Ponadto, w myśl art. 176 § 2 p.p.s.a. oświadczył, że zrzeka się rozprawy.
Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Zarządzeniem z 18 marca 2025 r., w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a., Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego skierował sprawę na posiedzenie niejawne.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 o.p., przez przyjęcie niewłaściwej powierzchni gruntów zajętych na prowadzenie działalności związanej z rekultywacją terenu, należy potwierdzić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że nie ma znaczenia na jakiej powierzchni kopalni odbywało się wydobycie w 2020 r., ponieważ istotne jest ustalenie powierzchni objętej obowiązkiem rekultywacji, która wyniosła 20,3 ha, zgodnie z deklaracją męża skarżącej w załączniku nr 3 do Planu ruchu, co potwierdził podpisem kierownik Ruchu Zakładu Górniczego (k. 128), i zawiera się w obszarze wskazanym w decyzji Wojewody S. z 23 grudnia 1998 r. Wojewoda ustanowił obszar górniczy na powierzchni 19,68 ha (pole A) i 0,64 ha (pole B), czyli łącznie 20,32 ha. Z uwagi na to, że w myśl art. 180 § 1 o.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, prowadzenie działalności gospodarczej na złożu po kontroli Okręgowego Urzędu Górniczego, potwierdził powołany przez Burmistrza biegły geodeta. Nie naruszono przy tym art. 197 § 1 o.p., gdyż organ podatkowy skorzystał z możliwości powołania biegłego po tym, jak organ odwoławczy w decyzji z 24 listopada 2021 r. uznał konieczność doprecyzowania pozyskanych już wiadomości specjalnych. Natomiast z ustaleń biegłego wynika, że przedsiębiorca nie rozpoczął na działce nr [...] procesu rekultywacji terenu kopalni.
Kwestia naruszenia art. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców w związku z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. i art. 2 Konstytucji RP (przez jego błędną wykładnię i uznanie, że status gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej wygasa dopiero w momencie zakończenia rekultywacji), nie była sporna na etapie postępowania przed Sądem pierwszej instancji, co Sąd ten zaznaczył w zaskarżonym wyroku.
Odnosząc się do tego zarzutu, należy przyjąć, w ślad za orzecznictwem NSA, że działalność gospodarcza w zakresie wydobywania kopalin obejmuje eksploatację kopalin, jak również rekultywację gruntów zdegradowanych lub zdewastowanych na skutek tej działalności. Nie jest możliwe wydobywanie kopalin bez jednoczesnego planowania i prowadzenia rekultywacji zdewastowanych w wyniku tego wydobycia gruntów. Warunek przeprowadzenia rekultywacji jest wprawdzie nałożony na przedsiębiorcę ustawą i nie podejmuje się on jego wykonania dobrowolnie, jednakże tylko z tego faktu nie można wyprowadzać wniosku, że rekultywacja nie stanowi jednej z faz (czynności) podejmowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, wykonywanej w sposób ciągły. Ugruntowane jest stwierdzenie, że w ramach organizacji tej działalności niezbędne jest planowanie i stopniowe dokonywanie rekultywacji gruntów.
Trzeba przy tym podkreślić, że zakończenie procesu rekultywacji gruntów stwierdzane jest decyzją starosty (art. 22 ust. 1 pkt 4 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, Dz.U. z 2024 r. poz. 82). Do czasu zakończenia rekultywacji, stwierdzonej ostateczną decyzją właściwego organu administracyjnego, grunty objęte tym obowiązkiem są więc faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej (zob. np. wyrok NSA z 26 marca 2025 r., III FSK 1515/23, wyroki NSA z 23 listopada 2022 r., III FSK 2742, 2743, 2332, 2396, 2333, 2395/21 oraz wyrok NSA z 15 września 2022 r., III FSK 1024/21).
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Jednocześnie, działając na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił z urzędu sprostować zaskarżony wyrok WSA w Olsztynie w zakresie odnoszącym się do oczywistej omyłki w jego komparycji, w której Sąd pierwszej instancji błędnie wskazał numer decyzji SKO w Olsztynie.
sędzia NSA Wojciech Stachurski sędzia NSA Stanisław Bogucki sędzia NSA Jacek Pruszyński[pic]