Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 518/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. K. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 14 lutego 2025 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym.
Przedmiotem kontroli sądowej było postanowienie DIAS utrzymujące w mocy postanowienie wierzyciela w przedmiocie oddalenia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji opartego na treści art. 33 § 2 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 132, z późn. zm., dalej: u.p.e.a.), dotyczącego błędnego określenia w zarządzeniach zabezpieczenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4. Skarżący twierdził, że w zarządzeniach zabezpieczenia powinna być wskazana decyzja z 2 lipca 2024 r., mocą której orzeczono o solidarnej odpowiedzialności skarżącego wraz ze Spółką za jej zobowiązania w podatku od towarów i usług za wskazane miesiące 2020 i 2021 r. Tymczasem w zarządzeniach tych wskazano decyzję z 25 lipca 2024 r. zabezpieczająca na majątku zobowiązanego wykonanie decyzji z 2 lipca 2024 r. Zdaniem Skarżącego przyczyną wadliwości zarządzeń zabezpieczenia była wadliwość decyzji z 25 lipca 2024 r. Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądowym zarzut dotyczący określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku odnosi się do błędu w zakresie przedmiotu postępowania egzekucyjnego. Określenie treści egzekwowanego obowiązku powinno być bardzo wiernym odzwierciedleniem obowiązku wynikającego z decyzji, dokumentu czy z przepisu prawa, w przeciwny wypadku obowiązek wynikający z tytułu nie jest adekwatny do obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa. Owo zniekształcenie przedmiotu postępowania egzekucyjnego może odnosić się zarówno do rodzaju egzekwowanego obowiązku, jak i innych jego parametrów, np. wysokości egzekwowanej należności. W zarzucie podniesionym na podstawie art. 33 § 2 pkt 2a, 2b, 2c zachodzić może rozbieżność między obowiązkiem wskazanym w tytule wykonawczym a rzeczywistym obowiązkiem, który został nałożony na zobowiązanego. Jest to więc niejako istota egzekucji. Przedmiotem egzekucji stać się bowiem może obowiązek, który w żaden sposób nie obciąża danego podmiotu. Oczywiście ta rozbieżność może być całkowita, sprowadzająca się do tego, że tytuł wykonawczy wskazuje zupełnie inny obowiązek niż ten rzeczywiście istniejący bądź ten obowiązek został określony w tytule w sposób zniekształcony do rzeczywistego.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, iż w niniejszej sprawie zabezpieczona w postępowaniu zabezpieczającym należność wynika decyzji z 25 lipca 2024 r. zabezpieczającej na majątku skarżącego wykonanie decyzji nr z 02.07.2024 r. orzekającej o odpowiedzialności solidarnej, jako osoby trzeciej wraz ze spółką P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji, za jej zaległości w podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do czerwca 2020 r., sierpień 2020 r., od października do grudnia 2020 r. oraz styczeń 2021 r. Obie powyższe decyzje w wyniku wniesionych przez skarżącego odwołań są aktualnie przedmiotem rozpatrywania w postępowaniach odwoławczych. Zatem jako podstawę prawną obowiązku podlegającego zabezpieczeniu Wierzyciel wskazał "orzeczenie" - co jest zgodne ze stanem faktycznym, ponieważ w przedmiotowej sprawie obowiązek nie powstał ani z mocy prawa, ani nie wynika z dokumentu o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a., tym samym jego podstawą jest orzeczenie. Podsumowując wskazano, że nie sposób uznać, że doszło do naruszenia w niniejszej sprawie art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a. Odnosząc się do argumentacji skargi WSA wskazał, że wadliwość wskazanej w zarządzeniach zabezpieczenia decyzji z 25 listopada 2024 r. nie może być badana w postępowaniu zainicjowanym zarzutami w postępowaniu zabezpieczającym. Od decyzji tej przysługiwało skarżącemu prawo do wniesienia odwołania, z którego to prawa skarżący skorzystał.