Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 2047/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA) po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. K. (dalej: Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 28 grudnia 2023 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2018 r. i 2019 r. – uchylił zaskarżoną decyzję.
Skargę kasacyjną wniósł Dyrektor IAS. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej: O.p.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd, że dla zwolnienia członka zarządu z odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, istotnym jest wyłącznie to, czy wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony w przepisanym terminie, a dalszy los tego wniosku nie jest istotny, w sytuacji gdy zgodnie z prawidłową wykładnią tego przepisu, los wniosku jest o tyle istotny, że dla zwolnienia z odpowiedzialności wniosek musi zostać rozpoznany merytorycznie, nie może natomiast zostać zwrócony lub odrzucony z powodów proceduralnych, jak w szczególności braki formalne.
Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi Dyrektor IAS zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w związku z art. 116 § 1 pkt 1 lit a) O.p. poprzez niezasadne uznanie, że organ nie zgromadził wyczerpującego materiału dowodowego, nakierowanego na weryfikację kwestii złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, w sytuacji gdy wynikający z ww. przepisów rozkład ciężaru dowodu tej okoliczności obciążał Skarżącą, a nie organ podatkowy, a ponadto Skarżąca na stronie 3 odwołania przyznała, że złożony przez nią wniosek o ogłoszenie upadłości był w ocenie sądu upadłościowego obciążony brakami formalnymi, skutkującymi zwrotem wniosku, które to okoliczności wbrew ocenie Sądu, w pełni uprawniały organ podatkowy do zakończenia postępowania dowodowego.
Dyrektor IAS wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Oświadczył, że zrzeka się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna jest niezasadna. Zarzucono w niej naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego, ale pierwszy z tych zarzutów nie został uzasadniony należycie.
Przypomnieć więc trzeba, że wynikającym z art. 176 § 1 w związku z art. 174 P.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Dla spełnienia tego wymogu nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.