4. art. 197 § 1 o.p., poprzez zaniechanie zlecenia biegłemu sporządzenia opinii, pomimo iż w sprawie wymagane są wiadomości specjalne celem ustalenia rzeczywistego terminu powstania przesłanek do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Organ wniósł o jej oddalenie oraz
o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawnie przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna
z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.
Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą naruszenia przez WSA przepisów prawa procesowego, a także prawa materialnego. W takim przypadku, co do zasady
w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty procesowe, gdyż uznanie ich za uzasadnione może czynić zbędnym lub przynajmniej przedwczesnym rozpatrywanie zarzutów łączących się z ewentualnym naruszeniem prawa materialnego. Kolejność ta może jednak ulec zmianie, gdy dla oceny zarzutów procesowych niezbędnym staje się uprzednie dokonanie prawidłowej wykładni prawa materialnego, która ma wpływ na ocenę zarzutów procesowych (por.: wyrok NSA
z 26 lutego 2010 r., I FSK 486/09). Taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie.
Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do zarzutów materialnoprawnych należy wskazać, że niezasadny jest zarzut naruszenia przez WSA przepisów art. 116 o.p. w zw. z art. 11 ust. 1 p.u., który Strona upatrywała w bezpodstawnym, jej zdaniem stwierdzeniu, że Skarżący nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości w terminie, w sytuacji braku przeprowadzenia dowodów mogących ustalić jednoznacznie, czy w Spółce zaistniały przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, a jeśli tak, to w jakim terminie. W rozpoznawanej sprawie, przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest kwestia zaistnienia przesłanek warunkujących odpowiedzialność Skarżącego, jako członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki z tytułu zobowiązań w podatku od osób fizycznych, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu.
W ocenie Strony naruszenie przepisów art. 116 o.p. i art. 11 ust. 1 p.u., miało związek z brakiem dopuszczenia w sprawie opinii biegłego rewidenta
i samodzielnym określeniu daty powstania obowiązku zgłoszenia wniosku
o upadłość, co pozostaje w oderwaniu od realiów gospodarczych. Podnieść w tym miejscu należy, że organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez Stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody. Organ podatkowy jest bowiem zobowiązany do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego.
W analizowanej sprawie wszystkie fakty i okoliczności istotne z punktu widzenia możliwości dokonania prawidłowego rozstrzygnięcia, zostały wyjaśnione stosownymi dowodami, co oznacza, że zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne. Skarżący nie wykazał skutecznie jakichkolwiek uchybień organów podatkowych
w zakresie zgromadzenia i oceny materiału dowodowego, tym samym nie podważył stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe i przyjętego przez WSA. Dodać przy tym należy, że sam sposób skonstruowania zarzutu naruszenia prawa materialnego jest wadliwy. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że podnoszenie zarzutów naruszenia prawa materialnego, nie jest skuteczne
w przypadkach, gdy strona chce zakwestionować wadliwe, jej zdaniem, ustalenia stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1611/12). W skardze kasacyjnej można powoływać naruszenia przepisów postępowania stosowanych przez sąd administracyjny oraz uchybienia procedury przed organem administracji publicznej, przy czym stawiając zarzut naruszenia procedury przed organem administracji publicznej, należy zarzut naruszenia prawa przez organ administracji publicznej, powiązać z zarzutem naruszenia prawa przez WSA. Tego zaś w analizowanej sprawie zabrakło.
Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów postępowania zawartych w art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 197 § 1 o.p., których Skarżący upatrywał w wadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy, przy pominięciu okoliczności niezbędnych dla ustalenia zaistnienia przesłanek orzeczenia odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania Spółki.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie nie doszło do jakichkolwiek uchybień, zarówno WSA, jak również organów, a dokonaną analizę stanu faktycznego w niniejszej sprawie, ocenić należy jako rzetelną i wnikliwą. Sąd
I instancji wyczerpująco rozpatrzył zgromadzony materiał dowodowy, a także przedstawił wnikliwą i merytoryczną analizę argumentacji oraz stanu faktycznego w zakresie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli zastosowania przez organy podatkowe art. 187 § 1 o.p., gdyż organy podatkowe ustaliły wszystkie fakty i okoliczności, które były niezbędne dla załatwienia sprawy (art. 122 o.p.). Organy podatkowe mają wprawdzie obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy, tj. stwierdzenia, że stan ten podpada pod hipotezę określonej normy prawnej o charakterze materialnoprawnym. Z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy należy wnosić, że przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, organy administracji I i II instancji, wbrew podniesionym przez autora skargi kasacyjnej zarzutom, w sposób wszechstronny dokonały oceny stanu faktycznego sprawy przy ustalaniu odpowiedzialności Skarżącego na podstawie przepisów art. 116 o.p. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z argumentacją przedstawioną przez DIAS w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że wygaśnięcie wskazywanej kadencji Strony, a następnie mandatu członka zarządu, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzyganej sprawy. Okolicznością bezsporną jest, że Skarżący od chwili powstania Spółki pełnił w niej faktycznie funkcję prezesa zarządu, co potwierdza zebrany w tym zakresie obszerny materiał dowodowy w postaci podpisywanych przez Skarżącego, jako Prezesa
i W. K. jako Członka Zarządu sprawozdania finansowe Spółki za lata 2015 i 2016 (to ostatnie z datą 30.06.2016 r.), dokumenty składane do Drugiego Urzędu Skarbowego w R. (pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji
z 29.01.2015 r.), pisma kierowane do Sądu Rejonowego w R. Wydział
[...] (odpowiedź z 24.04.2017 r. na wezwanie Sądu informująca
o przyczynach braku wykreślenia z KRS Skarżącego), czy informacje uwidocznione we wpisie KRS. W konsekwencji nie można skutecznie powołać się na okoliczność wynikającą z wygaśnięcia mandatu członka zarządu w sytuacji, gdy dana osoba tę faktycznie sprawuje.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wszystkie przytoczone przez autora skargi kasacyjnej zarzuty, okazały się niezasadne.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.
s. Dominik Gajewski s. Sławomir Presnarowicz (spr.) s. Stanisław Bogucki