Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 10 października 2025 r. sygn. akt III SA/Wa 1121/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi J. S. (dalej jako: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej
w Warszawie w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od zaległości podatkowych oraz umorzenia postępowania podatkowego, w punkcie 1 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] w części dotyczącej odmowy umorzenia odsetek od zaległości podatkowych oraz w punkcie 2 oddalił skargę w pozostałej części.
Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.").
Wymieniony wyrok oraz pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu publikowane są na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając ten wyrok w w zakresie pkt 1 tj. w części uchylającej decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 3 marca 2025 r., nr 1401-IEW4.4261.44.2024.9.AK oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z 17 lipca 2024 r. i wnosząc o:
1) uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części oraz oddalenie skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w całości w razie uznania sprawy za dostatecznie wyjaśnioną; 2) ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.
o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w tej części; 3) zasądzenie na rzecz organu od Skarżącego zwrotu kosztów postępowania,
w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie pełnomocnik organu zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 133 § 1, art. 135 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. art. 122, art. 121 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej: "O.p.") w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 O.p., poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, wskutek błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i błędnego uznania, że organy podatkowe obu instancji nie dokonały w należyty sposób oceny okoliczności faktycznych sprawy w kontekście zaistnienia przesłanek "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego" poprzez nieuwzględnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i właściwej wykładni przesłanek, od których uzależnione jest zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 67a § 1 pkt 3 O.p., podczas gdy dokonana przez organy podatkowe wykładnia przepisu art. 67a § 1 pkt 3 O.p. była poprawna, ocena zgromadzonego materiału dowodowego mieściła się granicach swobody oceny dowodów i pozwalała na stwierdzenie, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do umorzenia zaległości, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przez co zaskarżona decyzja odpowiada wymogom stawianym przez przepisy O.p., co z kolei powinno skutkować oddaleniem przez Sąd wniesionej skargi w całości;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. art. 122, art. 121 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, wskutek błędnego przyjęcia przez Sąd, że organy niedostatecznie wykazały brak zaistnienia przesłanek określonych w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. co uniemożliwiało umorzenie zaległości podatkowej, a przez to przekroczenie przez Sąd granic kontroli legalności decyzji wydanej w ramach uznania administracyjnego, co skutkowało niezastosowaniem przez Sąd art. 151 p.p.s.a. w stanie faktycznym uzasadniającym oddalenie wniesionej skargi;
3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 133 § 1, art. 135 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. art. 122, art. 121 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 O.p., poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu
pierwszej instancji, wskutek błędnego uznania przez Sąd, że brak przedłożenia organom podatkowym przez Skarżącego stosownych dowodów dokumentujących jego sytuację zdrowotną oraz finansową nie ma znaczenia w sprawie, podczas gdy składając wniosek o umorzenie zaległości podatkowych to podatnik powinien go uzasadnić i to w jego interesie leży podanie do wiadomości organów wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dopilnowanie ich utrwalenia w dokumentach, a zatem to Skarżący zobowiązany był do przedstawienia sytuacji życiowej, finansowej oraz majątkowej
i dostarczenia wszelkich informacji i dowodów dotyczących sytuacji życiowej oraz wydatków jego i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie;
4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 133 § 1, art. 135 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. art. 122, art. 121 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu
pierwszej instancji, wskutek błędnego przyjęcia przez Sąd, że organy nie rozważyły kwestii możliwości wywiązywania się Skarżącego ze swojego zobowiązania oraz nie dokonały analizy co w rozpoznawanej sprawie byłoby korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego - dochodzenie należności czy tez zastosowanie ulgi, podczas gdy organy obu instancji rozpatrzyły prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy pod kątem istnienia w sprawie obu przesłanek umorzenia wskazanych w art. 67a § 1 O.p. tj. "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego" także w zakresie wskazanym przez Sąd.
Skarżący w odpowiedzi na skargę kasacyjną podał, że kwota zaległości jest już dawno spłacona. Strona oświadczyła, że razem z żoną żyją w niedostatku i nie mają z czego wykupić recept. Nie są też w stanie podjąć żadnej pracy zarobkowej ze względu na stan zdrowia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego, jak również nie stwierdzono podstaw do zastosowania art. 189 p.p.s.a., co oznacza, że proces rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej podlegał zasadzie związania granicami skargi kasacyjnej.