Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wniosek Skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji nie został uzasadniony. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, Skarżący nie przedłożył również żadnych dokumentów, które dotyczyłyby okoliczności istotnych dla rozpatrzenia wniosku. Ponadto Sąd podkreślił, że nie przedłożono zeznań podatkowych, wyciągów z rachunków bankowych, umów których Skarżący jest stroną, ani nie wskazano nawet, aby Skarżący pozostawał zadłużony, co mogłoby świadczyć o jego trudnej sytuacji materialnej. W związku z tym Sąd pierwszej instancji z treści wniosku nie był w stanie wywnioskować, na czym miałoby polegać zaistnienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji to strona skarżąca jest zobligowana do wnikliwego przedstawienia argumentów i załączenia materiałów pozwalających Sądowi zastosowanie instytucji z art. 61 § 3 p.p.s.a.
W treści skargi kasacyjnej nie znajduje się bezpośrednio sformułowane uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący tylko lakonicznie wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż pozostali działacze spółki działali na jej szkodę i wprost wytransferowali poza wiedzą i wolą Skarżącego znaczne środki finansowe ze spółki.
W tej sytuacji, Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do odstąpienia na etapie postępowania kasacyjnego od oceny wyrażonej wcześniej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Podobnie jak w złożonym wcześniej wniosku, nie przedstawiono żadnych dokumentów źródłowych o sytuacji majątkowej i finansowej Skarżącego, które pozwoliłyby zweryfikować wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Podkreślić przy tym należy, że to na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował jej sytuację finansową i majątkową, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Obowiązkiem Skarżącego było więc przedstawienie konkretnych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania decyzji, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. Natomiast, nieprzedstawienie rzeczywistego obrazu, konkretnego niebezpieczeństwa znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków dla strony, skutkuje uznaniem, że Skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.