Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 481/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: WSA) oddalił skargę A. K. (dalej: Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 10 lipca 2023 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności spadkobiercy za zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2007-2010 oraz w podatku od towarów i usług za wrzesień i listopad 2009 r. wraz z odsetkami za zwłokę, opłatą prolongacyjną i kosztami postępowania egzekucyjnego.
Skargę kasacyjną wniosła Skarżąca. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów:
1) prawa materialnego, tj. art. 70 § 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej: O.p.) poprzez ich błędną subsumpcję oraz uznanie, iż w niniejszej sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia co do każdej z wierzytelności wskazanej w decyzji, gdy w niniejszej sprawie postępowania karnoskarbowe w zakresie każdego z zarzucanych czynów A. B. były wszczynane jedynie w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia, co prowadzi do uznania, na podstawie orzecznictwa ze szczególnym uwzględnieniem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2021 r. I FPS 1/21, że wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe jedynie w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia jest niezgodne z celem tej instytucji, a w konsekwencji nie prowadzi do uznania, iż termin ten nie uległ zawieszeniu, a badanie tej przesłanki mieści się w zakresie sądowej kontroli legalności decyzji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
2) prawa materialnego, tj. art. 70c O.p. poprzez jego wadliwą subsumpcję i uznanie, iż w niniejszej sprawie A. B. została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu przeciwko niej postępowania o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, gdy zgodnie z dowodami znajdującymi się w niniejszej sprawie w zakresie zawiadomienia z dnia 12 listopada 2013 r. nie doszło do skutecznego doręczenia zastępczego tego pisma, przy czym równocześnie A. B. miała pełnomocnika i zawiadomienie to powinno zostać skierowane do pełnomocnika A. B. W zakresie zawiadomienia z dnia 18 listopada 2014 r. nie doszło do skutecznego zawiadomienia ze względu na fakt reprezentowania przez pełnomocnika A. B., a nawet jeśli, to zawiadomienie skierowane do pełnomocnika nie dotyczyło postępowania w sprawie podatku od towaru i usług za 09/2009 i 11/2009, co w świetle orzecznictwa oraz zasad wynikających z art. 70c O.p. prowadzi do uznania, że nie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia;
3) prawa materialnego, tj. art. 70 § 8 O.p. poprzez jego zastosowanie i uznanie, iż w niniejszej sprawie nie podlegają przedawnieniu wierzytelności zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, gdy zgodnie z poglądem doktryny oraz orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt SK 40/12 norma prawna wskazująca na nieprzedawnienie się roszczeń zabezpieczonych hipoteką lub zastawem jest niezgodna z konstytucją, a w konsekwencji w niniejszej sprawie powinno dojść do przedawnienia roszczeń tak zabezpieczonych;
4) prawa procesowego, tj. art. 120 O.p., art. 180 § 1 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 191 O.p., art. 210 § 1 pkt 6 O.p. oraz art. 210 § 4 O.p. poprzez wydanie decyzji opartej na niepełnym materiale dowodowym, bowiem w niniejszej sprawie przeprowadzone zostały dowody ze sprawy prowadzonej przez Sąd Rejonowym w [...] II Wydział Karny o sygn. akt [...] w wąskim zakresie nie pozwalającym na zbadanie czy organy prowadzące postępowanie karnoskarbowe prowadziły to postępowanie w sposób pozorny czy też faktyczny, przy czym braki te w sposób konkretny i dokładny zostały wskazane w treści skargi Skarżącej, a mimo wniosku dowodowego o uzupełnienie materiału dowodowego złożonego przez Skarżącą, z wykazaniem przyczyn braku złożenia tego wniosku na wcześniejszym etapie, zostały uznane przez WSA za niezasadne, bowiem jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, WSA pozostaje na stanowisku, iż organ ma pełną swobodność w zakresie zbierania dowodów w celu ustalenia stanu faktycznego, co w niniejszej sprawie doprowadziło de facto do ustalenia stanu faktycznego w sposób odpowiadający z góry powziętej tezie przez organy podatkowe obu instancji - przy czym w treści uzasadnienia WSA nie podał przyczyn w sposób pełny, dla których twierdzi, iż przeprowadzona inicjatywa dowodowa jest pełna, poprzestając na ogólnych stwierdzeniach o profesjonalności działania organów, co zważając na istotność podniesionego zarzutu, braków dowodowych oraz formalistycznego działania organu, doprowadziło do zasadności zarzutu braku prawidłowego uzasadnienia faktycznego wydanej decyzji, a co znów miało istotny wpływ na wynik sprawy;