Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 22 października 2024 r., sygn. akt I SA/Łd 477/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 7 maja 2024 r., nr SKO.4140.33.2024 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a".
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł Z. W. zaskarżając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej: "u.p.g.k.") poprzez błędną wykładnię art. 21 u.p.g.k., polegającą na przyjęciu, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają charakter bezwzględnie wiążący dla organów podatkowych przy ustalaniu stawki i podstawy opodatkowania, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisu nakazuje przyjąć, że w wyjątkowych przypadkach, w szczególności w postępowaniu podatkowym, należy zbadać czy stan rzeczywisty odpowiada stanowi ujawnionemu w ewidencji gruntów i budynków,
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 70 ze zm.) – dalej jako: "u.p.o.l" poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że grunt, co do którego nałożono obowiązek rekultywacji na podmiot uprzednio dokonujący wydobycia, zajęty jest na prowadzenie działalności gospodarczej, co faktycznie obciąża obecnego właściciela nieruchomości, który nigdy na tym gruncie nie prowadził działalności gospodarczej, w tym wydobycia kruszywa;
II. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.) - dalej jako "o.p." przez brak podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i ustalenia kluczowych – w świetle doniosłych przepisów prawa materialnego - okoliczności, tj. czy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków zgodne są z rzeczywistym stanem nieruchomości, w szczególności czy w 2023 r. sporna nieruchomość była wykorzystywana w prowadzeniu działalności gospodarczej i w jaki sposób; a jeżeli tak — jaki podmiot wykorzystywał tę nieruchomość do prowadzenia na niej działalności gospodarczej,
4. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w zw. z art. 16 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 271 pkt 1 p.p.s.a. poprzez wydanie przez WSA wyroku w składzie dwóch sędziów i asesora sądowego, podczas gdy skład w jakim winien występować sąd administracyjny rozpoznający sprawę na rozprawie bezsprzecznie wskazuje na skład trzech sędziów.
Zarzucając powyższe, skarżący wniósł o:
1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi,
2. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a.
3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy zaakcentować, że Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2015 r., II OSK 909/14, dostępny, podobnie jak pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w ramach niniejszego uzasadnienia na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2014 r., II GSK 1253/13). Nie ma on kompetencji do konkretyzowania czy uzupełniania zarzutów kasacyjnych, bądź ich uzasadnienia, a brak konkretnego i popartego stosowną argumentacją zakwestionowania stanowiska wyrażonego w danej kwestii przez wojewódzki sąd administracyjny powoduje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem sądu pierwszej instancji w danym zakresie i niemożność zbadania jego zasadności (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2015 r., II FSK 3171/12; z 6 grudnia 2012 r., II OSK 1426/11).