Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 12 grudnia 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 858/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi M. F. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. uchylił zaskarżone postanowienie. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a."
Powołany wyżej wyrok Sądu I instancji został zaskarżony przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowe w Warszawie oraz przez M. F.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie zaskarżył wyrok w całości i wniósł o:
1) uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie wyroku w całości i oddalenie skargi strony, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie,
2. zasądzenie na podstawie art. 203 pkt. 2 p.p.s.a. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowi podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a mianowicie
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191, art. 217 § 2 w związku z art. 148 § 1 i art. 150 § 4 oraz w związku z art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 3651 ze zm.) – dalej jako: "o.p." mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uchylenie postanowienia DIAS w Warszawie i błędne uznanie, że organ podatkowy naruszył przepisy postępowania i nie uwzględnił w sposób wyczerpujący ustaleń, co do właściwego adresu zamieszkania, pod którym należało stronie doręczyć decyzje w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej wraz ze spółką, rozpoczęcia biegu terminu na wniesienie odwołania i uchybienia temu terminowi, w sytuacji, gdy w istocie do takich naruszeń nie doszło. Takie uchybienie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na to, że cały zebrany i prawidłowo oceniony materiał dowodowy potwierdzał prawidłowość rozstrzygnięcia organu podatkowego, a uchybienia proceduralne nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy,
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 121 § 1, art. 122, art. 217 § 2 o.p. w związku z art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.) - dalej "ustawa COVID-19" poprzez błędne uznanie, że organ podatkowy nie odniósł się w uzasadnieniu postanowienia do regulacji wprowadzonych na skutek pandemii oraz nie dokonał na ich podstawie odpowiednich ustaleń, podczas gdy przepisy art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 nie miały zastosowania w przedmiotowej sprawie, a w rezultacie organ nie był zobligowany do odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do tych regulacji,
-art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w związku z art. 15 zzzzzn2 ust. 1 pkt 2 i pkt 5, ust. 2 ustawy COVID-19 poprzez błędne uznanie, że przepis ten dotyczy terminów określonych w przepisach prawa podatkowego, podczas gdy regulacja ta ma zastosowanie wyłącznie do postępowań prowadzonych w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm. dalej "K.p.a").
M. F. zaskarżyła wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenia:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 9 ust. 1d ustawy z dnia 19 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2022r., poz. 2500 ze zm.; dalej jako: "ustawa o zasadach ewidencji i identyfikacji" poprzez związanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie błędną oceną prawną i wskazanie w/w organowi sposobu dalszego postępowania polegającego na konieczności analizy dokumentów (deklaracji) przedłożonych przez skarżącą celem ustalenia czy skarżąca podejmowała rzeczywiste starania w celu ustalenia adresu znajdującego się w rejestrze, podczas gdy przepisy ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji nie nakładają na osoby trzecie odpowiadające za zaległości podatkowe podatnika i płatnika obowiązku aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym i z tego powodu nie można wywodzić żadnych skutków z tej ustawy dla oceny prawidłowości doręczania im pism w postępowaniu podatkowym,