobierania opłaty winien być określony i interpretowany w taki sposób, aby obowiązek uiszczenia opłaty był możliwy do zrealizowania dla zobowiązanego oraz aby zobowiązany został poinformowany o konieczności uiszczenia opłaty przez Organ;
b) § 4.1 Uchwały nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta K. z dnia 22 listopada 2017 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że zostawienie zawiadomienia na przedniej szybie samochodu ma charakter wyłącznie informacyjny i nie jest konieczne jego doręczenie zobowiązanemu, pomimo tego, że treść przepisów wskazuje, że zawiadomienie należy pozostawić za wycieraczką pojazdu, a dopiero nieuiszczenie opłaty na podstawie zawiadomienia umożliwia wystawienie upomnienia, które następnie umożliwia wszczęcie egzekucji;
3. Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaskarżonej decyzji, pomimo, że decyzja została wydana z naruszeniem ww. przepisów, co powinno skutkować co najmniej nieobciążaniem Skarżącego kosztami upomnienia w niniejszej sprawie, skoro nie został on skutecznie poinformowany o nałożeniu na niego opłaty dodatkowej.
W oparciu o tak postawione zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wniósł nadto o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz umożliwienie udziału w rozprawie w trybie zdalnym.
W zakreślonym ustawowo terminie Organ nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlegała oddaleniu.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa w punkcie wyjścia, że rozpoznawana sprawa dotyczy oddalenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne. W ramach zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego Skarżący wskazał zaś na art. 13f ustawy o drogach publicznych podnosząc jego błędną wykładnię, polegającą na nietrafnym przyjęciu przez Sąd, że przepis ten nakłada obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej z mocy prawa, podczas gdy przepis ten wymaga konkretyzacji tego obowiązku w uchwale rady gminy. Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu zauważa, że stosownie do art. 13f ust. 1 tej ustawy, za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Na podstawie tego unormowania prawodawca wprowadził zatem obowiązek poboru opłaty dodatkowej w sytuacji nieuiszczenia opłat wymienionych w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, a zatem opłat nałożonych na korzystających z dróg publicznych za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych: a) w strefie płatnego parkowania, b) w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania.
Stosownie zaś do art. 13f ust. 2 ustawy o drogach publicznych normodawca określił kompetencję rady gminy. Na podstawie wskazanego unormowania rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 10% minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Ustawodawca wskazał zatem jednoznacznie zakres kompetencji organu stanowiącego, a zatem określenie wysokości opłaty dodatkowej oraz sposobu jej pobierania, precyzując równocześnie górną granicę wysokości opłaty dodatkowej.
Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się więc do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, w którym Skarżący podnosi błędną wykładnię art. 13 f ustawy o drogach publicznych, zauważa, że przywoływane sformułowanie art. 13 f ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym za nieuiszczenie opłat z art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy pobiera się opłatę dodatkową, jednoznacznie wskazuje, że obowiązek poboru tej opłaty powstaje z mocy samego prawa, a zatem dla jego realizacji nie jest wymagana konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, co trafnie stwierdził Sąd I instancji. Dlatego też nie sposób podzielić zarzutu, w którym Skarżący podnosi dokonanie błędnej wykładni art. 13f ustawy o drogach publicznych, kwestionując powstanie obowiązku jej zapłaty z mocy samego prawa. Na taki sposób powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej wskazał WSA.
Należy bowiem ponownie wskazać zakres kompetencji organu stanowiącego, który został normatywnie wyrażony. Zgodnie z art. 13f ust. 2 ustawy o drogach publicznych chodzi więc o określenie wysokości tej opłaty oraz sposobu jej pobierania, co nastąpiło w uchwale nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta K. z 22 listopada 2017 r.
Na podstawie § 3 ust. 4 wymienionej uchwały organ stanowiący określił sposób wniesienia opłaty za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania, wskazując, że opłatę wnosi się bez uprzedniego wezwania, niezwłocznie z chwilą zaparkowania pojazdu w miejscu postojowym i nie później niż po upływie 5 minut od czasu zajęcia miejsca postojowego. Natomiast stosownie do § 4 ust. 6 uchwały nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta K. z 22 listopada 2017 r. postój po upływie 5 minut od upływu czasu określonego na wydruku z parkometru lub po upływie 5 minut od upływu czasu opłaconego za pomocą innych form płatności jest równoznaczny z nieuiszczeniem opłaty.
Jak zasadnie zatem przyjął Sąd I instancji, strona skarżąca nie kwestionuje ustaleń organu w zakresie nieuiszczenia opłaty obowiązującej w strefie płatnego parkowania (przyznaje bowiem, że na biletach opłaty znajduje się "kilkuminutowa luka"). Podważa jednak twierdzenie organu co do próby wręczenia mu zawiadomienia przez kontrolera, czy też pozostawienia tego pisma na szybie pojazdu.
Stąd też w konsekwencji trafnie uznał WSA, że bezspornym jest, że Skarżący nie wywiązał się z obowiązku poniesienia opłaty przewidzianej za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania przewidzianej w uchwale nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta K. z 22 listopada 2017 r, Prowadzi to do powstania z mocy prawa obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej, co wynika wprost z art. 13 f ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Chybiony jest zatem zarzut naruszenia art. 13f ustawy o drogach publicznych, gdyż WSA zaprezentował prawidłową wykładnię tej regulacji.
W konsekwencji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie sposób również uznać zasadności zarzutu naruszenia § 4 ust. 1 Uchwały nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta K. z dnia 22 listopada 2017 r. w poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że zostawienie zawiadomienia na przedniej szybie samochodu ma charakter wyłącznie informacyjny i nie jest konieczne jego doręczenie zobowiązanemu. Odnosząc się bowiem do tak sformułowanego zarzutu trzeba zauważyć, że § 4 ust. 1 wymienionej uchwały wskazuje, że za nieuiszczenie opłaty za postój pobiera się opłatę dodatkową, określając jednocześnie jej wysokość. Kwestię zawiadomienia o obowiązku wniesienia opłaty dodatkowej, uregulowano w § 4 ust. 2 przedmiotowej uchwały.
Biorąc pod uwagę rozwiązania uchwały nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta K. z dnia 22 listopada 2017 r., a także art. 13f ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych, stanowiący podstawę do stwierdzenia, iż obowiązek uiszczenia tej opłaty powstaje z mocy prawa, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż bez względu na sposób, w jaki Skarżącemu zostało doręczone zawiadomienie, skoro nie uiścił opłaty, o której jest mowa w § 3 ust. 4 uchwały - nie można przyjąć, że nie ciążył na nim obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej. W sytuacji więc, gdy Skarżący nie uiścił opłaty dodatkowej w przewidzianym terminie, skierowanie przez Zarząd Dróg Miasta K. upomnienia z 16 kwietnia 2021 r. było zasadne. Dalej zaś, skoro Skarżący nie zastosował się do powyższego upomnienia organ miał podstawę, aby wystawić 22 listopada 2021 r. tytuł wykonawczy i przekazać go organowi egzekucyjnemu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadne są także zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Chybiony jest zatem zarzut naruszenia art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 7,77,80 k.p.a., w którym Skarżący podnosi, że Organ nie zbadał w sposób wyczerpujący niniejszej sprawy, w szczególności nie zebrał dowodów wystarczających do stwierdzenia, czy faktycznie doszło do pozostawienia zawiadomienia o nałożeniu opłaty dodatkowej za wycieraczką Skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał bowiem za trafne stanowisko Sądu I instancji, że zgodnie z notatką sporządzoną 2 grudnia 2020 r. przez kontrolera, kierowca odmówił przyjęcia zawiadomienia. Dowód ten należało ocenić, jako wiarygodny. Trudno bowiem w racjonalny sposób zakładać, że kontroler wpierw dwukrotnie sprawdza, czy postój samochodu został opłacony, wykonując przy tym zdjęcia, następnie zaś wystawia zawiadomienie, fotografuje je (k. 4), po czym zamiast zostawić je za wycieraczką na szybie samochodu, sporządza wspomnianą notatkę.
W konsekwencji nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 1 § 2 p.u.s.a w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a., a także naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż skierowanie przez Zarząd Dróg Miasta K. upomnienia z 16 kwietnia 2021 r. było zasadne z konsekwencją w postaci wystawienia tytułu wykonawczego i przekazania go organowi egzekucyjnemu.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.
Paweł Borszowski (spr.) Stanisław Bogucki Sławomir Presnarowicz