Zarzucono w niej naruszenie przepisów postępowania, jednakże nie wykazano wpływu zarzucanego naruszenia tych przepisów na wynik sprawy, jak tego wymaga art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie można naruszyć tylko przepis prawa materialnego. Natomiast naruszenie przepisów postępowania ma znaczenie, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wykazanie tego wpływu jest obowiązkiem skarżącego.
Z powołanych przepisów wynika, że uzasadnienie skargi kasacyjnej jest ważnym jej elementem, gdyż to skarżący wyznacza zakres kontroli, wskazując, które normy prawa i w jaki sposób zostały naruszone. Dlatego wnoszący skargę kasacyjną ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej i szczegółowo je uzasadnić. Obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania jest uprawdopodobnienie istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Dla spełnienia tego wymogu nie wystarczy przytoczenie formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jak wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ, stosując art. 200 § 1 O.p., przed wydaniem decyzji wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Ponadto podkreślono w skardze kasacyjnej, iż w myśl art. 123 § 1 O.p, organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Mimo, że poczyniono obszerne wywody nie wykazano nawet wpływu na wynik sprawy zarzucanego naruszenia art. 123 § 1, art. 200 § 2 O.p. (por. wyrok NSA z 29 października 2025r. sygn. akt III FSK 842/24).
Nie podważono też stanowiska Sądu pierwszej instancji, że zarówno zasada czynnego udziału jak i obowiązek wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się, są ograniczone gdy postępowanie dotyczy zobowiązań podatkowych ustalanych corocznie w niezmiennym stanie faktycznym, co dotyczy podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego prowadzonego na podstawie informacji złożonej przez podatnika. Otóż na podatnikach podatku od nieruchomości i podatku rolnego nałożono obowiązek złożenia organowi podatkowemu informacji sporządzonych na formularzach, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w danym podatku lub o zaistnieniu zmian. Na podstawie informacji organ podatkowy ustala corocznie w decyzji podatek od nieruchomości i podatek rolny na rok podatkowy (art. 6a ust. 6 ustawy o podatku rolnym i art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Oba podatki mają więc charakter roczny i są ustalane w drodze decyzji przez organ podatkowy.
Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwione uznaje zarzuty naruszenia przez WSA przepisów prawa tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 123 § 1 oraz art. 200 § 2 O.p.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
SNSA Dominik Gajewski SNSA Jacek Pruszyński SNSA Tomasz Kolanowski