Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W badanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że z punktu widzenia istoty rozpoznawanej sprawy konieczne staje się w pierwszej kolejności odniesienie do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 19 pkt 1 lit. a u.p.o.l. w zw. z art. 20 ust. 1-2 u.p.o.l. w zw. z pkt 3 Obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 28 lipca 2022 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2023 w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.o.l. i art. 2a u.p.o.l. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził błędnej wykładni wymienionych regulacji. Trzeba przy tym nadmienić, że ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera art. 2a, który został wymieniony w tym zarzucie.
Uwzględniając sposób sformułowania tego zarzutu należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy może wprowadzić opłatę targową. Opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b. Regulacja ta stanowi podstawę do wprowadzenia opłaty targowej. Jednocześnie godzi się podkreślić, że po pierwsze jest to ustawowo zagwarantowana kompetencja rady gminy, zaś po drugie, jej realizacja polega na wprowadzeniu opłaty targowej, którą pobiera się od określonych podmiotów w tym osób prawnych, które dokonują sprzedaży na targowiskach. Dokonywanie czynności sprzedaży na targowiskach jest decydującym momentem o zaistnieniu przedmiotu opłaty targowej. Ustawodawca doprecyzował więc obowiązek poboru opłaty targowej poprzez odniesienie się do pojęcia targowiska. Ustalając zatem wykładnię art. 15 ust. 1 u.p.o.l. trzeba uwzględnić także pojęcia targowiska, którego definicję legalną wprowadził normodawca w art. 15 ust. 2 u.p.o.l. Targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż. Przy czym w art. 15 ust. 2b u.p.o.l. wymieniono sytuacje, gdzie sprzedaż nie podlega opłacie targowej, tj. sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich częściach.
Sformułowanie szerokiej zakresowo definicji legalnej targowiska powoduje konsekwencje co do zaistnienia obowiązku poboru tej opłaty. Dokonanie czynności sprzedaży w tym miejscu, które jest tak kwalifikowane, a zatem jak targowisko, powoduje obowiązek poboru tej opłaty.
Kompetencja rady gminy w zakresie opłaty targowej została także zawarta w art. 19 pkt 1 lit. a u.p.o.l., zgodnie z którym rada gminy określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłat określonych w ustawie, z tym że stawka opłaty targowej nie może przekroczyć dziennie określonej kwoty, która dla 2023 r. wynosiła 953,38 zł.
Rozwiązanie to pozwala zatem stwierdzić, że ustawodawca wprowadził kompetencję rady gminy do określenia zasad ustalania, poboru terminów płatności i stawek opłat, wskazując również górną granicę. W ramach tak ustawowo wyrażonej kompetencji organ stanowiący określił wysokość dziennej stawki opłaty targowej. W uchwale Rady Miejskiej W. z dnia 26 października 2022 r. nr [...] w sprawie wprowadzenia opłaty targowej oraz określenia wysokości stawek opłaty targowej na terenie Gminy W. w roku 2023 (dalej: "Uchwała") ustalono w § 1 ust. 2 lit. f) stawkę dzienną opłaty targowej w okresie od dnia 1 sierpnia do dnia 31 sierpnia 2023 r., z zastrzeżeniem ust. 5, za stoisko o powierzchni powyżej 100 m² w wysokości 540,00 zł. Określenie zatem wysokości stawki dziennej opłaty targowej dotyczy czynności sprzedaży dokonywanej na targowisku i odniesione równocześnie do tej czynności realizowanej na stoisku o danej powierzchni, t.j. w tym przypadku o powierzchni powyżej 100 m². Nie sposób zatem podzielić prezentowanego przez Skarżącą sposobu wykładni, zgodnie z którym, należy określoną dzienną stawkę opłaty targowej odnosić wyłącznie do konkretnego podatnika, bez uwzględnienia kontekstu przedmiotowego, t.j. czynności sprzedaży dokonywanej na targowisku z wyznaczoną powierzchnią stoiska, czyli w tym przypadku za stoisko o powierzchni powyżej 100 m². Przyjęcie bowiem sposobu wykładni wymienionych regulacji zaprezentowanej przez Skarżącą byłoby niezgodne z istotą unormowania opłaty targowej, gdzie ustawodawca jednoznacznie wskazuje na dokonywanie czynności sprzedaży na targowisku.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko tego Sądu zawarte w wyroku z 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 193/24, gdzie stwierdzono, że analiza zapisów ustawy podatkowej wskazuje, że maksymalną stawkę opłaty targowej, o której mowa w art. 19 pkt 1 lit. a u.p.o.l. należy odnosić do podmiotu dokonującego sprzedaży na danym targowisku położonym na terenie gminy. Zapisy ustawy wskazują bowiem, że opłatę targową pobiera się od podmiotów dokonujących sprzedaży na targowiskach (osób fizycznych lub osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej). Przedmiot opłaty został zakreślony jako sprzedaż na targowiskach. Użycie liczby mnogiej przy określeniu "na targowiskach" w art. 15 ust. 1 u.p.o.l., nie oznacza, że chodzi o "kompleksową" opłatę od wszystkich targowisk położonych w gminie, a wynika wyłącznie z faktu odniesienia do katalogu podmiotów dokonujących sprzedaży tj. osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej. W ustawie nie przewidziano ani nie zakładano możliwości określenia zbiorczego, łącznego mechanizmu rozliczania opłaty targowej na terenie całej gminy, gdzie opłata taka została wprowadzona.
Naczelny Sąd Administracyjny zaaprobował więc stanowisko WSA, dotyczące charakteru maksymalnej stawki opłaty targowej.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał także za chybione pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego. Nie zasługuje więc na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP w zw. z art. 19 pkt 1 lit. a u.p.o.l., gdyż zaprezentowane w niniejszej sprawie ujęcie maksymalnej stawki opłaty targowej nie prowadzi do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Jest to bowiem konsekwencją sposobu, w jaki ustawodawca wyposażył radę gminy w kompetencję do określenia wysokości stawki opłaty targowej, a także ustawowego sformułowania przedmiotu odnoszącego się do tej daniny, jak również kompetencji do różnicowania wysokości tej stawki. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko tego Sądu wyrażone w wyroku z 27 lipca 2017 r., sygn. akt II FSK 1235/17, gdzie stwierdzono, że gminy mają swobodę ustalania obciążeń podatkowych i mogą realizować własną politykę lokalną w tym zakresie, w tym poprzez różnicowanie obciążeń podatkowych. W rezultacie jak przyjął NSA w wyroku 27 lipca 2017 r., sygn. akt II FSK 1235/17, uprawnienie gminy do określania, a tym samym różnicowania stawek opłaty dla poszczególnych targowisk, w granicach zakreślonych w art. 19 ust. 1 lit. a, jest przejawem umożliwienia jednostce samorządu terytorialnego, jaką jest gmina – wpływania, przez kształtowanie pożądanej w danym czasie miejscowej polityki podatkowej, na lokalną gospodarkę, zapewniając swobodę w reagowaniu na bieżące potrzeby zbiorowe lokalnej społeczności.
W rezultacie nie sposób podzielić także zarzutu naruszenia art. 217 i art. 168 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie. Trafnie stwierdził sąd pierwszej instancji, że Uchwała nie pozostaje w sprzeczności z regulacjami ustawowymi.
Naczelny Sąd Administracyjny nie może również uznać zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 2a O.p. i art. 11 p.p. poprzez ich błędną wykładnię a w konsekwencji ich niezastosowanie, skutkujące uznaniem, że w sprawie nie zachodzi konieczność rozstrzygnięcia wątpliwości interpretacyjnych co do treści przepisów prawa podatkowego, tj. art. 19 pkt 1 lit. a u.p.o.l. na korzyść podatnika/przedsiębiorcy. Trzeba zauważyć, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśniono, że wyrażona w art. 2a O.p. zasada in dubio pro tributario jest jedną z dyrektyw wykładni prawa i ma zastosowanie wtedy, gdy interpretacja przepisu prawa przy zastosowaniu wszystkich jej kontekstów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów (por. wyrok Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 marca 2023 r., III FSK 1373/22). Taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie.
Nie sposób podzielić także zarzutu dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez sporządzenie niewłaściwego i niepełnego uzasadnienia wyroku. Odnosząc się do tego zarzutu godzi się nadmienić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym "zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.)" – wyrok NSA z 14 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 2040/22. Uwzględniając więc sposób rozumienia art. 141 § 4 p.p.s.a., jako podstawy zarzutu, trzeba zauważyć, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada wymienionej regulacji, zawiera bowiem zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni poddaje się kontroli instancyjnej.
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
sędzia NSA Tomasz Kolanowski sędzia NSA Bogusław Woźniak sędzia del. WSA Anna Sokołowska