Wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2025, sygn. III FSK 4/25

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu biorąc pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 i 2 p.p.s.a.), nie stwierdził podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, a zarzuty kasacyjne nie podważają prawidłowości zaskarżonego wyroku. Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego została oddalona.

Przedmiotem zaskarżenia jest wyrok na postanowienie wydane w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są wskazane w sposób enumeratywny i stanowią sformalizowany środek prawny służący ochronie zobowiązanego. Wniesienie zarzutów wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Zarzuty mogą być oparte tylko na podstawach wyczerpująco uregulowanych w art. 33 u.p.e.a. Konieczność wskazania zarzutów spoczywa na zobowiązanym.

Istota sporu sprowadza się do ponownej oceny zgłoszonych przed Sądem I instancji zarzutów dotyczących prawidłowości postanowienia uwzględniającego zarzut Skarżącej w części dotyczącej określenia obowiązku podlegającego egzekucji, z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia tj. decyzji Naczelnika US z dnia 27 kwietnia 2023 r. oraz oddalającego zarzuty w pozostałej części. W ocenie Skarżącej w sprawie nieprawidłowo określono obowiązek podlegający egzekucji we wszystkich tytułach wykonawczych wystawionych przez Naczelnika US zarówno co do kwoty należności głównej, jak i kwoty odsetek za zwłokę.

W skardze kasacyjnej wskazano, iż w sytuacji wniesienia zarzutu na podstawie art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a. organy dokonując weryfikacji jego zasadności powinny przeprowadzić analizę zgodności obowiązku podlegającego egzekucji z treścią obowiązku wynikającego z dokumentu stanowiącego jej podstawę. Obowiązkiem organu podatkowego I instancji, a następnie organu odwoławczego, było przedstawienie Skarżącej kasacyjnie szczegółowych wyliczeń co do kwot zarówno należności głównej, jak i odsetek we wszystkich tytułach wykonawczych. W skardze kasacyjnej wskazano, iż organy obu instancji ograniczyły się do wskazania tylko tych tytułów, w których zdiagnozowały błędy, pomijając tym samym okoliczność, że Skarżąca kasacyjnie upatrywała nieprawidłowości także w pozostałych tytułach i stwierdzając enigmatycznie, że nie stwierdzono w nich nieprawidłowości. Jednakże bez wskazania konkretnych wyliczeń, Skarżąca kasacyjnie została pozbawiona możliwości ich zweryfikowania.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, wedle którego w sprawie nie doszło do zniekształcenia w zakresie przedmiotu postępowania egzekucyjnego, ujawnionego w ww. tytułach wykonawczych w porównaniu do obowiązku wynikającego z ww. orzeczenia. Jak wskazano w uzasadnieniu ww. wyroku tytuł wykonawczy zarówno pod względem rodzaju egzekwowanego obowiązku, wysokości kwoty jak i innych jego parametrów jest z tym orzeczeniem zgodny. Tytuł wykonawczy zawiera również prawidłowe oznaczenie danych identyfikujących zobowiązaną, jak również wszystkie wymagane przez ustawodawcę elementy pozwalające na prawidłową identyfikację zobowiązania.

Odnosząc się do przedstawionej w skardze kasacyjnej argumentacji dotyczącej zarzutu naruszenia art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia, podzielić należy ocenę WSA, że zaskarżone postanowienie zostało prawidłowo uzasadnione tak pod względem faktycznym, jak i prawnym. Uzasadnienie zawiera wyjaśnienie na temat nieprawidłowo wskazanych kwot należności głównych w wystawionych przez Naczelnika US tytułach wykonawczych. Organ opisał te tytuły, która z pozycji tytułu zawierała błąd. Wyjaśnił także na czym błąd polegał, jak również i to, że wskutek analizy nie dopatrzono się również innych okoliczności, które mogłyby wskazywać, że określony w tytułach wykonawczych obowiązek jest niezgodny z treścią obowiązku wynikającego z decyzji. Skutkiem tego, wbrew twierdzeniu skargi DIAS wskazał i uzasadnił dlaczego za prawidłowe uznał rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W tym kontekście nietrafne okazały się także zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny jako nieuzasadnione uznaje także zarzuty naruszenia art. 77 i art. 80 k.p.a. ponieważ Skarżąca nie podała, w czym upatruje braków w materiale dowodowym, a także braku jego oceny bądź nieprawidłowej oceny. Skarżąca jedynie ogólnie przytacza, że została jako strona pozbawiona możliwości zweryfikowania wyliczeń z uwagi na brak szczegółowego ich omówienia przez organy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego postanowiono w oparciu o podstawę prawną zawartą w art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.

SNSA Dominik Gajewski SNSA Wojciech Stachurski SNSA Paweł Borszowski