Wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2026, sygn. III FSK 273/26

Natomiast Skarżący w złożonym wniosku tego nie uczynił, zatem Sąd nie miał podstaw, by udzielić mu ochrony tymczasowej. Odnosząc się do kwestii konieczności zapłaty nienależnego w ocenie Skarżącego podatku, sąd wskazał, że świadczenie pieniężne jest ze swej natury odwracalne, podlega zwrotowi na podstawie odrębnych przepisów i nie wiąże się z nim co do zasady nieodwracalny uszczerbek o charakterze majątkowym. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Skarżący nie wykazał ziszczenia się ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, co uniemożliwiło sądowi odniesienie się do przesłanek zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a., jak również wykluczyło możliwość udzielenia ochrony tymczasowej w niniejszym postępowaniu.

Uzasadniając obecnie rozpatrywany wniosek Skarżący lakonicznie wskazał, że wykonanie decyzji na etapie trwania postępowania sądowoadministracyjnego będzie skutkowało wszczęciem lub kontynuacją egzekucji administracyjnej przeciwko Skarżącemu i w praktyce doprowadzi do przymusowego zaspokojenia należności z jego majątku prywatnego. Skarżący wskazał, że kwota wynikająca z decyzji jest istotna w relacji do sytuacji majątkowej Skarżącego i jej egzekucja spowoduje realne, nieproporcjonalne obciążenie ekonomiczne, pozbawiając Skarżącego środków na bieżące utrzymanie, a jej wykonywanie doprowadzi do destabilizacji jego sytuacji życiowej i finansowej. Wskazał, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Podkreślił przy tym, że kwestionuje przesłanki odpowiedzialności z art. 116 O.p. Wniosek ten nie został poparty żadnymi dokumentami źródłowymi, obrazującymi sytuację finansową, czy majątkową Skarżącego.

W tej sytuacji, Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do odstąpienia na etapie postępowania kasacyjnego od oceny wyrażonej wcześniej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Podobnie jak w złożonym wcześniej wniosku, nie przedstawiono żadnych dokumentów źródłowych o sytuacji majątkowej i finansowej Skarżącego, które pozwoliłyby zweryfikować wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Podkreślić przy tym należy, że to na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował jej sytuację finansową i majątkową, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Obowiązkiem Skarżącego było więc przedstawienie konkretnych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania decyzji, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. Natomiast, nieprzedstawienie rzeczywistego obrazu, konkretnego niebezpieczeństwa znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków dla strony, skutkuje uznaniem, że Skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Wbrew temu co podnosi Skarżący, sama wysokość określonego w tej sprawie zobowiązania nie świadczy automatycznie o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto, faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo bowiem wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.

Uzasadnieniem do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą być też argumenty dotyczące podstaw prawnych jej wydania i prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Sąd administracyjny, rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (por. uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji