Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany zarzutami skargi kasacyjnej stwierdził, że brak jest podstaw do twierdzenia, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. gdyż pominął zarzuty skarżącego, w szczególności odnoszące się do zastosowania art. 18i § 7 u.p.e.a.
Zgodnie z tym ostatnio wymienionym przepisem, jeżeli okoliczność, na której oparto sprzeciw, jest lub była przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w decyzji, postanowieniu lub innym orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego sprzeciwu.
Jak wynika ze stanu sprawy – sprzeciw z 5 maja 2021 r. został uznany za niedopuszczalny – postanowieniem NUS P. – [...] z 22 lutego 2024 r. W jego uzasadnieniu wskazano, że w związku z dokonanymi przez skarżącego wpłatami zostały wydane postanowienia z 9.11.2021 r. i 10.12.2021 r. o sposobie ich zaliczenia na poczet zobowiązań podatkowych o wcześniejszych terminach płatności. Postanowienia te zaskarżone zostały do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu, a na wydane przez niego postanowienia złożono skargi do sądu. Ponadto na postanowienie o zaliczeniu wpłat z 8.12.2020 r. nr 3022-7010.39784928/2020 i 28.01.2021 r. nr 3022-1609520/2021 nie wniesiono zażalenia. Natomiast postanowienia z 8.11.2022 r. nr 3022-7010.34669718/2022 i nr 3022-7010.34669752/2022 zostały uchylone przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu i rozpatrywane w odrębnym postępowaniu.
Z powyższego wynika, że okoliczności, na których oparto sprzeciw, stanowiły przedmiot odrębnych postępowań w sprawie zaliczenia dokonanych wpłat. Dokonane wpłaty nie zostały zaliczone jako wpłaty na zobowiązanie za wskazany okres rozliczeniowy, a na poczet ciążących zobowiązań podatkowych z wcześniejszym terminem płatności. Przedmiotowe zobowiązania podatkowe na dzień dokonania zaliczenia były nieprzedawnione i wymagalne.
Taki stan sprawy przedstawiony w postanowieniu NUS P. – [...] z 22 lutego 2024 r. spowodował uznanie sprzeciwu skarżącego za niedopuszczalny. W konsekwencji, wobec treści art. 18 § 13 u.p.e.a. stanowiącego że zażalenie przysługuje jedynie na postanowienie o odmowie uwzględnienie sprzeciwu, uznać należało, że nie przysługuje on na uznanie sprzeciwu za niedopuszczalny.
Motywy podjętych rozstrzygnięć zarówno przez organy oraz Sąd pierwszej instancji są jasne i nie zostały zakwestionowane w skardze kasacyjnej odpowiednimi zarzutami. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę nie miał obowiązku powtarzać argumentacji organów. Treść uzasadnienia wskazuje, że zaakceptował argumentację organów orzekających w tej sprawę. Nie został tym samym naruszony art. 141 § 4 p.p.s.a.
Skoro na postanowienie o uznaniu sprzeciwu za niedopuszczalny zażalenie nie przysługuje, to również zarzut naruszenia art. 127 § 1 k.p.a. nie jest zasadny. Ponadto wymieniony przepis odnosi się do odwołań od decyzji.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.
sędzia NSA Tomasz Kolanowski sędzia NSA Paweł Borszowski sędzia NSA Wojciech Stachurski