Wyrok NSA z dnia 27 maja 2026, sygn. III FSK 393/26

Dokonując oceny zasadności wniosku skarżącej należy na wstępie zaznaczyć, że rozstrzyganie przez Naczelny Sąd Administracyjny w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 14 marca 2025 r. mieści się w granicach niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.

Sąd, rozpoznając wniosek związany jest przy tym zamkniętym katalogiem przesłanek związanych z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.

Zatem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu poprzez przedstawienie stosownych informacji i dokumentów spoczywa na wnioskodawcy (zob. postan. NSA z 20 sierpnia 2018 r., Il FSK 1837/18; post. NSA z 6 kwietnia 2022 r., II GZ 76/22; opubl. CBOSA). Wynika to z użytego w art. 61 § 3 p.p.s.a. pojęcia: "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki", które każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Argumentacja zaprezentowana we wniosku winna być zatem spójna i odnosić się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy, ze wskazaniem istnienia okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest faktycznie zasadne.

W niniejszej sprawie skarżąca nie podniosła żadnych okoliczności, które pozwoliłyby sądowi na obiektywną ocenę, czy w rozpoznawanej sprawie faktycznie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawić konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. We wniosku nie podano, jakim majątkiem ruchomym i nieruchomym aktualnie dysponuje skarżąca oraz jaka jest jej aktualna i rzeczywista sytuacja finansowa.

W przedmiotowej sprawie skarżąca ograniczyła się do wskazania hipotetycznych negatywnych skutków, do jakich spłata wierzytelności mogłaby doprowadzić. Brak jakiegokolwiek materiału źródłowego, a także skrupulatnego opisu związku przyczynowo-skutkowego między wykonaniem zaskarżonej decyzji, a zaistnieniem przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie pozwala na stwierdzenie, że uprawdopodobniono "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Sama wysokość ciążącej na skarżącej należności, choćby mogła być subiektywnie uznana za znaczącą, nie stanowi samodzielnej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, okoliczność ta powinna być zestawiona z materiałem źródłowym obrazującym sytuację finansową (majątkową).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sformułowany w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 14 marca 2025 r. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie przedstawiła konkretnej argumentacji oraz nie uprawdopodobniła podniesionych we wniosku okoliczności.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.