Wyrok NSA z dnia 23 marca 2026, sygn. III FSK 272/26

W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że warunkiem wstrzymania decyzji jest spełnienie jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. wykazanie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej Skarżącej. W sytuacji, gdy chodzi o akt administracyjny rodzący obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem wnioskodawcy, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na jego trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Rolą wnoszącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Analizując wniosek Skarżącej zawarty w skardze kasacyjnej, należy zauważyć, że stanowi w zasadzie powtórzenie wniosku, jaki zamieściła w treści skargi. Z ponownego wniosku złożonego przez Skarżącą w niniejszej sprawie nie wynikają żadne nowe okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Zatem Skarżąca po raz kolejny sformułowała wniosek, który nie zawiera, żadnych konkretnych informacji i dowodów na podstawie, których można by było uznać, że wykonanie decyzji spowoduje po stronie skarżącej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Tymczasem, co powyżej już wyjaśniono, to na wnioskodawcy, domagającym się wstrzymania wykonania aktu, spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował jego sytuację finansową i majątkową, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Skarżąca miała więc obowiązek przedstawić konkretne, zmienione okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania decyzji organu pierwszej i drugiej instancji, a także twierdzenia te poprzeć stosowną dokumentacją.

Stwierdzić więc należy, że Skarżąca nie wykazała wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji organów podatkowych.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 4 w związku z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.