a mianowicie przesłuchania Skarżącego na okoliczność potwierdzenia, że podczas pełnienia funkcji w zarządzie Spółki, Spółka była w dobrej kondycji finansowej, dokonywała nabyć i sprzedaży, za które otrzymywała zapłatę, a zatem złożenie w tym czasie wniosku
o upadłość lub o wszczęcie postępowania układowego w Spółce, było niezasadne;
3. art. 120, 121 § 1,122, 124 w zw. z art. 187 § 1 o.p., zgodnie z którymi
w toku postępowania organy podatkowe działają na podstawie prawa,
z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; samo postępowanie powinno natomiast być prowadzone
w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie Dyrektor nie wypełnił dyspozycji powyższych przepisów, gdyż pomimo znajdujących się
w aktach sprawy dokumentów, organ podatkowy nie podjął się dokładnej ich analizy pod względem zaistnienia negatywnej przesłanki do wydania w niniejszej sprawie decyzji orzekającej
o odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki; ponadto organy podatkowe nie przesłuchały Skarżącego, co należało uznać za niezbędne w celu wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, a w szczególności w zakresie stwierdzenia, że
w prowadzonym postępowaniu powinna znaleźć zastosowanie przesłanka egzoneracyjna z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) o.p.; takie postępowanie Organu podatkowego niewątpliwie potwierdza dowolność w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a co za tym idzie naruszenie dyspozycji przepisów wskazanych w niniejszym zarzucie; mając na względzie oddalenie przez WSA złożonej w tej sprawie skargi, zarzut ten należy uznać za aktualny;
4. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 116 § 1 o.p. w ten sposób, że w zakresie możliwości złożenia przez skarżącego wniosku o ogłoszenie upadłości, zaskarżona decyzja nie zawiera analizy, czy występuje jeden czy wielu wierzycieli; w tym zakresie wypowiedział się Sąd I instancji
w zaskarżonym wyroku, jednakże nie można zgodzić się z jego uzasadnieniem, a nadto, taka analiza powinna zostać dokonana przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji, czego zabrakło w niniejszej sprawie;
5. art. 120 o.p., zgodnie z którym organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, poprzez nieuwzględnienie przy badaniu przedmiotowej sprawy przepisów art. 1 ust. 1, 10, 11 ust. 1 i 2 oraz 21 p.u.n., a obowiązujących i mających zastosowanie w tej sprawie
w badanym przez organ okresie; powyższe naruszenie ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby organy podatkowe a za nimi Sąd I instancji uwzględniły obiektywną niemożność złożenia wniosku
o ogłoszenie upadłości w terminie wskazanym przez organy podatkowe, nie doszłoby do wydania decyzji orzekającej
o odpowiedzialności mojego Mocodawcy za zobowiązania Spółki;
6. art. 197 § 1 o.p. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r.
o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, dalej: "ustawa o KAS"), a także art. 2 pkt 7, oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy
z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1089, dalej: "ustawa
z dnia 11 maja 2017 r."), poprzez niepowołanie w przeprowadzonym postępowaniu biegłego rewidenta z listy biegłych skarbowych; skutkiem tego jest błędna analiza dokonana przez podatkowy, a potwierdzona przez Sąd I instancji, a której wynika, jakoby Spółka była zobowiązana do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w terminie 14 dni od dnia 31 grudnia 2013 r.;
7. art. 210 § 1 pkt 6) o.p., poprzez zbyt zwięzłe uzasadnienie wydanej decyzji, dotyczące analizy tego, czy spółka w badanym okresie posiadała płynność finansową, a co za tym idzie, także analizy negatywnych przesłanek odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki; analizy tej, z którą nie można się zgodzić, dokonał Sąd I instancji - a co za tym idzie, nie dostrzegł tego uchybienia organu podatkowego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Sąd R. [...] w W., [...] Wydział G. , 28 września 2021 r., sygn. akt [...] ogłosił upadłość Skarżącego.
Zarządzeniem z 10 listopada 2021 r. Przewodniczący w III Wydziale Finansowym Naczelnego Sądu Administracyjnego zwrócił się do M. K. - Syndyka masy upadłości T. P. do złożenia oświadczenia, czy wstępuje do postępowania sądowego w niniejszej sprawie.
Pismem z 10 grudnia 2021 r., Syndyk złożył wniosek o wstąpienie do niniejszego postępowania kasacyjnego.
Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie kasacyjne i podjął je z udziałem Syndyka masy upadłości.
Postanowieniem z dnia 6 lutego 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie kasacyjne na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. a następnie podjął je postanowieniem z dnia 12 marca 2025 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna
z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.
Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą naruszenia przez WSA przepisów prawa procesowego, a także prawa materialnego. W takim przypadku, co do zasady
w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty procesowe, gdyż uznanie ich za uzasadnione może czynić zbędnym lub przynajmniej przedwczesnym rozpatrywanie zarzutów łączących się z ewentualnym naruszeniem prawa materialnego. Kolejność ta może jednak ulec zmianie, gdy dla oceny zarzutów procesowych niezbędnym staje się uprzednie dokonanie prawidłowej wykładni prawa materialnego, która ma wpływ na ocenę zarzutów procesowych (por.: wyrok NSA
z 26 lutego 2010 r., I FSK 486/09). Taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie.
Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do zarzutów materialnoprawnych należy wskazać, że niezasadny jest zarzut naruszenia przez WSA, art. 116 § 1 pkt 1) lit. b) o.p. w zw. z art. 10, art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 21 ust. 1 ust. 1 p.u.n. Kasator upatrywał naruszenia ww. przepisów poprzez ich niezastosowanie w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, wskazując, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) w terminie, na który w wydanej decyzji wskazuje Organ, nastąpiło bez winy Skarżącego.
W świetle art. 116 § 1 o.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu. Jednakże odmiennie niż w przypadku odpowiedzialności wspólników spółek osobowych, w odniesieniu do członków zarządu ustawodawca wprowadził pewne szczególne zastrzeżenia, określone
w przywołanym wcześniej przepisie. Mianowicie podmioty te odpowiadają za zaległości podatkowe ww. spółek, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się
w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:
1) nie wykazał, że:
a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe), albo
b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;
2) nie wskazuje mienia spółka, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
Zakres przedmiotowy odpowiedzialności członka zarządu precyzuje art. 116 § 2 o.p. Przepis ten stanowi, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 o.p. powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Z przywołanej regulacji wynika zatem, że członek zarządu odpowiada tylko za takie zaległości podatkowe, które powstały w okresie pełnienia przez niego tej funkcji. Innymi słowy, za daną zaległość podatkową spółki kapitałowej odpowiada ta osoba trzecia, która pełniła obowiązki członka zarządu w okresie obejmującym termin zapłaty podatku, który nie został w tym terminie uiszczony, wskutek czego powstała ta zaległość.
Reasumując, w art. 116 § 1 i 2 o.p. określone zostały zarówno pozytywne przesłanki odpowiedzialności podatkowej osób trzecich w zakresie działalności spółek kapitałowych, jak i przesłanki negatywne, które przy orzekaniu o tej odpowiedzialności nie mogą wystąpić. Przesłanki pozytywne to:
a) powstanie lub upływ terminu płatności zobowiązania w czasie pełnienia przez daną osobę obowiązków członka zarządu spółki;
b) bezskuteczność egzekucji w stosunku do spółki w całości lub części.
Przesłanki negatywne to:
a) wykazanie, że we właściwym czasie złożono wniosek o ogłoszenie upadłości;
b) wykazanie, że we właściwym czasie wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe);
c) wykazanie, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez winy członka zarządu;
d) wskazanie mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych spółki.
W każdym wypadku wydania decyzji na podstawie art. 116 o.p., organ podatkowy zobowiązany jest ustalić pozytywne przesłanki odpowiedzialności omawianej kategorii osób trzecich oraz zbadać, czy nie zachodzą przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność (tzw. przesłanki egzoneracyjne). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno organy podatkowe, jak i Sąd
I instancji, dokonujący kontroli legalności tych decyzji, wskazanym wyżej wymogom sprostały. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki w okresie, gdy z uwagi na upływ terminu płatności podatku powstały zaległości podatkowe (terminy płatności podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2014 r. przypadały w okresie od 25 lutego 2014 r. do 25 kwietnia 2014 r.). Jest to okoliczność bezsporna, na co wskazują dokumenty ujawnione w toku postępowania przed organami podatkowymi (por. uchwała nr 2 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 22 października 2013 r., k. 57 tom I akt adm. oraz uchwała nr 1 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki podjętą 20 maja 2014 r.,
k. 52 tom I akt adm.). Nawet po odwołaniu z funkcji prezesa zarządu Spółki, Skarżący był jedynym członkiem zarządu Spółki. Z tego też względu, jak słusznie zauważył WSA, ciążyły na nim czynności zarządcze, w tym obowiązek regulowania zobowiązań podatkowych Spółki czy zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki w razie jej niewypłacalności. Nie ulega też wątpliwości, że egzekucja wobec Spółki okazała się bezskuteczna, wobec czego postanowieniem z dnia 28 października 2016 r. organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne
z majątku Spółki prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości podatkowe Spółki w łącznej kwocie należności głównej 26.792.475,00 zł, w tym przedmiotowe zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń, luty
i marzec 2014 r. (k. 40 i 22 tom I akt adm.).
Analizując kondycję finansową Spółki, słusznie WSA zauważył (przyjmując za organem podatkowym), że w okresie kiedy Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki, wystąpiły obie przesłanki do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki, tj. z art. 11 ust. 1 i art. 11 ust. 2 p.u.n. już pod koniec 2013 r. Ze sprawozdania finansowego za 2013 r. i bilansu sporządzonego na dzień 31 grudnia 2013 r., wynika, że zobowiązania Spółki przekraczały wartość jej aktywów (aktywa ogółem wynosiły 12.420,94 zł, a zobowiązania ogółem wynosiły 17.080,06 zł), co stanowiło spełnienie przesłanki do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, o której mowa w art. 11 ust. 2 p.u.n. Na tej podstawie wniosek o ogłoszenie upadłości powinien być złożony na początku 2014 r. Co zaś odnosi się do przesłanki wskazanej w art. 11 ust. 1 p.u.n., to słusznie zauważył Sąd I instancji, że skoro Spółka w lutym 2014 r. nie uregulowała zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r., gdzie termin płatności przypadał na 25 luty 2014 r., a następnie nie uregulowała zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty 2014 r. z terminem płatności oznaczonym na dzień 25 marca 2014 r., to przesłanka ta zaistniała 26 marca 2014 r.
Odnosząc się przy tym do zarzutu Strony, upatrującej wystąpienia okoliczności które uniemożliwiały jej z wystąpieniem z wnioskiem o ogłoszenie upadłości
w terminie wskazanym przez Organ przy domniemanej odpowiedzialności odszkodowawczej na zasadzie art. 483 k.s.h. wobec Spółki, w przypadku złożenia przedwczesnego lub nieuzasadnionego wniosku o ogłoszenie upadłości w okresie dotyczącym prowadzonego postępowania, to wskazać należy, że jest on całkowicie bezpodstawny. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że odpowiedzialność
z tytułu piastowania funkcji prezesa zarządu w spółce kapitałowej jest powiązana
z działaniem w imieniu i na rzecz danej osoby prawnej, co oznacza nie tylko możliwość uzyskiwania konkretnych profitów, w tym finansowych, ale i związane
z tym obowiązki. Decydując się na pełnienie funkcji uprawniającej do zajmowania się sprawami majątkowymi Spółki, nierozłącznie należy brać pod uwagę możliwość poniesienia subsydiarnej odpowiedzialności za powstałe w okresie sprawowanej kadencji zobowiązania kierowanej jednostki organizacyjnej, czy także poniesienia odpowiedzialności o charakterze karnoprocesowym.
Jako nie znajdujące zastosowania w analizowanym stanie prawnym należy uznać zarzuty naruszenia art. 116 § 1 pkt 1) lit. b) o.p. w zw. z art. 233 k.s.h. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę na okoliczność, że przepisami regulującymi materialnoprawną podstawę wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki kapitałowej, są przepisy z art. 10, art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 21 p.u.n.
W orzecznictwie wskazuje się przy tym, że dłużnik ma jedynie obowiązek dokonania oceny, czy wykonuje swoje wymagalne zobowiązania, natomiast oceny, czy faktycznie zaistniały przesłanki do ogłoszenia upadłości władny jest dokonać wyłącznie sąd właściwy w sprawach upadłości (por. wyrok SN z 7 listopada 2016 r., III UK 13/16, LEX nr 2183503, wyrok NSA z 6 czerwca 2017 r., I FSK 1951/15). Stąd wysuwanie tezy o konieczności zastosowania przepisów prawa dotyczących spółek handlowych, nie znajduje zastosowania w okolicznościach tej konkretnej sprawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej, że wszczęcie postępowania upadłościowego może nastąpić tylko wówczas, gdy istnieje co najmniej dwóch wierzycieli podmiotu, którego dotyczy wniosek. Bez względu na to, czy przeniesienie odpowiedzialności za zobowiązania spółki ma nastąpić na rzecz Skarbu Państwa czy też na rzecz pozostałych uczestników obrotu gospodarczego, to odpowiedzialność ta wynika wprost z treści art. 116 o.p. W tej konkretnej sprawie Skarżący byłby uwolniony od odpowiedzialności gdyby we właściwym czasie złożył wniosek do sądu upadłościowego o ogłoszenie upadłości, czego – co wykazało postępowanie dowodowe – nie uczynił.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie nie doszło do jakichkolwiek uchybień, tak WSA jak i organów, a dokonaną analizę stanu faktycznego w niniejszej sprawie ocenić należy jako rzetelną i wnikliwą. Sąd
I instancji wyczerpująco rozpatrzył zgromadzony materiał dowodowy, a także przedstawił wnikliwą i merytoryczną analizę argumentacji oraz stanu faktycznego
w zakresie zaistnienia przesłanek warunkujących odpowiedzialność Skarżącego za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług, jako członka zarządu tej Spółki.
Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że WSA dokonał prawidłowej kontroli zastosowania przez organy podatkowe art. 191 o.p., gdyż organy podatkowe ustaliły wszystkie fakty i okoliczności, które były niezbędne dla załatwienia sprawy (art. 122 o.p.). Zebrały wszystkie dostępne dowody i rozpatrzyły je w sposób wyczerpujący, niezależnie od tego, czy potwierdzały one tezy Organu czy twierdzenia Skarżącego (art. 187 § 1 o.p.). Ocena była zgodna z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 o.p.). Organy podatkowe mają wprawdzie obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy, tj. stwierdzenia, że stan ten podpada pod hipotezę określonej normy prawnej o charakterze materialnoprawnym. Z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy należy wnosić, że przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, organy administracji I i II instancji, wbrew podniesionym przez autora skargi kasacyjnej zarzutom, w sposób wszechstronny dokonały oceny stanu faktycznego. Ponadto, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego autor skargi kasacyjnej nie wykazał, na czym polegał błąd w ocenie zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd kasacyjny nie dostrzegł tego, aby wnioski wyprowadzone przez organ
i zaakceptowane przez WSA, były w jakimkolwiek fragmencie nieprawidłowe. Podstawy prawne rozstrzygnięcia zostały w decyzji prawidłowo omówione
i opatrzone wskazaniem, jakie fakty i okoliczności zostały uznane za udowodnione
i dlaczego. Sąd I instancji nie popełnił więc uchybienia akceptując zarówno istotę stanowiska organów co do stanu faktycznego, jak też i sposób prezentacji faktów, ocen i uzasadnienia prawnego. Wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze kasacyjnej, zarówno w decyzji, jak i w wyroku WSA szczegółowo uzasadniono wszystkie przesłanki odpowiedzialności Skarżącego jako prezesa zarządu Spółki w okresie
w jakim powstały zaległości podatkowe. Przede wszystkim organy w sposób nie budzący wątpliwości przeprowadziły analizę dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, ustalając stan finansów Spółki, przejawiający się w ujawnionym sprawozdaniu finansowym za 2013 r. oraz bilansie sporządzonym na dzień 31 grudnia 2013 r. Przedmiotowe dokumenty ujawniały wystąpienie w Spółce kapitału ujemnego w wysokości 4.659,12 zł. Termin na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki powinien więc być złożony, jak wskazał Dyrektor, na początku 2014 r., a więc w okresie, w którym Skarżący nadal pełnił funkcję prezesa zarządu, to brak złożenia wniosku w przepisanym terminie wypełnia dyspozycję wystąpienia pozytywnej przesłanki pozwalającej przypisać Skarżącemu odpowiedzialność za zobowiązania Spółki.
Odnosząc się do zarzutu braku przesłuchania samego Skarżącego, w czym upatruje on dowolności w zgromadzonym przez organy podatkowe materiale dowodowym, to należy podnieść, że wbrew podniesionym zarzutom z art. 180 § 1 oraz 188 w zw. z art. 187 § 1 o.p., organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny nawet przy pominięciu dowodu zawnioskowanego przez Stronę. To Skarżący nie wykazał przesłanek uwalniających go od odpowiedzialności za zobowiązania, postulując przeprowadzenie dowodu stosującego w kontrze do całościowego materiału dowodowego. Materiał ten mógłby być uznany za niekompletny, gdyby Skarżący wskazał, że nie ponosi winy w złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub postępowania upadłościowego we właściwym czasie czy też Spółka wykazuje mienie pozwalające na częściowe zaspokojenie dochodzonej wierzytelności. Co więcej zarzut ten został sformułowany w sposób wadliwy. Zarzut w zakresie braku przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony winien wskazywać przepisy regulujące postępowanie dowodowe w postaci art. 188 o.p. i art. 199 o.p., czego
w sprawie zabrakło.
Niezasadnie zarzucono też naruszenie "art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 w zw.
z art. 116 § 1 o.p. poprzez brak zawarcia w treści decyzji analizy czy występuje jeden czy wielu wierzycieli", albowiem Skarżący nie precyzuje jaki potencjalny wpływ
(a zwłaszcza istotny wpływ) na wydane rozstrzygnięcie mogło mieć to wskazywane naruszenie, a ponadto formułując zarzut kwestionujący treść uzasadnienia decyzji, powinien był odwołać się do kwestionowania prawidłowości zastosowania przez Organ art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. Podkreślić przy tym należy, iż kasator
w powyższym zakresie nie wskazuje żadnej konkretnej argumentacji, wykazującej wadliwość przedstawionego przez Sąd I instancji toku rozumowania, formułując jedynie rodzaj polemiki, powielającej argumentację skargi (a wcześniej odwołania).
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że ustalenie momentu niewypłacalności Spółki przez organy podatkowe nastąpiło bez zasięgnięcia opinii biegłego w tym zakresie. Należy jednak zwrócić uwagę, że ustalenie wskazanego momentu należało do obowiązków organów podatkowych, które posiadają tego typu umiejętności, zaś skarżący kasacyjnie nie wyjaśnił jakie specyficzne i precedensowe okoliczności przesądzają, że poczynienie tych ustaleń wymaga powzięcia "wiadomości specjalnych" z udziałem biegłego. Stosownie bowiem do treści art. 197 o.p., dowód z opinii biegłego organ podatkowy zobowiązany jest przeprowadzić, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga "wiadomości specjalnych", co implicite prowadzi do wniosku, że powołanie dowodu z opinii biegłego nie jest obligatoryjnym obowiązkiem organu podatkowego. Taki obowiązek powstaje z chwilą konieczności wyjaśnienia zagadnienia mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia, które jest niemożliwe do ustalenia bez posiadania wiadomości specjalnych.
W skardze kasacyjnej niezasadnie zarzucono naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 o.p., wskazując na błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie analizy negatywnych przesłanek odpowiedzialności członka zarządu, co znalazło odzwierciedlenie w "zbyt zwięzłym uzasadnieniu wydanej decyzji". Zarzuty te nie są zasadne. Podniesiony w ten sposób przez Stronę zarzut nie poddaje się zarówno kontroli legalności sprawowanej przez sądy administracyjne jak i kontroli kasacyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, zwłaszcza w sytuacji braku kwestionowania przez kasatora, prawidłowości zastosowania przez Sąd I instancji dyspozycji art.141 § 4 p.p.s.a. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się tego, aby decyzja była – jak zarzucono w skardze kasacyjnej (bez głębszego uzasadnienia) – "zbyt zwięźle uzasadniona".
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wszystkie przytoczone przez autora skargi kasacyjnej zarzuty, okazały się niezasadne.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.
s. Anna Dalkowska s. Sławomir Presnarowicz (spr.) s. Agnieszka Olesińska