Wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2025, sygn. III FSK 345/24

Sygnatura: III FSK 345/24
Data orzeczenia: 11 czerwca 2025
Sąd: Naczelny Sąd Administracyjny (NSA)
Status: Prawomocne
Podatnik: spółka cywilna

Streszczenie

Małżonkowie prowadzący spółkę cywilną nabyli w 2018 r., na podstawie aktu notarialnego, lokal mieszkalny oraz udział we własności lokalu niemieszkalnego będącego częścią hali garażowej (miejsce postojowe). W 2019 r. ich udział w hali garażowej został opodatkowany podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki przewidzianej dla budynków (lub ich części) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżący odwoływali się od tej decyzji podatkowej, argumentując, że do ich nieruchomości nie powinna być stosowana wyższa stawka. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu oraz następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu utrzymały decyzję o opodatkowaniu wyższą stawką. Organy te nie zbadały jednak, czy w 2019 r.…

miejsce postojowe faktycznie służyło prowadzonej działalności gospodarczej Skarżących. Skarżący kwestionowali zasadność zastosowania wobec ich udziału w hali garażowej (miejsca postojowego) stawki podatku od nieruchomości przeznaczonej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zarzucali organom podatkowym i Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu błędną interpretację przepisów prawa materialnego (m.in. art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Twierdzili, że samo posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę (nich samych) nie jest wystarczające do zastosowania wyższej stawki; konieczne jest wykazanie faktycznego związku tej konkretnej nieruchomości (miejsca postojowego) z działalnością gospodarczą w 2019 r. Domagali się uchylenia decyzji i wyroku WSA oraz ponownego rozpoznania sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną Skarżących za zasadną. Stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny popełnił błąd prawny, przyjmując, że dla zastosowania wyższej stawki podatkowej wystarcza samo posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę. NSA podkreślił, że kluczowe jest udowodnienie faktycznego związku nieruchomości (lub jej części) z prowadzeniem działalności gospodarczej w danym okresie rozliczeniowym (2019 r.). Ponieważ organy podatkowe nie przeprowadziły stosownych ustaleń w tym zakresie, a WSA nie zweryfikował tego zaniedbania, NSA uchylił zaskarżony wyrok WSA z 30 listopada 2023 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten sam sąd, nakazując zbadanie okoliczności faktycznych dotyczących ewentualnego związania miejsca postojowego z działalnością gospodarczą Skarżących w 2019 r.

jeszcze 214 słów

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Krzysztof Przasnyski, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Malinowska, po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. W. i J.W.(1) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Po 206/20 w sprawie ze skargi J. W. i J.W.(1) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 30 grudnia 2019 r., nr SKO.F.406.659.2019 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz J. W. i J.W.(1) solidarnie kwotę 487 (słownie: czterysta osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z 30 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Po 206/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA", "sąd I instancji") oddalił skargę J. W. i J. W.(1) (dalej: "Skarżący", "Strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu (dalej: "SKO", "Kolegium", "Organ") z dnia 30 grudnia 2019 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r.

Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku Skarżący, domagając się rozpoznania sprawy na rozprawie, zaskarżyli go w całości i wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi Skarżący zarzucili, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwą wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie, tj.:

1. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach

i opłatach lokalnych (Dz.U. 1991 nr 9 poz. 31 ze zm.; dalej: "u.p.o.l."),

w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w przyjęciu, że wysokość stawki podatku od nieruchomości nie zależy wyłącznie od funkcji danej części budynku w rozumieniu przepisów prawa budowlanego,

a uzależniona jest również od posiadania statusu nieruchomości przez daną część budynku;

2. art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w przyjęciu dla obiektu budowlanego określanego mianem budynku, w całości zaliczonego do kategorii (...) - pozostałe budynki mieszkalne (w wypisie z kartoteki budynków: główna funkcja budynku - budynek o trzech i więcej mieszkaniach; inne funkcje budynku - brak) niewłaściwej stawki podatku z art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. e);

3. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się tym, że pominięto drugą część przepisu, który stanowi, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., należy rozpatrywać łącznie z zastrzeżeniami zawartymi w ust. 2a; z ust. 2a u.p.o.l. wynika, że nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami do gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej;

II. przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 3 p.p.s.a., ponieważ Sąd I instancji na wniosek Strony nie przeprowadził dowodów uzupełniających z dokumentów, co jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, które mogą umożliwić dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Organ nie skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na powyższą skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna

z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.

W rozpatrywanej sprawie, istota sporu sprowadza się do prawidłowości opodatkowania części nieruchomości w roku 2019 podatkiem od nieruchomości. Zdaniem Skarżących, WSA dokonał niewłaściwej kontroli decyzji organów podatkowych, przyjmując do opodatkowania udział w hali garażowej (miejsce postojowe) stawką podatku od nieruchomości, jak od budynków lub ich części związanych z działalnością gospodarczą.

Naczelny Sąd Administracyjny za usprawiedliwiony uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów prawa materialnego tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Stosownie do postanowień art. 1a ust. 1 pkt 3 za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy należy uznać grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) tej ustawy, najwyższą stawkę podatku od nieruchomości stosuje się między innymi dla powierzchni budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., kluczowe znaczenie ma fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, co tym samym stanowi podstawę do opodatkowania garażu stawką dla "budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej".

Z aktu notarialnego z dnia 28 sierpnia 2018 r. wynika, że Skarżący (małżonkowie) działający jako wspólnicy spółki cywilnej pod firmą J. spółka cywilna, będący przedsiębiorcami prowadzącymi działalność gospodarczą, nabyli lokal mieszkalny oraz udział we własności lokalu niemieszkalnego – hali garażowej. Współwłaścicielami opisanych wyżej nieruchomości w 2018 r., w tym lokalu niemieszkalnego (hali garażowej), nie stała się spółka cywilna "(...)", lecz Skarżący (małżonkowie) J. (1) i J. W. W tej sytuacji niezbędne było ustalenie, czy w 2019 r. opisywany wyżej lokal niemieszkalny (część hali garażowej – miejsce postojowe), w jakikolwiek sposób był związany z prowadzeniem przez Skarżących lub inny podmiot, działalności gospodarczej. Na przykład, czy w 2019 r. na miejscu postojowym tejże hali garażowej były parkowane pojazdy związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy sporna część nieruchomości została wprowadzona do ewidencji środków trwałych firmy Skarżących lub innego podmiotu, czy wydatki dotyczące tego lokalu, Skarżący lub inny podmiot wliczali do kosztów prowadzonej działalności gospodarczej. Przywołane przykładowe okoliczności, mogłyby dowodzić o związaniu wyżej opisanego lokal niemieszkalnego (część hali garażowej – miejsca postojowego), z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz jego przyjęciem w 2019 r. do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, stawką jak od działalności gospodarczej. Ustaleń w tym zakresie organy podatkowe nie przeprowadziły, co uszło również uwadze WSA, który dokonywał kontroli zaskarżonych decyzji podatkowych.

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny za przedwczesne uznaje ustosunkowywanie się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 185 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.

s. Krzysztof Przasnyski s. Paweł Borszowski s. Sławomir Presnarowicz (spr.)

jeszcze 684 słowa

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo