Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu, niemniej sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Na mocy art. 193 p.p.s.a. cytowane przepisy znajdują odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdza istnienia jakichkolwiek przesłanek nieważności postępowania, wyszczególnionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak również tego, że cofnięcie skargi kasacyjnej zmierzałoby do obejścia prawa. W rezultacie cofnięcie skargi kasacyjnej należy uznać za dopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. umorzył postępowanie kasacyjne. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.