Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 8 lipca 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 207/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę S.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 16 grudnia 2022 r., nr 1201-IEW-1.4123.30.2022.14 w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku VAT za grudzień 2016 r., styczeń – grudzień 2017 r. oraz styczeń 2018 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a."
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł S.S. zaskarżając wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. przez oparcie się przez Sąd I Instancji na stanie faktycznym, który nie został wyjaśniony przez organy podatkowe w sposób pełny, tj. z naruszeniem:
a) art. 210 § 1 ust. 4, 5 i 6 oraz § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) – dalej jako: "o.p." poprzez ustalenie przez Sąd I instancji, iż wydane decyzje przez organy podatkowe zawierały stosowne uzasadnienie w sytuacji, w której opatrzone były brakiem stosownego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w związku z przepisami art. 54 § 1 ust. 3 i 7 o.p. przejawiającym się brakiem przedstawienia jasnych reguł obliczania odsetek od zaległości, których obowiązek zapłaty został na skarżącego przeniesiony w postępowaniu o odpowiedzialności podatkowej, a tym samym obciążenie go odpowiedzialnością za zobowiązania uboczne pomimo ustawowego zawieszenia biegu naliczania odsetek w przypadkach określonych w przepisach art. 54 § 1 ust. 3 i 7 o.p.,
b) art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 o.p. poprzez uznanie przez Sąd I instancji, iż postępowania podatkowe były prowadzone przez organ podatkowy w sposób budzący zaufanie, w sytuacji w której doszło do nierozstrzygnięcia przez organ podatkowy wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony skarżącej pomimo braku jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, zwłaszcza w kontekście określenia faktu prowadzenia w stosunku do Spółki kontroli skarbowej zapoczątkowanej wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania, która zakończyła się wydaniem decyzji wymiarowych z przekroczeniem terminów 3 miesięcy, skutkujących brakiem podstaw do naliczania odsetek za zwłokę,
c) art. 122 o.p. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, tj. poprzez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z przedmiotową sprawą w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ujęciu w wysokości zobowiązania do zwrotu przez wspólnika Spółki zobowiązań podatkowych Spółki przypadających za październik, listopad, grudzień 2017 r. oraz styczeń 2018 r. tj. nadwyżek podatku naliczonego nad należnym w sytuacji, w której Spółka nie otrzymała zwrotu podatku, a tym samym nie doszło do jej przysporzenia, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, iż skarżący - jako osoba trzecia - nie może zostać obciążony nieistniejącym zobowiązaniem podatkowym w tym należnościami ubocznymi i ewentualnymi kosztami postępowania egzekucyjnego, zwłaszcza w czasie kiedy w Spółce wszczęte zostało postępowanie kontrolne prowadzone przez niezidentyfikowany w treści decyzji czas skutkujące wydaniem decyzji wymiarowych, a które to postępowanie trwało dłużej niż 3 miesiące co w konsekwencji skutkuje brakiem podstaw do naliczania odsetek za zwłokę w rozumieniu przepisów art 54 § 1 ust 3 i 7 o.p.,
2. art 133 § 1, art 134 § 1, art 145 § 1 pkt 1 lit c) i art 151 p.p.s.a. przez oparcie się przez Sąd I Instancji na stanie faktycznym, który nie został wyjaśniony przez organy podatkowe w sposób pełny, tj. z naruszeniem art. 115 § 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż Spółka jako podmiot solidarnie zobowiązany tj. P. spółka jawna z siedzibą w N., który powinien być uczestnikiem postępowania w rozumieniu art. 133 § 1 i 2 o.p. nie powinien być uważany jako uczestnik postępowania w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności osoby trzeciej pomimo wskazania w treści sentencji decyzji o odpowiedzialności osób trzecich, solidarnie zobowiązanego tj. P. spółka jawna z siedzibą w N., oraz pomimo przesądzenia o konieczności uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym podmiotów ponoszących odpowiedzialność solidarną, (a zatem po ich stronie zachodzić będzie współuczestnictwo materialne) w sytuacji, w której w stosunku do Spółki nie zostało w sposób formalny wszczęte postępowanie podatkowe.