6) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w postaci art. 15 § 4 ustawy kodeks karny wykonawczy, poprzez uznanie, że należność nie uległa przedawnieniu wobec T. P. z uwagi na wstrzymanie biegu przedawnienia, podczas gdy żaden przepis prawa nie pozwala uznać, że przepis ten ma zastosowanie również do przepadku, który nie stanowi kary, ani środka karnego, a stanowi środek kompensacyjny, a w konsekwencji na bazie art. 103 § 2 Kodeksu karnego ulega przedawnieniu wprost po upływie 10 lat bez możliwych modyfikacji w tym zakresie z uwagi na brak jakiegokolwiek prawnego odesłania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, rozpoznanie sprawy na rozprawie, zasądzenie od skarżącego na rzecz DIAS w Gdańsku kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, ponieważ wbrew zarzutom zawartym w skardze kasacyjnej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odpowiada prawu i dlatego skarga kasacyjna podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.). W skardze kasacyjnej zostały sformułowane zarzuty dotyczące naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przepisów prawa procesowego.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej.
Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia czy powinno dojść do umorzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na przedawnienie obowiązku Skarżącego wynikającego z wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 21 października 2013 roku.
Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 9 kwietnia 2024 r. odmawiające Skarżącemu umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Kluczowy w niniejszej sprawie jest fakt, który jest bezsporny, że wyrokiem Sąd Okręgowy w G. z 21 października 2013 roku w sprawie sygn. akt [...] orzekł wobec Skarżącego środek w postaci przepadku osiągniętej korzyści majątkowej na rzecz Skarbu Państwa. Wyrok uprawomocnił się 8 listopada 2013 roku.
Egzekucję orzeczonego wobec Skarżącego przepadku prowadził Naczelnik na podstawie tytułu wykonawczego nr EA/515-38/15 z dnia 17 sierpnia 2015 r.
Jednocześnie należy wskazać, że w zakresie wątpliwości co do przedawnienia wykonania kary wypowiedział się Sąd Okręgowy w G. W postanowieniu z 20 października 2023 roku wskazał, że instytucja przedawnienia została uregulowana w art. 103 Kodeksie karnym (KK) i zgodnie z brzmieniem § 1 pkt 3 tego przepisu nie można wykonać kary jeśli od uprawomocnienia się wyroku upłynęło 10 lat w razie skazania na inną - niż kara pozbawienia wolności - karę. W § 2 wskazano, że przepis § 1 pkt 3 ma odpowiednie zastosowanie do środków karnych, środków kompensacyjnych oraz przepadku, co determinuje stwierdzenie iż orzeczony wobec przepadek jeszcze jako środek karny, objęty jest dyspozycją art: 103 § 2 KK, co powoduje, że nie można go wykonać jeżeli o uprawomocnienia się wyroku skazującego upłynęło 10 lat. Jego upływ determinowany jest ustaleniem braku okoliczności wstrzymania biegu terminu. Tego rodzaju okoliczności wskazane zostały w treści art. 15 § 4 Kodeksie karnym wykonawczym. Zgodnie z nim wykonanie kary pozbawienia wolności, wstrzymuje bieg przedawnienia.
Po uprawomocnieniu wyroku Skarżący odbywał karę pozbawienia wolności od 24 lutego 2020 roku do 13 lipca 2022 roku. Wobec tego koniec okresu przedawniania nie nastąpił 8 listopada 2023 roku, a uległ wydłużeniu o okres pozbawienia wolności.
W piśmie z dnia 18 stycznia 2023 Sąd Okręgowy w G. wskazał, że przedawnienie w sprawie Skarżącego nastąpi 27 marca 2026 r. Powyższe dowodzi zatem, że w sprawie nie nastąpiło przedawnienie obowiązku skutkujące umorzeniem prowadzonego postępowania.
Niniejsze okoliczności przesądzają, że nie zaistniały przesłanki przewidziane art. 59 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 roku, poz. 2505- dalej: u.p.e.a.), decydujące o umorzeniu w całości albo w części postepowania egzekucyjnego.
Jednocześnie Skarżący nie przedstawił żadnych argumentów na okoliczność, że nastąpiło przedawnienie obowiązku skutkującego umorzeniem postępowania. Brak jest również dowodów świadczących o wygaśnięciu tytułu wykonawczego. Na pewno polemika Skarżącego z faktami zaprezentowanymi przez organ, a zaakceptowanymi przez sąd pierwszej instancji, nie może być podstawą do uwzględnienia tego zarzutu sformułowanego w skardze kasacyjnej.
Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 60 u.p.e.a., bowiem zgodzić się należy z wnioskami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który stwierdził, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest na podstawie aktualnego tytułu wykonawczego, a umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Pani D. P. pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie dotyczące Skarżącego. Również w tym zakresie nie pojawiła się żadna argumentacja, która mogła by być uwzględniona w postępowaniu kasacyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 33 § 2 pkt 1 i 5 u.p.e.a. Pomijając fakt, że błędnie została określona ta regulacja jako przepis prawa materialnego, Skarżący nie zawarł żadnego uzasadnienia jego naruszenia.
Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut oparty na przepisach ustawy Kodeks karny wykonawczy, które wymykają się spod kontroli sądowoadministracyjnej.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.
sNSA Tomasz Kolanowski sNSA Dominik Gajewski sWSA(del.) Anna Sokołowska