Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 260/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "WSA", "Sąd I instancji") oddalił skargi R.W. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Strona") na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: "SKO") z dnia 25 stycznia 2024 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2021-2023.
Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżąca zaskarżyła go
w całości i żądając przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie, wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Jednocześnie wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci opisu i oszacowania wartości nieruchomości objętej księgą wieczystą [...].
Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), w związku z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, art. 122, art. 124, art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 z późn. zm., dalej: "o.p."), poprzez oddalenie skarg wskutek wadliwie przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli działalności administracji publicznej i pominięcie uchybień procesowych Organów obu instancji, mających wpływ na treść wydanych decyzji, zaniechanie przez WSA rozpoznania wszystkich zarzutów Skarżącej podniesionych w skardze,
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122 o.p. w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 o.p., poprzez oddalenie skarg i akceptację błędnego ustalenia Organów, że prawidłowe jest obciążenie Skarżącej wyższą stawką podatku od posiadanej nieruchomości, ze względu na potencjalną możliwość wykorzystania jej w ramach działalności gospodarczej;
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 191, art. 187 § 1 i art. 122 o.p. oraz art. 210 § 1 pkt 6 o.p., poprzez oddalenie skargi wskutek błędnego przyjęcia, że Organy prawidłowo uznały, iż zasadne jest zastosowanie stawki podatku wynikającej z uchwały Rady Miasta [...] z dnia 16 września 2020 r., z dnia 6 października 2021 r., z dnia 26 października 2022 r., podczas gdy WSA powinien uchylić decyzje, gdyż wnioski Organów wynikały z dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prowadzącej do niezasadnego uznania, że lokal będący w stanie deweloperskim, a ponadto stanowiący samowolę budowlaną jest i potencjalnie może być wykorzystywany do wykonywania działalności gospodarczej Spółki;
4. art. 151 p.p.s.a., poprzez jego zastosowanie, a tym samym oddalenie skarg w sytuacji istnienia podstaw do ich uwzględnienia z uwagi na naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 70 z późn. zm., dalej jako: "u.p.o.l. ");
5. art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a., przez pominięcie w uzasadnieniu orzeczenia odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze.
W granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. niewłaściwe zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez przyjęcie, że nieruchomość należąca do Skarżącej jest budynkiem związanym z prowadzoną przez Skarżącą działalnością gospodarczą, czego efektem stało się także nieuprawnione zaakceptowanie, w ramach kontroli legalności zaskarżonych decyzji, podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości za 2021 r., 2022 r. i 2023 r.
SKO nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna ma charakter szczególnie sformalizowanego środka odwoławczego. W myśl art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna między innymi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Unormowania art. 174 p.p.s.a. wskazują, iż skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.