Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyła O. S.A. z siedzibą w W., zaskarżając ten wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
1) art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. niewyjaśnienie dlaczego możliwe było wydanie wyroku w sytuacji, gdy nie została wyczerpana droga zaskarżenia, a co więcej wyjaśnienia wymagało to czy było możliwe umorzenie postępowania po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż po pierwsze mogło pozbawić Skarżącą jednej instancji, a po drugie w sprawie mogło zostać wydane rozstrzygnięcie, którego nie przewidują przepisy Ordynacji podatkowej;
2) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 208 § 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 8 o.p. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. akt SK 14/21 (Dz. U. z 2023 r., poz. 1313) oraz w związku z art. 190 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 Konstytucji RP, a także w związku z art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 127 oraz art. 245 § 1 pkt 1-3 o.p. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a., poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku skargi Spółki, podczas gdy Kolegium błędnie dokonało umorzenia przedmiotowego postępowania (wydało przy tym rozstrzygnięcie, które de facto nie było dopuszczalne w tej sprawie), w sytuacji gdy brak było podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia i należało rozstrzygnąć wniosek Spółki merytorycznie i następnie - w związku z uznaniem przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją RP (z art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej) art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70) - uchylić w całości wyżej wymienioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 12 października 2020 r., nr 405.195/D-6/XXIV/16, a także poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Z. z dnia 10 grudnia 2015 r., nr FN.3127.3.2015, oraz umorzyć postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r.
W konsekwencji Spółka wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, a także o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Organ nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej uregulowanych w powołanym art. 174 P.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.
Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, należy tę ocenę poprzedzić koniecznym w rozpatrywanej sprawie przypomnieniem i wyjaśnieniem, że prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego kasacyjnie zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia determinują całkowicie kierunek i zakres podejmowanych przez Naczelny Sąd Administracyjny ocen w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia.
Artykuł 176 P.p.s.a. reguluje elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania. Zaznaczenia wymaga zatem, że przy naruszeniu prawa procesowego, należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd I instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygnięcie (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Podkreślić bowiem należy, że zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. Przez wpływ, o którym mowa w tym przepisie, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że chybiony okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, albowiem zarzut ten został nieprawidłowo sformułowany. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wszystkie te elementy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera, w tym podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz szczegółowe wyjaśnienie powodów, dla których Sąd I instancji oddalił skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Natomiast zarzutem naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można kwestionować oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto, w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło. Powiązanie natomiast w treści omawianego zarzutu art. 141 § 4 P.p.s.a. z regulacją art. 3 § 1, art. 58 § 1 pkt 6, art. 52 § 1 i 2 oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. czyni ten zarzut nieskutecznym.
Wskazania wymaga bowiem, że art. 3 § 1 P.p.s.a. nie mieści się w zakresie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., albowiem jest to przepis który nie reguluje bezpośrednio postępowania przed sądami administracyjnymi. Określa on wyłącznie zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Art. 3 p.p.s.a. wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych wskazanego przepisu nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem. Ewentualne naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. może mieć miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, jak to ma miejsce w realiach niniejszej sprawy, nie oznacza naruszenia tego przepisu.
Za całkowicie chybione należy uznać powołanie przez autora skargi kasacyjnej w omawianym zarzucie naruszenia przez Sąd I instancji art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie powoływał się na ten przepis, albowiem skarga nie została odrzucona jako niedopuszczalna. Nadto regulacja ta również ma charakter ogólny (blankietowy), podobnie jak przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania i nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej bez powiązania jej z konkretnymi przepisami prawa materialnego lub procesowego. Art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. warunkuje natomiast dopuszczalność wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego poprzez wcześniejsze wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (podatkowym). Wskazując na te przepisy, autor skargi kasacyjnej wydaje się podważać dopuszczalność wcześniejszego wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego przez Spółkę którą reprezentuje i bezzasadność merytorycznego wydania wyroku przez Sąd I instancji. W uzasadnieniu zarzutu nie zostało jednak należycie wykazane w jaki sposób wymienione przepisy miałyby być związane przyczynowo z wydaniem przez Sąd I instancji ewentualnego postanowienia o niedopuszczalności wniesienia skargi z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia w związku z treścią kwestionowanego rozstrzygnięcia organu.
W tym miejscu wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., II GSK 2140/13, LEX nr 1682677), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (wyrok NSA z 22 sierpnia 2012 r., I FSK 1679/11, LEX nr 1218340). Do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy jednak wyciąganie z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia przytoczonej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej (wyrok NSA z 13 listopada 2007 r., sygn. akt. I FSK 1448/06, LEX nr 419045). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma on obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 marca 2014 r., II GSK 16/13, LEX nr 1551417; z 17 lutego 2015 r., II OSK 1695/13, LEX nr 1658172).
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. O naruszeniu tego przepisu można byłoby mówić, gdyby Sąd I instancji wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. W świetle powyższych rozważań nie sposób jednak przyjąć, aby wskazanie przez autora skargi kasacyjnej tego przepisu w ramach niniejszego zarzutu zasługiwało na uwzględnienie. Przepis ten nie koresponduje bowiem z uzasadnieniem zarzutu i pozostałymi wskazanymi w zarzucie przepisami w sposób umożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jego merytoryczną kontrolę.
Za uzasadniony należy natomiast uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania określony w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej tj. zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 208 § 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 8 o.p. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. akt SK 14/21 (Dz.U. z 2023 r., poz. 1313) oraz w związku z art. 190 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 Konstytucji RP, a także w związku z art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 127 oraz art. 245 § 1 pkt 1-3 o.p. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a.
Wyjaśnienia wymaga, że wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji, ustanowionej w art. 128 o.p. Postępowanie wznowieniowe ma charakter nadzwyczajny, odrębny od postępowania zwykłego, zakończonego decyzją ostateczną. Jego przedmiotem jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym, ale tylko w przypadku, gdy postępowanie, w którym zapadła ta decyzja dotknięte jest jedną z kwalifikowanych wad wyliczonych w art. 240 § 1 o.p. Przepis ten wymienia w sposób wyczerpujący przesłanki wznowienia postępowania, które są związane z kwalifikowaną wadliwością postępowania, powodującą możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy w celu sprawdzenia, czy stwierdzona wada postępowania nie wpłynęła na treść decyzji i w konsekwencji wyeliminowanie rozstrzygnięcia wadliwego.
Jedną z podstaw wznowieniowych, określoną w art. 240 § 1 pkt 8 o.p. jest wydanie decyzji ostatecznej na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny.
W myśl art. 243 § 1 o.p., w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2).
Ustawa procesowa wskazuje także wyraźnie na sposoby (rodzaje) rozstrzygnięć, jakie kończą to postępowanie (art. 245 § 1 i 2 o.p.).
W świetle powołanych przepisów, obowiązkiem organu przed wszczęciem postępowania w sprawie wznowienia jest ocena dopuszczalności wznowienia postępowania. Na tym etapie organ ocenia jedynie, czy wystąpiły kumulatywnie przesłanki podmiotowe (czy wniosek złożyła osoba posiadająca przymiot strony) oraz przedmiotowe (czy sprawa została zakończona decyzją ostateczną), a także czy zachowany został określony przez ustawodawcę termin złożenia wniosku przez stronę.
Na tym etapie nie jest natomiast dopuszczalne badanie, czy rzeczywiście wystąpiły przesłanki wymienione w art. 240 § 1 o.p. Ta kwestia jest przedmiotem oceny już w postępowaniu wznowieniowym, otwierającym się po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania - które w realiach niniejszej sprawy – SKO wydało na żądanie strony.
Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że w razie negatywnego wyniku ustaleń odnośnie przyczyn przedmiotowych i podmiotowych wznowienia, a także gdy doszło do uchybienia ustawowego terminu i nie został on przywrócony, organ nie wydaje postanowienia o wznowieniu postępowania, ale decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Natomiast w sytuacji, gdy organ wadliwie uznał, że nie zachodzą przeszkody do wznowienia postępowania i na podstawie art. 243 § 1 o.p. wydał postanowienie o wznowieniu postępowania, pomimo że wystąpiły przyczyny niedopuszczalności wznowienia lub uchybiono terminowi do złożenia żądania wszczęcia postępowania, postępowanie wznowieniowe jako bezprzedmiotowe winno podlegać umorzeniu na zasadzie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2011, Wyd. UNIMEX, Wrocław 2011, s. 1000).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, zauważyć należy, że z treści zaskarżonej decyzji SKO w Białymstoku o umorzeniu postępowania wznowieniowego nie wynika, że organ stwierdził istnienie jakichkolwiek przyczyn niedopuszczalności wznowienia. Przeciwnie, z uzasadnienia decyzji organu wynikają rozważania co do tego, czy w sprawie rzeczywiście wystąpiła przesłanka wymieniona w art. 240 § 1 pkt 8 o.p. W takiej sytuacji umorzenie postępowania wznowieniowego na podstawie art. 208 § 1 o.p. jako bezprzedmiotowego należało ocenić jako nieprawidłowe. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi bowiem wówczas, gdy w sposób oczywisty organ podatkowy stwierdza brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Na taką oczywistość bezprzedmiotowości postępowania organ orzekający w niniejszej sprawie nie wskazywał.
Skoro zatem organ stwierdził dopuszczalność wznowienia i wydał postanowienie o wznowieniu postępowania, które otwiera postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, organ w oparciu o art. 243 § 2 o.p. mógł i przystąpił do ustalenia, czy zachodzi jedna z przesłanek wznowieniowych.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że po wznowieniu postępowania nie zawsze dochodzi do ponownego rozpoznania sprawy w znaczeniu materialnoprawnym we wszystkich jej aspektach merytorycznych, gdyż właściwy organ bada najpierw, czy w rzeczywistości zaistniały przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 o.p., a w zależności od poczynionych ustaleń, podejmuje jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 245 § 1 i 2 o.p.
Nie można wprawdzie wykluczyć możliwości umorzenia postępowania wznowieniowego, jednakże przyczyn takiego rozstrzygnięcia należy poszukiwać poza ustaleniem, czy wskazywana przez organ przesłanka zaistniała w okolicznościach konkretnej sprawy. Nie jest jednak dopuszczalne podjęcie decyzji o umorzeniu postępowania wznowieniowego jako bezprzedmiotowego w razie, gdy w wyniku postępowania wyjaśniającego nie ustalono wystąpienia którejkolwiek z podstaw wyliczonych w art. 240 § 1 O.p.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w realiach niniejszej sprawy SKO w Białymstoku nie mogło wydać decyzji o umorzeniu postępowania wznowieniowego na podstawie art. 208 § 1 o.p. Skoro organ wydał postanowienie o wznowieniu postepowania, to efekt ustalenia czy w sprawie wystąpiła czy też nie przesłanka do wznowienia postępowania musi zostać zawarty w decyzji wydanej na podstawie art. 245 § 1 pkt 1-3 o.p. i nie można tego rodzaju rozstrzygnięcia dokonać w postanowieniu o umorzeniu wznowionego postępowania. Takie działanie w istocie pozbawiło Spółkę ponownego rozpatrzenia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy. Wydanie przez organ decyzji o umorzeniu postępowania wznowieniowego każe ocenić, że w sprawie naruszono przepisy postępowania, tj. art. 208 § 1 o.p. w zw. z art. 245 § 1 pkt 1-3 o.p., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji uchybił tym przepisom, nie dostrzegłszy zarzucanych w skardze uchybień i oddalając skargę z naruszeniem art. 151 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. WSA w Białymstoku błędnie bowiem uznał, że istota sporu sprowadza się do oceny, czy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 lipca 2023 r., SK 14/21, wypełnia przesłankę do wznowienia postępowania, natomiast dokonując kontroli zaskarżonego aktu nie zauważył, że materia ta powinna być przedmiotem odmiennego rozstrzygnięcia organu, wydanego na innej podstawie prawnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego istota sprawy, w kontekście tak postawionego zarzutu kasacyjnego, została wyjaśniona, dlatego Sąd na podstawie art. 188 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji, a także uchylił decyzję organu podatkowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Uchybienia przepisom postępowania, jakich dopuścił się organ, mogło bowiem mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tzn. mogło kształtować treść kwestionowanego orzeczenia.
Ponownie rozpoznając sprawę organ winien uwzględnić okoliczność, że postanowienie w sprawie wznowienia postępowania wszczyna to postępowanie i może jedynie wskazywać przesłanki uzasadniające wznowienie. Natomiast stwierdzenie, czy przesłanki te rzeczywiście wystąpiły w sprawie i jaki mogą mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie, może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia i musi być zawarte w decyzji, o jakiej mowa w art. 245 § 1 i § 2 o.p.
O kosztach postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c), ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964).
Dominik Gajewski Bogusław Woźniak Krzysztof Przasnyski